سایت سرگرمی مدگردی

سایت سرگرمی مدگردی

سومین روز از جشنواره‌ی همایون خرم برگزار شد

سومین روز از جشنواره‌ی همایون خرم برگزار شد

پنجشنبه ۱۵ آذرماه در سومین روز از برگزاری پنجمین جشنواره و جایزه موسیقی همایون خرم (نوای خرم) بیش از ۱۰۵هنرمند در بخش «اجرای‌گروهی»، ۳۲ هنرمند در بخش «تک نوازی»، ۵۳ هنرمند در بخش «دو و سه نوازی» آثار خود را در فرهنگسرای نیاوران تهران در معرض قضاوت هیات داوران گذاشتند. لوریس چکناواریان، سالار عقیلی، رضا خرم، عباس سجادی و حریر شریعت زاده از مهمانان ویژه روز سوم بودند.

در بخش «تک نوازی» ملیکا قیطاسوند، محمد یوسفیان، امیررضا حسین زادثانی، صبا رجبی طراز کوهی، نگار عباس زاده، محمد امین رضاخانی، سالار علیمردانی، فرنوش اصلانی، محمد رستمی، امیر حسین افروز، سید محمد رضا حسینی، فراز رهنما، نگین بهروزی فر، محمد امین میاندوآبی، کیانا امیری، پارمیدا ایزدی، هانیه زینلی، نیلوفر سقایی، امیر حسین دولخانی بوانلو، محمد فتاحی، محمد روشنی، آیدایزدان پناه، غزل شکوری دیزجی، محراب قلعه جوقی، اشکان محمدی، پوریا محمد پور، علی اکبر حیدری، عمادالدین مومنی، علیرضا محمدی، مهدی احمدی میرقائد، میلاد رجبی و مریم توکلی روی صحنه رفتند.

غزاله اسماعیل‌زاده، آرین نیکمرد نمین، النا طرزی، حسام حق ویردی‌زاده، بارمان رسولی‌نژاد، پانیا جمیلی، مهدیار رستمی کوپائی، بهار رستمی کوپائی، شکیبا امیری، امیر رضا موذن، سید مانی هاشمی، امین جمشیدی، ماهان کریمی، طاها نیکخواه، امیرعباس جمال‌زاده، محمد امین کیا حسینی، علی احمدوند، بنیامین احمد وند، سید بردیا محمودی، ایلیا فخریان نجفی کاشانی، سارینا صالحی، پارمیس جاوید، پارسا جاوید، عرشیا محمدی، افرا اصلان حسینی، تبسم احمدی، امیر حسین حقایق، نیما نایب آقایی، نیما عبدی، عسل ثبوتی، غزل ثبوتی، علی مثقالی، محمد مثقالی، امید احمدی پور، ایلیا فاضلی پور، نیما بناری، کیان کوچک زاده، الینا اقدسییکتا، ستایش سادات ابراهیمی مقدم، ریحانه احمدی پیله ور، پارمیسموسوی، کیمیا بیگلری، چاوش شمس، پیام غم گسار، طاها میرگل، یلدا فاضلی نیا، عرفانه ولد بابا گلزاری، مهرزاد منصوری نژاد، پونه رمضان نژاد، ماهور عقیلی، سینا نوشادی، سینا طاهر خانی، مریم مقدس در بخش «دو و سه نوازی» نیز به رقابت با یکدیگر پرداختند.

در بخش «گروه نوازی» نیز گروه‌ها و هنرمندانی از ارکستر نوجوانان «رودکی» از تبریز به سرپرستی قادر رودکیان، آموزشگاه موسیقی «آفرینش» از یزد به سرپرستی علیرضا ارجمندی، آموزشگاه موسیقی «آوا» از کرج به سرپرستی افشین علوی، گروه «بیداد» از تهران به سرپرستی مجتبی محمدی نیا، آموزشگاه موسیقی «الهی» از مشکین شهر به سرپرستی حسن الهی، گروه سنتی آموزشگاه موسیقی «آسمان» از دلیجان به سرپرستی نیما شکر کردی، هنرستان موسیقی «روزنه» از سنندج به سرپرستی محمد مسلم زارعی، آموزشگاه موسیقی «هزار دستان» از رشت به سرپرستی جاوید رضایی، گروه «نکیسا» از تهران به سرپرستی صدا سدیفی، هنرستان موسیقی دختران تهران به سرپرستی حنانه سعیدی، ارکستر نوجوانان آموزشگاه موسیقی «نوان» از چالوس به سرپرستی محمد رضا عمو جوادی، گروه نوجوانان «آوانا» از ملایر به سرپرستی امید آزاک، گروه همخوانی آموزشگاه موسیقی «آسمان» از دلیجان به سرپرستی امیر هوشنگ ابراهیمی و آموزشگاه موسیقی «شباهنگ» از کرمان به سرپرستی شهرام ابوعامری آثار خود را ارائه دادند.
یکی از اتفاقات ویژه سومین روز جشنواره موسیقی «نوای خرم» به حضور لوریس چکناواریان آهنگساز و رهبر ارکستر پیشکسوت موسیقی کشورمان اختصاص داشت.

این هنرمند صاحب نام پس از تماشای برخی از اجراهای سومین روز جشنواره بیان کرد: «آثار ارائه شده در این روز فوق‌العاده بودند و به شخصه حس می‌کنم جشنواره خرم در این دوره نسبت به دوره قبل شاهد پیشرفت کمی و کیفی شرکت‌کنندگان است. این جشنواره جوان‌ها را تشویق کرده و سبب شده تا آنها برای شرکت در آن تلاش زیادی را انجام دهند.»

وی همچنین در پاسخ به این پرسش که چند درصد از شرکت‌کنندگان این جشنواره را می‌توان در آینده موسیقی ایران دید، گفت: «پیش‌بینی این موضوع فقط در اختیار خداوند است و تنها پروردگار مهربان است که می‌تواند در این باره پاسخ بدهند اما باید بگویم که شرکت موزیسین در چنین جشنواره‌هایی، کمک روحی بزرگی بوده که می‌تواند در ادامه راه کمک آنها باشد. کودکان و نوجوانان علاقمند به موسیقی باید یاد بگیرند که آثار کلاسیک بزرگان را اجرا کنند و از این حیث جشنواره خرم فرصت خوبی را در اختیار آنها قرار می‌دهد که باید از دست اندرکاران این رویداد قدردانی کرد.»

«بهناز ذاکری» نوازنده سنتور و یکی از داوران بخش رقابتی پنجمین دوره جشنواره خرم هم درباره اجراهای ارائه شده گفت: «اولین سالی است که به عنوان داور در این جشنواره حضور دارم، اما باید بگویم که فضای جشنواره خرم بسیار مثبت بوده و رده سنی کودک و نوجوان برای اینکه در آن شرکت کنند به شدت تلاش می‌کنند. من بر این باورم جشنواره نوای خرم آنها را به شدت تشویق به تمرین می‌کند. یکی از بزرگترین محاسن این جشنواره یادآوری قطعات قدیمی و ماندگار بزرگان موسیقی ایرانی است که توسط شرکت‌کنندگان آن اجرا می‌شود و به این صورت آثار جاودانه بزرگان موسیقی توسط کودکان و نوجوان یاد می‌شود که این موضوع ارزشمند است. همچنین پدر و مادرهایی که تا این اندازه به بچه‌های خود بها داده و آنها را از شهرستان‌های دور به این جشنواره آورده‌اند؛ از نکان جذاب جشنواره خرم بوده که به شدت قابل تحسین هستند.»

به گفته‌ی ذاکری در بین شرکت‌کنندگان، بچه‌های با استعداد بسیاری حضور داشتند که قطعا می‌توانند آینده خیلی خوبی را برای موسیقی ایران رقم بزنند. البته اگر آنها را با تشویق‌های بیهوده و آموزش غلط به بیراهه نکشانند. چراکه آموزش در به ثمر رسیدن استعدادهای موسیقی از اهمیت بسیاری برخوردار است.

«ناصر ایزدی» دبیر هنری پنجمین جشنواره  موسیقی نوای خرم نیز عنوان کرد: «جشنواره موسیقی نوای خرم در پنجمین دوره خود علاوه بر اینکه نسبت به سال گذشته میزبان شرکت کنندگان بیشتری است بلکه از لحاظ کیفی نیز رشد خوبی را تجربه می‌کند. از همان ابتدا وقتی فیلم های فرستاده شده متقاضیان را می‌دیدم متوجه پیشرفت شرکت کنندگان بودیم. ولی اکنون شاهد این هستیم که حتی از فیلم‌هایی که فرستاده‌اند نیز بهتر اجرا می‌کنند. این موضوع نشان می‌دهد که جشنواره خرم، برای والدین، مربیان آموزشگاه‌ها و استادان اهمیت پیدا کرده و آنها تلاش می‌کنند تا هرچه بهتر  هنرجویان برای شرکت آماده کنند.»

این هنرمند با قدردانی از شرکت کنندگان دوره پنجم ادامه داد: «در این دوره متقاضیانی داشتیم که در شرایط به شدت سخت برای ما فیلم فرستاده بودند و دلمان نمی‌آمد که آنها را قبول نکنیم. ولی واقعا امکانات ما در همین حد بود. البته مسلما اگر بتوانیم برای سال‌های آینده امکانات بیشتری فراهم کنیم، حتما تعداد شرکت‌کنندگان و کیفیت جشنواره بالاتر خواهد رفت. خیلی از اساتید، از بین شرکت‌کنندگان متعدد یک جشنواره، تنها دو سه نفر را جز نوابغ موسیقی آینده ایران معرفی می‌کنند ولی من باتوجه به اینکه در هنرستان موسیقی درس می‌دهم، اطمینان دارم که خیلی از شرکت‌کنندگان این جشنواره، موزیسین‌های خوب آینده ما می‌شوند. چراکه بسیار باهوش، با استعداد و اهل ذوق هستند و خوشبختانه موسیقی را دوست دارند.»

پنجمین جشنواره و جایزه همایون خرم (نوای خرم) توسط موسسه فرهنگی هنری «راد نواندیش» به مدیریت بردیا صدرنوری از روز پنجشنبه ۸ آذر ماه با حضور هنرمندان شرکت‌کننده گروه سنی کودک و نوجوان آغاز شده است. مراسم اختتامیه این دوره نیز روز پنج‌شنبه ۲۲ آذر در تالار وحدت تهران برگزار خواهد شد



ادامه مطلب

تقدیر از سرو قامتانِ موسیقی شمال زاگرس

تقدیر از سرو قامتانِ موسیقی شمال زاگرس

آیین اختتامیه پنجمین فستیوال موسیقی «آینه‌دار» که در این دوره به موسیقی شمال ایران (دامنه شمالی البرز)؛ گیلان، مازندران و گلستان اختصاص داشت، شامگاه سه‌شنبه ۱۳ آذر در تالار وحدت برگزار شد.عباس علاالدین از روستای زیارت آغازگر این مراسم بود که با آواز گالشی و روایت منطقه خود را از داستان لیلی و مجنون مخاطبان را به وجد آورد. رشید کاکاوند، مجری این مراسم بعد از اجرای علاالدین روی صحنه آمد و سخنانش را را اینگونه آغاز کرد: خوشحال‌کننده است که سالن پر است و اگرچه طبیعی است اما آن قدر به غیرطبیعی‌ها عادت کرده‌ایم که طبیعی‌ها به چشمم‌مان غیرطبیعی می‌آیند! کاش ما هم در محیطی بودیم که از آنِ این نغمه‌هاست. در حالی که این نغمه‌ها را به سالنی باشکوه آورده‌ایم و باید چشمان‌مان را ببندیم تا همه چیز درست شود.

در ادامه تیزری که از سه روز گذشته فستیوال آینه‌دار تهیه شده بود به نمایش در آمد و بعد از آن «گَلی به گَلی» اجرا شد؛ آواز و نی چوپانی از دِلیر و الیتِ مازندران با اجرای کی‌قباد میردار و بهمن سام‌دلیری.

کاکاوند در پایان اجرای آن‌ها گفت: «گَلی به گَلی» از همان گلو به گلو و حنجره به حنجره می‌آید و گفت‌وگوی زیبایی است که باید از آن آموخت.

نخستین سخنران اختتامیه علی مغازه‌ای (دبیر هنری فستیوال آینه‌دار) بود که با قرار گرفتن پشت تریبون گفت: خوشحالیم که در آخرین شب از پنجمین فستیوال آینه‌دار همراهی‌مان می‌کنید. قصد سخنرانی ندارم و تنها در سه بخش کوچک به سه موضوع اشاره می‌کنم. در ابتدای فستیوال پنجم، مروری داشتیم بر چهار دوره‌ای که برگزار شد و گریزی به پنجمین دوره و منتخبی از اجراهایی را دیدیم که ممکن بود علاقه‌مندانی موفق به دیدنشان نشده باشند. از جنوب شاهد زار بودیم و از زاگرس کَرنا و نقاره، از بلوچستان دراویش چشتی را دیدیم و از آذربایجان آشیق ولی عبدی را، از میناب لوطی‌ها را و از تربت جام دوتار را به عنوان نمونه‌هایی از چهار دوره گذشته و چاوشی و کرنی را از لشت و نشا به عنوان نمونه‌ای از دوره پنجم.

مغازه‌ای در ادامه تشریح کرد: در پنجمین فستیوال آینه‌دار به دامنه شمالی البرز رفتیم واز غرب البرز وارد تالش شدیم و گیل قدیم و دیلمان را دیدیم و بین ییلاق‌ها و جلگه‌ها و جنگل‌ها حرکت کردیم. با افرادی رو‌به‌رو شدیم که بازتاب زیستی به‌خصوص هستند، رنگ و شکل زیست عوض شد اما سختی‌هایش بر جا بود. در گذر از دِلیر و الیت به دو عزیزی برخورد کردیم که اجرایشان را دیدید و بعد به گُدارها رسیدیم .از آن‌ها گذر کردیم و در زیارت، دایی عباس (عباس علاالدین) را دیدیم و در کتول کسانی دیگر را شناختیم و در پایان می‌توانم به جرات بگویم گلستان دو کشور است، شمال و جنوب.

مغازه‌ای در ادامه تصریح کرد: در چشم من موسیقی همواره جنسیت داشته و زن بوده است، موجودی زاینده چون زمین که جاندار است و جانبخش و درون این کانسپت سازها هر کدام جنسیتی دارند. به عنوان مثال در سیستان و بلوچستان ساز قیچک زن است که ملودی‌های اصلی را می‌نوازد و تنبوره هم مَرد است که با نواختن آکورد قیچک را همراهی می‌کند.
او ادامه داد: در فستیوال ما اگرچه ناقلان موسیقی مرد بودند ولی موسیقی را از زنان گرفته بودند، موسیقی‎ای را که خود، زن است. در پنجمین فستیوال آینه‌دار در کنار مردان شاهد حضور زنانی نیز بودیم که فریاد بی‌صدای زنان موسیقی‌دان بودند.

دبیر هنری آینه‌دار سخنانش را اینگونه پایان داد: موسیقی ایرانی به شدت هویت‌مند است و در هر جای جهان حتی اگر خودمان را نشناسند با شنیدن موسیقی‌مان متوجه می‌شوند که متعلق به کدام نقطه جغرافیایی هستیم. در پنجمین فستیوال موسیقی آینه‌دار سعی کردیم به جای خالی زنان بپردازیم. جای خالی زن و جای خالی صدای زن را هیچ چیز نمی‌تواند پُر کند. می‌خواهم به «تنها صداست که می‌ماند» عبارتی را اضافه کنم؛ «تنها صداست که می‌ماند اگر صدای زن باشد» و این چیزی بود که من در این فستیوال دیدم.

بعد از سخنان دبیرجشنواره برنامه‌ای از علی‌آباد کتول اجرا شد. احمد نظری، نعمت اصلانی، علیرضا شکارچی و حسین خسروی شادیانه‌ای مربوط به مراسم عروسی را اجرا کردند.

سپس رشید کاکاوند از تندیس‌های سروی گفت که به ۲۴ موسیقی‌دان دامنه شمالی البرز تعلق گرفت. او در این مورد گفت: تندیس این مراسم سرو ایرانی است. سرو سبز است و سربلند و همیشه‌بهار و نماینده بلندقامتی و سرزندگی فرهنگ ایرانی. سرو به عنوان سمبل و نماد فرهنگی این رویداد انتخاب شده است. زنده‌یاد بیژن نجدی (شاعر و داستان‌نویس) که اگرچه در خاش به دنیا آمد اما تمام عمر در لاهیجان زندگی کرد، تعبیر زیبایی دارد با عنوان «سرزمین بته‌جقه‌ای من» و بته‌جقه هم از سرو گرفته شده است.

سری اول تندیس‌های این مراسم با حضور محمدرضا اصلانی، ارشد تهماسبی، علی ترابی و علی مغازه‌ای به ۱۲ نفر به شرح زیر اهدا شد؛ عباس علاالدین، موسی ملک‌حسینی، علی‌اکبر اصلانی‌کتولی، درویشعلی خسروی، ذبیح‌الله پوربابا، رفیع رفیعی، منوچهر میرصانلو که در این مراسم حضور نداشت، غلامرضا امانی، زنده‌یاد حسین طیبی که پسرش ارسلان طیبی روی صحنه حاضر شد، ابوالحسن خوشرو که برای رسیدن به مرحله پایانی این فستیوال، شیمی‌درمانی‌اش را به تعویق انداخته بود، علی اکبرپور و علی‌اوسط کشت‌پرور.

رشید کاکاوند از ابوالحسن خوشرو درخواست کرد برای لحظاتی پشت تریبون قرار بگیرد و دو بیتی برای حضار بخواند. خوشرو صحبتش را با شعری از سعدی آغاز کرد و گفت: ممنونم از این که سرو را انتخاب کردید. به سرو گفت کسی، میوه‌ای نمی‌آری/ جواب داد که آزادگان تهی‌دستند.

او سپس قطعه‌ای خواند و کاکاوند گفت: از مسئولین فستیوال خواهش می‌کنم فیلم آواز استاد خوشرو را برای ریز و درشت هنرمندان موسیقی بفرستند تا همگی آن را ببینند.

اجرای بعدی این مراسم آواها و ترانه‌های مردمی شالیزاری بود از مازندران با حضور جانعلی اکبریان (خواننده و سرپرست گروه)، آمنه نوروزی (همخوان و کله ونگ)، گل‌ابرو فتحی (لگن)، پروانه اکبریان (همخوان، کله ونگ و کف)، حسن کریمی (همخوان و کف)، فرزانه اکبریان (همخوان، کله ونگ و کف) و ماهروزه اکبریان (همخوان، کله ونگ و کف) که پیش از این، دوشنبه ۱۲ آذر در تالار رودکی روی صحنه رفته بودند.

سپس احسان رسول‌اف، رئیس فستیوال با قرار گرفتن پشت تریبون گفت: بسیار مفتخرم که از سمت گروه اجرایی از شما سپاسگزاری کنم و خدا را شکر می‌کنم که پنجمین فستیوال آینه‌دار در سه روز گذشته، با حضور اساتیدی از دامنه شمالی البرز برگزار شد. ما بر آن هستیم که آینه‌دار را که فستیوالی آرشیومحور است و تلاشی است در راه مستند کردن صدا و تصویر بزرگان حوزه موسیقی نواحی در قالب هشت دوره در مناطق مختلف جغرافیایی ایران ادامه دهیم و امیدواریم با برگزاری سه دوره دیگر، مجموعه بزرگی را در قالب هشت بهشت موسیقی آیینی ایران به تاریخ‌مان تقدیم کنیم. مجموعه‌ای مستند در قالب تصاویری از اساتید، مصاحبه با آن‌ها و اجراهایشان در استودیو و تالار.

رئیس فستیوال آینه‌دار افزود: از طرف گروه اجرایی تشکر می‌کنم از کسانی که از مسیرهایی دشوار و دور آمدند. گروه اجرایی برگزاری پروژه آینه‌دار را به عنوان وظیفه‌ای برای خود برمی‌شمارد در جهت حفظ میراث ارزشمندمان که هر روز بخشی از آن در برابر چشم‌مان از بین می‌رود.

پس از صحبت‌های رسول‌اف، نی بید اجرا شد با حضور درویشعلی خسروی (بیدخوان) و نعمت اصلانی‌کتولی (نوازنده نی).

سپس محمدسعید شریفیان، ابوالحسن خوشرو و احسان رسول‌اف روی صحنه رفتند و ۱۲ سرو دیگر به این هنرمندان اهدا شد؛ گیلان‌خان خوشنواز، اصغر ابراهیم‌نژاد، صدیقه ماهوتی، حرمت یوسفی، زنده‌یاد احمد عاشورپور که دخترش تندیسش را دریافت کرد، شاه‌خانم دنکو که در غیابش پسرش تندیسش را گرفت، کی‌قباد میردار، بهمن سام دلیری، جانعلی اکبریان، زنده‌یاد احمد محسن‌پور که پسرش روی صحنه حاضر شد، هوشنگ منصوریان و اصغر عاشقی.

آخرین اجرا سنت تشت‌زنی بود از علی اوسط کشت‌پرور و در پایان رشید کاکاوند اعلام کرد که ششمین دوره از فستیوال آینه‌دار به موسیقی جنوبی و شمالی استان گلستان اختصاص خواهد داشت.

این مراسم با حضور گسترده هنرمندان و علاقمندان به موسیقی نواحی اقوام مختلف ایران برگزار شد. از جمله چهره‌های حاضر می‌توان به محمدرضا اصلانی (شاعر، سینماگر و مستندساز)، علی ترابی (مدیر دفتر موسیقی معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، محمدسعید شریفیان (موسیقی‌دان و آهنگساز)، کیاووش صاحب‌نسق (آهنگساز و نوازنده پیانو) ارشد تهماسبی (موسیقی‌دان و نوازنده تار و سه‌تار)، ، شهرام صارمی (نوازنده کمانچه، مدرس و مدیر اجرایی سی و چهارمین جشنواره موسیقی فجر) امید نعمتی (خواننده گروه پالت)، مهیار علیزاده (آهنگساز) اعضای گروه دال، بهزاد عبدی و… اشاره کرد.

پنجمین فستیوال موسیقی نواحی و آیینی ایران (آینه‌دار) روز جمعه ۹ آذرماه سال ۱۳۹۷ آغاز و در روز سه‌شنبه ۱۳ آذر به پایان رسید. این دوره از فستیوال به موسیقی دامنه شمالی زاگراس یعنی استان‌های گیلان، مازندران و گلستان اختصاص داشت.



ادامه مطلب

چوپان نوازنده‌ای که یادش رفت سازش را با خودش بیاورد

 چوپان نوازنده‌ای بود که یادش رفت سازش را با خودش بیاورد

سومین شب فستیوال موسیقی آینه‌دار میزبان مراسم عروسی مازندرانی‌ها و چوپان نوازنده‌ای بود که یادش رفت سازش را با خودش بیاورد.شامگاه ۱۱ آذرماه تالار رودکی غرق شادی مازندرانی‌ها بود. اجرایی که با لالایی‌خوانی زنان آغاز شد و با برگزاری مراسم عروسی محلی ادامه پیدا کرد. این اجرا که به شدت مورد استقبال علاقه‌مندان قرار گرفت با اجرای تشت‌زنی، کشتی‌گیری، مراسم حنابندان و اصلاح سر داماد همراه بود که حرمت یوسفی، فاطمه فغانی، آزاده حسن‌نژاد، ستاره حیدری، زهرا فضلی، فاطمه، سجاد و شهباز پاریاو فلاح، یلدا طاهری، زلیخا مظفری، لیلا مظفری، ساغر حسینیان، سجاد و اکبر حسنی، محمد الیاسی، مهدی کارگر و هستی حسن‌نژاد به سرپرستی علی حسن‌نژاد این آیین‌ها را به صحنه بردند.
اجرای آواز و نی چوپانی (گلی به گلی) نیز در حالی روی صحنه رفت که کی قباد میردار قرار بود مخاطبانش را میهمان اجرای نی و آواز کند اما از آنجا که فراموش کرده بود سازش را با خودش را بیاورد، به خواندن آواز روی صحنه اکتفا کرد و بهمن سام دلیری نیز همراه با او روی صحنه آواز خواند. این اجرا که دقیقا پس از عروسی مازندرانی‌ها روی صحنه رفت،‌فضای متفاوتی به سالن بخشید.

پس از آن نوبت اجرای گودارها بود. گودارها خنیاگرانی هستند که در سراسر مازندران خصوصاً مناطق شرقی این استان پراکنده‌اند و به مطربی مشهورند. حسین بندگی در اجرا با کمانچه سه سیم که پشت کاسه‌اش هم باز بود به اجرا پرداخت و علیرضا میرشکاری نیز او را همراهی کرد.

اما خانواده عبدالهی یکی دیگر از اجراکنندگان سومین شب فستیوال آینه‌دار بودند. پرویز عبداللهی (نوازنده قرنه و سرنا) به همراه همسرش گلدسته زارع (نوازنده دِسَر کوتِن) و فرزندش امیر ارسلان عبداللهی  (نوازنده تنبک) که از ساری آمده بودند به اجرای شادیانه‌های این منطقه پرداختند.

همچنین  گروهی که قرار بود شادیانه‌های گوداری مازندران را اجرا کنند، به برنامه نرسیدند و قرار شد این گروه در چهارمین شب به صحنه بروند
.
یکی دیگر از اجراهای شب گذشته به رفیع رفیعی (نوازنده للوای گیلکی)  اختصاص داشت که با زخمی که در سازش داشت، نواخت. او در زلزله سال ۱۳۶۹ در رودبار دو دختر، یک پسر و بسیاری از اقوامش را از دست داده و اجرایش را با  قطعه‌ای با نام حضرت موسی(ع) شروع کرد و سپس «بنفشه گل» را نواخت. این هنرمند با ۶۹ سال همچنان للوای گیلکی می‌نوازد.

پنجمین دوره از فستیوال آینه‌دار با تمرکز روی موسیقی دامنه‌های شمالی البرز (گیلان، مازندران و گلستان) از روز جمعه ۹ آذر آغاز شده و تا روز دوشنبه ۱۲ آذر در تالار رودکی ادامه دارد. آیین پایانی این دوره روز سه‌شنبه ۱۳ آذر در تالار وحدت برگزار می‌شود



ادامه مطلب

کنسرتی که میلاد درخشانی نهم آذر روی صحنه برد

کنسرتی که میلاد درخشانی نهم آذر روی صحنه برد

کنسرتی که میلاد درخشانی نهم آذر روی صحنه برد، از تمام جهات حائز اهمیت بود و توانست اتفاقات بسیار خوبی را روی صحنه رقم بزند؛ چه به لحاظ پرفورمنس و اجرای خودش و چه تنظیم قطعات و نوازندگان خوب و باذوقی که تعدادشان کم و کافی بود.

نوازنده‌ها آن‌قدر با هم هماهنگ بودند که انگار قطعات را با هم ساخته و تنظیم کرده‌اند و مال خودشان است. تک‌تک نوازنده‌ها در کنسرت بُولد بودند و مشخص بود که هر کس سر جای خودش، کارش را درست انجام می‌دهد.

صدابردار هم بهروز منزه بود که مثل همیشه به خوبی از عهده این بخش برآمده بود. به نظرم آمد آنچه که در سالن «ایوان شمس» شنیدیم، صدای تجهیزات ثابت سالن نبود و تجهیزات صدابرداری دیگری هم اضافه شده بود تا آقای منزه بتواند این اتفاق خوب را رقم بزند. از طرفی هم صدای خوب در کنسرت‌ها، صفر تا صدش صرفاً به صدابردار مربوط نیست و تکمیل‌کننده آن، مواردی همچون اجرا، نوازنده‌ها و تنظیم درست موسیقی است. از آنجایی که نوازنده‌ها و تنظیم‌ها درست بودند، دست صدابردار خیلی باز بود و توانست با این پکیج، صدای خوبی بگیرد.

تنظیم‌هایی که در اجرا اتفاق افتاده بود هم بسیار ایده‌آل بودند. گاهی که به آلبوم‌های میلاد گوش می‌کنم، احساس می‌کنم می‌توانست یک‌سری اتفاق‌ها در تنظیم قطعات بیفتد که حالا به هر دلیلی -که یا می‌خواسته خیلی شلوغ نشود یا مثلاً راک استایل نشود یا خارج از جریان و فضای آلبومش نباشد- جلویش را گرفته است. یک جاهایی دوست داری آهنگ فریاد بزند و تو هم با آن فریاد بزنی که خیلی در آلبوم این اتفاق نمی‌افتد اما در اجراها این موضوع برعکس است و جاهایی که دوست داری با آهنگ بالا بروی، به راحتی این زمینه را برایت فراهم می‌کند. پس روی تنظیم قطعاتش برای اجرا خیلی خوب فکر کرده بود که فکر می‌کنم ترکیبی از خودش و رضا تاجبخش باشد چون به نظرم در بعضی قسمت‌ها، رگه‌هایی از سلیقه موسیقایی رضا را هم شنیدم.

میلاد اصولاً هنرمند تک بعدی نیست و در بخش‌های مختلفی فعالیت می‌کند که اجراهای باکلام هم یکی از آنها است. این کاراکتر موسیقایی میلاد را به شخصه خیلی دوست دارم، چراکه میلاد آهنگساز بسیار خوبی است و به همین دلیل هم کارهای خودش را خیلی خوب اجرا می‌کند و می‌تواند حسش را به خوبی منتقل کند.

در این کنسرت هیچ ای کاشی برایم وجود نداشت به جز چند مورد سلیقه‌ای که مثلاً کاش فرصت تمرین وجود داشت و یک قطعه هم با کیان پورتراب اجرا می‌کرد؛ چون ترک‌های بسیار خوبی با هم دارند و موضوع دیگر هم این‌که دوست داشتم میلاد در کنسرتش تارنوازی هم داشت اما به نظرم خودش عود را بیشتر ترجیح می‌دهد. اما آن‌قدر همه چیز خوب بود که این‌ها اصلاً مسئله مهمی نیستند.

در پایان هم این‌که، این نوع اجراها که هم باکلام هستند و می‌توانند مخاطب عام هم داشته باشند و هم به لحاظ موزیکالیته در مسیر درستی هستند، تأثیرش روی سلیقه مخاطب بسیا زیاد است و اگر مردم ما کمی از این موسیقی‌ها گوش کنند و به سمت این اجراها هم بیایند، شاهد اتفاق‌های خوبی خواهیم بود. اما متأسفانه کمتر کسی روی این ژانرها سرمایه‌گذاری و تبلیغات می‌کند و کمتر دیده و شنیده می‌شوند. خوشحالم که سالن پُر شده بود و همه هم با او هم‌خوانی می‌کردند اما اگر واقع‌بینانه نگاه کنیم، پتانسیل این‌که دو، سه سانس دیگر هم بلیت‌فروشی کند را داشت و سالن باید راحت پر می‌شد.

اجرای میلاد درخشانی جزء اجراهایی بود که همه چیزش پرفکت پیش رفت و دوست داشتی یک بار دیگر هم اجرا را ببینی. جای همه خالی.



ادامه مطلب

کنسرتی که میلاد درخشانی نهم آذر روی صحنه برد

کنسرتی که میلاد درخشانی نهم آذر روی صحنه برد

کنسرتی که میلاد درخشانی نهم آذر روی صحنه برد، از تمام جهات حائز اهمیت بود و توانست اتفاقات بسیار خوبی را روی صحنه رقم بزند؛ چه به لحاظ پرفورمنس و اجرای خودش و چه تنظیم قطعات و نوازندگان خوب و باذوقی که تعدادشان کم و کافی بود.

نوازنده‌ها آن‌قدر با هم هماهنگ بودند که انگار قطعات را با هم ساخته و تنظیم کرده‌اند و مال خودشان است. تک‌تک نوازنده‌ها در کنسرت بُولد بودند و مشخص بود که هر کس سر جای خودش، کارش را درست انجام می‌دهد.

صدابردار هم بهروز منزه بود که مثل همیشه به خوبی از عهده این بخش برآمده بود. به نظرم آمد آنچه که در سالن «ایوان شمس» شنیدیم، صدای تجهیزات ثابت سالن نبود و تجهیزات صدابرداری دیگری هم اضافه شده بود تا آقای منزه بتواند این اتفاق خوب را رقم بزند. از طرفی هم صدای خوب در کنسرت‌ها، صفر تا صدش صرفاً به صدابردار مربوط نیست و تکمیل‌کننده آن، مواردی همچون اجرا، نوازنده‌ها و تنظیم درست موسیقی است. از آنجایی که نوازنده‌ها و تنظیم‌ها درست بودند، دست صدابردار خیلی باز بود و توانست با این پکیج، صدای خوبی بگیرد.

تنظیم‌هایی که در اجرا اتفاق افتاده بود هم بسیار ایده‌آل بودند. گاهی که به آلبوم‌های میلاد گوش می‌کنم، احساس می‌کنم می‌توانست یک‌سری اتفاق‌ها در تنظیم قطعات بیفتد که حالا به هر دلیلی -که یا می‌خواسته خیلی شلوغ نشود یا مثلاً راک استایل نشود یا خارج از جریان و فضای آلبومش نباشد- جلویش را گرفته است. یک جاهایی دوست داری آهنگ فریاد بزند و تو هم با آن فریاد بزنی که خیلی در آلبوم این اتفاق نمی‌افتد اما در اجراها این موضوع برعکس است و جاهایی که دوست داری با آهنگ بالا بروی، به راحتی این زمینه را برایت فراهم می‌کند. پس روی تنظیم قطعاتش برای اجرا خیلی خوب فکر کرده بود که فکر می‌کنم ترکیبی از خودش و رضا تاجبخش باشد چون به نظرم در بعضی قسمت‌ها، رگه‌هایی از سلیقه موسیقایی رضا را هم شنیدم.

میلاد اصولاً هنرمند تک بعدی نیست و در بخش‌های مختلفی فعالیت می‌کند که اجراهای باکلام هم یکی از آنها است. این کاراکتر موسیقایی میلاد را به شخصه خیلی دوست دارم، چراکه میلاد آهنگساز بسیار خوبی است و به همین دلیل هم کارهای خودش را خیلی خوب اجرا می‌کند و می‌تواند حسش را به خوبی منتقل کند.

در این کنسرت هیچ ای کاشی برایم وجود نداشت به جز چند مورد سلیقه‌ای که مثلاً کاش فرصت تمرین وجود داشت و یک قطعه هم با کیان پورتراب اجرا می‌کرد؛ چون ترک‌های بسیار خوبی با هم دارند و موضوع دیگر هم این‌که دوست داشتم میلاد در کنسرتش تارنوازی هم داشت اما به نظرم خودش عود را بیشتر ترجیح می‌دهد. اما آن‌قدر همه چیز خوب بود که این‌ها اصلاً مسئله مهمی نیستند.

در پایان هم این‌که، این نوع اجراها که هم باکلام هستند و می‌توانند مخاطب عام هم داشته باشند و هم به لحاظ موزیکالیته در مسیر درستی هستند، تأثیرش روی سلیقه مخاطب بسیا زیاد است و اگر مردم ما کمی از این موسیقی‌ها گوش کنند و به سمت این اجراها هم بیایند، شاهد اتفاق‌های خوبی خواهیم بود. اما متأسفانه کمتر کسی روی این ژانرها سرمایه‌گذاری و تبلیغات می‌کند و کمتر دیده و شنیده می‌شوند. خوشحالم که سالن پُر شده بود و همه هم با او هم‌خوانی می‌کردند اما اگر واقع‌بینانه نگاه کنیم، پتانسیل این‌که دو، سه سانس دیگر هم بلیت‌فروشی کند را داشت و سالن باید راحت پر می‌شد.

اجرای میلاد درخشانی جزء اجراهایی بود که همه چیزش پرفکت پیش رفت و دوست داشتی یک بار دیگر هم اجرا را ببینی. جای همه خالی.



ادامه مطلب

مصاحبه و گفت‌و‌گو با استاد موسیقی ایرانی کیهان کلهر

مصاحبه و گفت‌و‌گو با استاد موسیقی ایرانی کیهان کلهر

تقویم، تاریخ تولد کیهان کلهر را سوم آذر ماه ۱۳۴۲ نشان می‌دهد؛ هنرمند نام آشنای موسیقی ایران که نوای مسحورکننده کمانچه‌اش نه تنها برای ایرانیان بلکه برای بسیاری از علاقه‌مندان موسیقی ملل در آن سوی آب‌ها نیز آشناست. از همین رواست که نام کلهر به ایران خلاصه نمی‌شود و سال‌های بسیار زانو به زانوی بزرگان موسیقی دنیا هنرنمایی و عرض اندام کرده است. نوای ساز او چون تیری رها شده از چلّه کمانش بوده که هماره بر دل‌ها نشسته است. کیهان کلهر کارنامه پرباری درموسیقی ایران دارد و با هنرمندان بزرگی چون محمدرضا شجریان، حسین علیزاده، شهرام ناظری و برخی هنرمندان برجسته دنیا چون اردال ارزنجان، شجاعت حسین خان، یویوما، عالیم قاسم‌اف، بروکلین و… همکاری داشته است. حسین علیزاده هنرمند برجسته موسیقی ایران که در آلبوم‌هایی چون «سرود مهر»، «ساز خاموش»، «زمستان است» و… با کلهر همکاری داشته، او را «هنرمندی شوریده» لقب داده است. علیزاده پیام تبریک خود را در زادروز این هنرمند اینگونه آغاز می‌کند: «‌ای مرد عاشق تولدت مبارک، تو خنیاگری هستی که همیشه ساز و دلت در مشتت است و این ارمغان گرانبها را همیشه به همه دنیا عرضه کرده ای. آرزوی سلامتی دارم و آرزو دارم سالیان سال بنوازی و همه دنیا از سازت لذت ببرند.» گفت‌و‌گو با حسین علیزاده به انگیزه سالروز تولد کیهان کلهر را در ادامه می‌خوانید.

  • اولین همکاری و آشنایی شما با استاد کیهان کلهر چه زمانی بود؟

فکرمی کنم حدود ۱۸ سال پیش بود. یک سالی بود که در امریکا زندگی می‌کردم و در دانشگاه مشغول تدریس بودم و درآنجا با ایشان ملاقات داشتم. البته پیش ازاین با خانواده آقای کلهرآشنایی داشتم و دورا دورصدای ساز ایشان را شنیده بودم و یک شیدایی خاصی در نواختن داشتند که برای من جالب بود و مرا جذب می‌کرد. آن زمان که در امریکا بودم بسیاری از دوستان مشترکمان پیشنهاد دادند اجراهایی درامریکا و دیگر کشورها داشته باشیم که البته این اتفاق خیلی زود میسر شد و نخستین کنسرت مشترک ما با آقای پژمان حدادی و آقای کیهان کلهر برگزار شد. بعد از مدتی قراربراین شد به اتفاق آقای شجریان، آقای کلهر و آقای همایون شجریان کنسرت‌های مشترک داشته باشیم که حدوداً ۸ سال این برنامه‌ها پا برجا بود و بعد از آن در اروپا به اتفاق آقای مجید خلج و آقای کیهان کلهر کنسرت برگزار کردیم درواقع مجموعه کنسرت‌های بسیاری به شکل‌های مختلف در ایران و کشورهای دیگر انجام شد اما در حال حاضر مدتی است که این همکاری وجود ندارد.

  • آیا این عدم همکاری علت خاصی دارد؟

خیر. همکاری‌ها نمی‌تواند دائمی و همیشگی باشد به‌هرحال من و ایشان به‌دنبال کارهایی دیگر هم هستیم. مشغله‌های بسیاری که در زمینه‌های مختلف موسیقی دارم سبب شده فرصت کمتری داشته باشم و ایشان هم که تمام مدت سال در حال برگزاری کنسرت هستند. به‌هرحال در هر دوره ای هر فردی به اتفاق دوستان و همکارانش ایده‌هایی را دنبال می‌کند و بعد از آن تصمیم می‌گیرد افکار و ایده‌های خود را ادامه بدهد و این ایده‌ها تغییر می‌کند و به شکل دیگر این فعالیت‌ها انجام می‌گیرد. بیشترین فعالیت آقای کلهر در زمینه اجرای موسیقی است اما بخشی از فعالیت‌های من در زمینه اجرایی است و مسئولیت‌های دیگر هم در زمینه موسیقی دارم که مانع از کارهایم است.

  • استاد کلهر علاوه بر نوازندگی کمانچه تجربه‌ای هم در نواختن ساز سه تار دارند؛ باتوجه به سال‌ها تجربه شما در این ساز ارزیابی شما از نوازندگی سه تار ایشان چیست؟

آقای کلهر موسیقیدان برجسته و بسیار خوبی هستند و سلیقه خوبی هم در موسیقی دارند و با آنکه سه تار ساز دوم ایشان است نواهایی که با این ساز می‌نوازند بسیار خوش صداست.

  • به نظر شما شیوه کمانچه نوازی ایشان به همان سبک قدماست یا تکمیل‌کننده آن دوران بوده است؟

برخلاف کارهای عجیب و غریبی که دیگران با ساز کمانچه انجام می‌دهند آقای کلهر با تکنیک و حس شخصی خودشان موسیقی ایرانی را اجرا می‌کنند و لزوماً موسیقی سنتی یا دستگاهی نیست بلکه کمانچه ای است که تحت تأثیر فرهنگ و مناطق مختلفی که ساز کمانچه در آنجا رواج داشته نواخته می‌شود که بی‌تأثیر از آن مناطق نبوده و نیست. ایشان ساز کمانچه را با سبک و شیوه خودشان گسترش دادند موسیقی نواحی و موسیقی دستگاهی در سازشان نقش عمده دارد.

  • شما و استاد کلهر خارج از ایران اجرای برنامه بسیاری داشته‌اید به نظر شما چرا تصور ما از یک هنرمند بین‌المللی این است که خارج از ایران فعالیت کند! یعنی استاد کلهر در کنار نوازندگان برجسته ای چون شجاعت حسین خان و عالیم قاسم اف و… بیشتر مورد توجه بوده‌اند تا آنکه ایشان را یک هنرمند مستقل در سطح بین‌المللی بدانیم.

کیهان کلهر یکی از نادر هنرمندانی است که موسیقی ایران را به تمام دنیا معرفی کرده است و باید خسته نباشید به ایشان گفت. اما این سؤال را باید از همکاران رسانه‌ای داشته باشیم چرا که واژه‌ها را این دوستان روی کاغذها می‌آورند. کیهان کلهر یک هنرمند بزرگ ایرانی است که سفیر هنری ایران در تمام دنیا بوده است. وقتی می‌گوییم هنرمند بین‌المللی تعریف‌های دیگر هم از آن ‌می‌شود. ما در هنرجهانی همیشه نقشه ایران را از آن حذف می‌کنیم و هر چیزی که می‌خواهیم جهانی ببینیم عاری از خودمان می‌دانیم و جهان را جدا از ایران می‌بینیم در حالی که هیچ جای دنیا، جهان را اینگونه نمی‌بینند و این گونه نیست. جهان مجموعه‌ای است از ایران و سرزمین‌ها و کشورهای مختلف. متأسفانه وقتی می‌خواهیم به خودمان ارزش بدهیم خودمان را حذف می‌کنیم و واژه جهانی را بدون وطنمان عنوان می‌کنیم. در رسانه‌ها چندان نگاه تخصصی به این موضوع نیست و براین نظر هستند که ارزش هر هنرمند ایرانی این است که یک نام خارجی در کنار او قرار بگیرد البته که اگر هنرمند خوبی باشد ایرانی و خارجی ندارد و افتخاری است که در کنار هنرمند بزرگی ساز بنوازد و افتخار آن به غیرایرانی بودن آن نیست. اما در رسانه‌ها کمتر ارزش هنری یک هنرمند مطرح بوده و گویا هنرمند بین‌المللی ارتباطی به ایران نداشته و باید خارج از ایران اجرا کند. با دوستی برنامه‌گذار صحبت می‌کردم و ایشان براین نظر بودند که برای کنسرت آینده از یک نوازنده خارجی دعوت شود و درکنار هم اجرای کنسرت داشته باشیم و تضمین می‌کردند از این کنسرت بسیار استقبال خواهد شد و من بسیار تأسف خوردم و گفتم یک عمر تلاش کردیم اما باید راز موفقیت من را در کنار یک غیرایرانی ببینند. این تصور شاید به نوعی نگاه عوامانه و عقب افتاده در ایران است. کیهان کلهر نیاز به اسم کسی ندارد. اجرای کنسرت درهمه دنیا به‌عنوان یک بیزینس نگاه می‌شود یعنی جنبه اقتصادی آن دیده می شود. برنامه‌گذاران موسیقی در دنیا منهای بعضی از جشنواره‌های خاص، از هنرمندی دعوت می‌کنند که برنامه‌شان پر مخاطب و درآمدزا باشد برای همین است که خیلی مواقع چهره‌های مختلف با موسیقی‌های مختلف درکنار هم قرار می‌گیرند که بخشی از بیزینس است که البته اتفاقات خوبی هم درآن رخ می‌دهد. شاید در ابتدا برای برنامه‌گذاران هدف بیزینس در اولویت باشد اما محصول آنها هم همیشه چیز خوبی بوده است البته برنامه گذاران روی هنرمندی سرمایه‌گذاری می‌کنند که مطمئن هستند پتانسیل بالایی دارد و موفق است.

  • در ایران هم چند سالی است چه در جشنواره‌های مختلف و چه اجراهایی که طی سال برگزار می‌شود بیشترین سرمایه‌گذاری بر هنرمندان خارجی بوده و بیشتر این افراد بولد می‌شوند تا هنرمندان برجسته ایرانی که در کنار آنها ساز می‌نوازند. به نظر شما چه شرایطی به وجود آمده که حضور این افراد در ایران چشمگیر‌تر شده است.

تهران یکی از پایتخت‌های مهم در منطقه است. در پایتخت‌ها و شهرهای بزرگ دنیا مراکز فرهنگی مختلفی وجود دارد. به‌عنوان مثال در شهر پاریس شبانه روز موسیقی‌های مختلف دنیا شنیده می‌شود و خط کشی خاصی ندارد و این برنامه‌ریزی به دیدگاه فرهنگی شهرداری، وزارت فرهنگ و هنر یا رادیو و تلویزیون پاریس برمی گردد که در کارهای فرهنگی خود سرمایه گذاری می‌کنند و بودجه اختصاص می‌دهند و برای ارتقای فرهنگ و هنر مردمشان از هنرمندان دنیا دعوت می‌کنند تا مردم با فرهنگ‌های جهان آشنا شوند. به نظرمن انجام چنین اتفاقاتی فی نفسه در تهران هم مشکلی ندارد و بهتراست تهران مرکز هنرمندانی باشد که خارج ازایران زندگی می‌کنند و فرصت و امکان برگزاری کنسرت در ایران را داشته باشند. البته گاهی اوقات هم تجاری‌ترین هنرمندان موسیقی غربی را به ایران دعوت می‌کنیم و سالن بزرگ را دراختیار آنها می‌گذاریم تا آن درآمدزایی صورت بگیرد اما اگر یک برنامه‌ریزی درست انجام شود هم یک ملاقات بین هنرمندان ایران و جهان است و دیگر اینکه یک هنرمند ایرانی فدای غیرخودی نمی‌شود. یعنی همان‌طور که برای فرهنگ و هنر خودمان ارزش قائل هستیم می‌توانیم به فرهنگ و هنر دنیا هم ارج بگذاریم و نتیجه آن این می‌شود که تمام ملت‌های دنیا از طریق فرهنگ و هنرشان با یکدیگر در ارتباط هستند. وقتی فرهنگ و هنر در بین ملت‌ها درجریان باشد و ارتباطات فرهنگی انجام گیرد کمتر جنگ اتفاق می‌افتد و کمتر مردم دنیا از هم نفرت پیدا می‌کنند و با هم دشمن می‌شوند. هنرمندان دراین باره نقش بسزایی دارند و چه خوب است که تهران به مانند یکی از شهرهای بزرگ دنیا مرکز هنرمندان خوب دنیا باشد البته بازهم تأکید می‌کنم بستگی به سیاستگذاری افراد هم دارد.

  • آیا در کشور ما عرصه و امکاناتی برای معرفی هنرمندان خوب ایرانی وجود دارد، چرا که تا به امروز تلاش خود هنرمندان بوده است؟

خیر، در ایران امکانات دولتی برای هنرمندان وجود ندارد مگر اینکه شکل تبلیغاتی داشته باشد یا نهایت در سطح سفارتخانه برای میهمان خصوصی باشد. بیشترین اتفاقات از سوی خود هنرمندان بوده و هنرمندان ایرانی توانستند در بسیاری از جشنواره‌ها و مراکز فرهنگی دنیا با تماس‌های مستقیم و مستقل خود را معرفی کنند و به‌نظر من خیلی هم موفق بوده‌اند. حدود ۵-۴ دهه گذشته یعنی پیش از انقلاب هنرمندان ایرانی در سراسر دنیا شناخته شده بودند آن هم به‌دلیل حضور بیشتر آنها در خارج از کشور و به‌صورت مستقل یا مشترک نام ایران را برسر زبان‌ها انداختند. درواقع موسیقی و سینما دو هنری هستند که نقش بسیاری در معرفی فرهنگ و هنر ایران داشتند.

  • آیا در نسل امروز هم این اتفاقات خوب به چشم می‌خورد و توانسته‌اند هنرشان را به جهان عرضه کنند؟

بله. کم و بیش در نسل جوان هم دیده می‌شود. موسیقی در دوره های مختلف به شکل‌های متفاوت عرضه شده است ، البته به شرط آنکه با هویت و فرهنگ ایرانی معرفی شود و به ریشه‌ها وصل باشد. من انتقاد یا تعریفی از کسی ندارم اما مسلماً دراین سال‌ها کشورهای غربی که ممکن است با موسیقیدانان نسل جوان ایرانی آشنایی هم نداشته باشند این تشخیص را داشته‌اند که اجرا‌ها در چه سطحی بوده و اصالت در آن وجود دارد یا خیر. درحال حاضر اجراهای هنرمندان ایرانی بسیار متنوع شده و اصولاً حول موسیقی تلفیقی است و نسل جوان گرایش بسیاری به موسیقی تلفیقی دارند به هر حال این هم یک نوع موسیقی است که شنونده‌های خاص خود را دارد.

  • آقای کلهر در جایی اشاره داشتند که «موسیقی صد سال پیش، موسیقی امروز نیست و موسیقی هم بنا بر مقتضیات اجتماعی و طرز زندگی مردم آن، تغییر کرده. همان گونه که در موسیقی ما، علی اکبرخان شهنازی و درویش خان شبیه میرزاحسینقلی ساز نمی ‏زدند» شما هم براین نظر هستید؟

این اتفاق آشنایی درتاریخ فرهنگ وهنر ما است نه فقط درموسیقی.با نگاه به ادبیات ایران خواهید دید  نیما که خود حافظ‌شناس و موسیقی شناس است و به سنت‌ها آگاهی دارد قالب شعرها را تغییر می‌دهد و در سنت‌ها نمی‌ماند اما آثارش را بر پایه همان سنت‌ها می‌سراید.مشکل ما تضادی است که فکر می‌کنیم موسیقی معاصر ما با موسیقی گذشته بسیار متفاوت است و باید از مرزهای دیگر وارد شود و موسیقی‌های تفننی را به جای موسیقی‌های نو عرضه می‌کنیم. متأسفانه دراین چهار دهه مرزهای فرهنگی ایران بسته بوده و به همین دلیل است که می‌گویم چه خوب است هنرمندان دیگر کشورها در شهری چون تهران حضور داشته باشند تا فرهنگ مردم رشد بیشتری داشته باشد چرا که اگر موسیقی‌های دیگری را بشنوند و بشناسند به ارزش هنری موسیقی پی می‌برند و می‌توانند موسیقی تفننی را از موسیقی جدی تشخیص دهند و آگاهی بیشتری نسبت به آن پیدا می‌کنند.البته که منظور آقای کلهر روشن است. همان‌طور که در ادبیات مثال زدم. ادبیات ایران ریشه عمیقی در فرهنگ ایرانی دارد و با آنکه مخالفت‌های بسیاری وجود داشت درهر صورت نتوانستند مانع حرکت‌های نو شوند یا حرکت‌های هرز را به کرسی بنشانند، انحراف از حافظ و فردوسی بسیار سخت است و شکل جدی ادبیات شوخی بردار نیست و کسی نمی‌تواند به آن وارد شود و تحریفش کند
.
اما متأسفانه موسیقی به یک هنرعمومی تبدیل شده است و در حال حاضر می‌بینیم در هنگام پخش یک قطعه هرکسی به خود اجازه اظهار نظر می‌دهد. حال ببینید در یک مسأله پزشکی آیا همه مردم می‌توانند روی یک مسأله تخصصی نظر بدهند؟ چرا به موسیقی به‌عنوان یک موضوع تخصصی نگاه نمی‌شود! چرا موسیقیدانان ما به عامه مردم پناه می‌برند و می‌گویند مردم این را دوست دارند و در این زمینه تخصص دارند در صورتی که مردم مصرف‌کننده هستند و اگر کار خوب به آنها ارائه شود بخوبی استقبال می کنند و عکس آن اگر کار بد هم عرضه شود  مورد استقبال آنها بوده است مانند هوای تهران که اگر خوب یا بد باشد مردم مجبورند تنفس کنند. کارهایی که به‌عنوان معاصر شناخته می‌شود به گذشته خود وصل است. اگر کشوری تاریخ نداشته باشد هنر مدرن آن از حباب تولید می‌ شود و ماندگاری نخواهد داشت.

  • این اتفاقات در بخش آموزشی هم دیده می‌شود، درواقع کسانی که درمراکز آموزشی چون هنرستان‌ها و دانشگاه‌ها تحصیل می‌کنند همسو با عامه مردم شده‌اند.

پیش ازاین هم گفته بودم‌ ای کاش پیوندی بین جامعه و دانشگاه‌ها باشد. دانشجویانی که در دانشگاه‌ها در رشته‌های درسی بسیار سطح بالا تحصیل می‌کنند وقتی به جامعه وارد می‌شوند بایستی رشته تحصیلی خود را تغییر بدهند یعنی کاری را انجام بدهند که مردم دوست دارند. دراینجا فاصله ای بین موسیقی هنری و موسیقی مردم پسند وجود دارد.اگر طبق گفته شما کسانی که در دانشگاه‌ها آموزش می‌بینند همسو با جامعه شده‌اند این مسأله به کیفیت دانشگاه‌ها بر می گردد. بدون مطالعه نمی‌توانم در این باره قاطعانه صحبت کنم اما مشکل این است که تمام مراکز فکری ما در همه رشته‌ها یک حرف دیگری را می‌زنند و درجامعه خبر دیگری است.ما دانشکده ادبیات داریم و درکنار آن رادیو و تلویزیون، اما می‌بینید ادبیاتی که در رادیو و تلویزیون استفاده می‌شود در یک سطح دیگری است آن گاه فکر می‌کنید در کشوری زندگی می‌کنید که دانشگاه، کرسی ادبی و شاعر و نویسنده ندارد. باید برنامه‌ریزی‌های کلان در این باره صورت بگیرد که در این باره رادیو و تلویزیون نقش بسیار مهمی دارد. رسانه ملی باید مردم را به کتاب خواندن و کارهای ادبی دعوت کند اما وقتی این مسائل وجود ندارد و برنامه‌هایی که در اختیار مردم قرار می گیرد با ادبیات نازل بوده قطعاً فاصله بسیاری با دانشگاه خواهد داشت. در دانشگاه، اصولی تدریس می‌شود که در جامعه متفاوت است و زمانی که پا دراجتماع می‌گذارید باید به زبان دیگری صحبت کنید. پیوند دانشگاه و جامعه نقطه ضعف بزرگی است که خیلی‌ها را حتی راغب می‌کند به دانشگاه نروند و تحصیل نکنند چون می‌توانند براحتی جور دیگری زندگی کنند و نیازی نیست علم و آگاهی آنها بالا برود همان قدر که بتوانند پول بشمارند کافی است.

  • به همین میزان هم بسیاری از هنرمندان ایران تحصیلات در خارج از ایران را ترجیح دادند. به‌طور مثال استاد کلهر تحصیلات خود را خارج از ایران گذرانده‌اند آیا این بدان معنا است که دانشگاه‌های ما امکانات تحصیلی بالایی ندارد؟

اولین انقلاب فرهنگی که آن زمان انجام دادیم این بود که دانشگاه را بستیم.آن زمان دانشکده موسیقی به مدت ۱۰ سال بسته شد و یک جو بسیار بد و خشن نسبت به موسیقی وجود داشت. من سال ۶۲ مجبور شدم برای ادامه تحصیل از ایران بروم چرا که وقتی دیدم عرصه تنگ شده است ترجیح دادم از وقت و زمانم جور دیگری استفاده کنم. آقای کلهر هم در سن جوانی از ایران رفتند البته نه فقط ایشان بلکه ممکن است خیلی از افراد این هدف را دنبال کنند تا بتوانند خارج از ایران علم موسیقی خود را گسترش بدهند و با رشته‌هایی مثل موزیکولوژی که آن زمان در برخی مراکز خارج از کشور ایجاد شده بود آشنا شوند و تحصیل کنند. اما این نکته را هم باید بپذیریم که دانشکده و مراکز موسیقی‌مان ایده آل نیست. بخش دیگر این است که آن افراد می‌خواهند جهان را با دید وسیع‌تر ببینند. ناگفته نماند در دانشگاه‌های ایران هم چه در زمان ما یا حتی امروز غیر ایرانی بسیاری حضور دارند که برای تحصیل در ایران آمده‌اند.تحصیلات کیهان کلهر خارج از ایران موجب شده تجربه اجتماعی جهانی او هم بیشتر شود اما نسبت به موسیقی خود همیشه وفادار بوده است.

  • ارزش کاری استاد کلهر در موسیقی ایرانی را چگونه ارزیابی می‌کنید و چه تعریفی از ایشان خواهید داشت؟

من کیهان کلهر را هنرمندی شوریده می‌دانم که قلبش همیشه در مشتش بوده و با یک آرشه آن عشق را شعله ور می‌کند
.
به نظرمن اگر کیهان کلهر را در موقعیت بسیار خوب اجرا ببینیم (چرا که وقتی تعداد اجرا‌ها بسیار شود می‌تواند آن فرد را خسته کند) او به جای آنکه سازش را با تغییراتی به مردم بشناساند همه را دعوت به سازش می‌کند و با همان حسی که در وجودش است هنر اصیلش را به گونه ای اجرا می‌کند که روی همه اثر‌گذار بوده است. وقتی هنر به زبان حسی بیان شود نیاز به ترجمه ندارد و کیهان کلهر نمونه بسیار خوب این موضوع است و موسیقی او هیچ گاه نیاز به ترجمه نداشته است. کیهان کلهر در شکل و فواصل موسیقی‌اش تعدیلی ایجاد نمی‌کند و هرآنچه را بوده با یک حس عاشقانه و هنر ناب عرضه کرده است و این نشان دهنده آن است که موسیقی مرز و شکل و شمایل خاصی ندارد و هر کسی که با عشق بنوازد و با عشق با شنونده ارتباط برقرار کند درهر جای دنیا تأثیرگذار خواهد بود.این جواب محکمی به خیلی از افراد است که فکر می‌کنند موسیقی ایرانی نمی‌تواند به گوش جهانیان برسد.

  • موفقیت‌های شما و آقای کلهر در عرصه موسیقی تا بدانجا بود که توانستید منتخب و نامزد جایزه گرمی باشید که این اتفاق بسیار خوبی در موسیقی ایران است اما متأسفانه تا به امروز هیچ گاه نتوانسته‌ایم این جایزه را دریافت کنیم.

جایزه گرمی تنها به کارهایی تعلق می‌گیرد که درامریکا تولید و منتشر شده است که تعداد آن نسبت به کارهایی که تولید می‌شود اندک است.اگر آثار خوبی در ایران یا اروپا تولید و منتشر شود نمی‌تواند درجایزه گرمی قرار گیرد.اما مسأله مهم این است که با وجود شرایط سیاسی بسیار تنگ بخصوص درارتباط با ایران و امریکا، موسیقی ایران در چند نوبت کاندیدای جایزه گرمی شده و مسائل سیاسی را کنار زده است. به‌نظر من هنرمندان موسیقی ایرانی در رقابت‌ها یا فعالیت در عرصه جهانی بسیار نادر بوده و تجربه کمتری نسبت به همه دنیا داشته‌اند. ما چهل سال رنج شرایط موسیقی ایرانی را در ایران داشته‌ایم و داریم و خارج از ایران شرایط به این صورت نیست و خیلی مواقع موسیقی که تولید می‌کنند از یک رهایی برخورداراست و نیاز به مجوز ارشادی ندارد. ما قطعاً معتقد نیستیم هنر  نزد ایرانیان است و بس، اما معتقد هم نیستیم که ایرانی‌ها افراد کند ذهنی هستند و تا جایی پیشرفت می‌کنند. در لابه لای این همه سال‌های سخت درایران نشان دادیم آقای اصغر فرهادی هم می‌تواند جایزه اسکار بگیرد. اما مسأله این است که آن‌طور که تمام دنیا هنر و موسیقی‌شان را به جهان معرفی می کنند ما نمی‌توانیم و دستمان بسته است یعنی نه راحت سفر می‌کنیم و نه کسان دیگری می‌توانند راحت به ایران سفر کنند و سد‌های زیادی برسر راه قرار دارد؛ با وجود این باید به  دوستان ، همکاران و هنرمندان خسته نباشید بگویم. با وجود شرایط سختی که در ایران وجود دارد موسیقی ایرانی توانسته در عرصه جهانی و کل خاورمیانه طی این چند دهه بسیار مطرح شود و اگر شرایط سیاسی بهتر شود قطعاً از نظر فرهنگی و هنری موفق‌تر خواهیم بود.



ادامه مطلب

«محمد علیزاده» پس از هفت ماه دوری روی صحنه رفت

«محمد علیزاده» پس از هفت ماه دوری روی صحنه رفت

«محمد علیزاده» پس از حدود هفت ماه دوری از کنسرت‌ها طی روزهای دوم و آذر در تهران روی صحنه رفت. این برنامه به میزبانی سالن میلاد نمایشگاه‌ بین‌المللی پایتخت و به تهیه‌کنندگی شرکت «ایران گام» به مدیریت «صدرالدین حسین‌خانی» روی صحنه رفت و عاشقانه‌هایش را با دوستدارانش مرور کرد. در ابتدای این برنامه با پخش کلیپی، نوازنده ها روی صحنه حاضر شدند و کنسرت با قطعه ریتمیک همینه که هست آغاز شد. محمد علیزاده پس از این قطعه ضمن خوش آمدگویی به حضار اعلام کرد پس از حدود هفت ماه استراحتی که به ان نیاز داشته کنسرت پرانرژی را به همراه اعضای گروهش اجرا خواهد کرد.

این خواننده و اعضای گروهش برای کنسرت خود ترکیبی از قطعات ریتمیک و آرام را انتخاب کرده بودند و پس از قطعه اول سراغ آهنگ گاهی بخند رفتند و پس از آن نوبت قطعه چهل درجه بود. در ادامه محمد علیزاده گفت:«اکنون می‌خواهم قطعه‌ای را بخوانم که چند سال پیش منتشر کرده بودیم.» با این توضیحات او سراغ قطعه زخم رفت که با همراهی پیانو امیرحسین اویسی اجرا شد. یکی از نکات جالب این کنسرت که مورد توجه طرفداران علیزاده هم قرار گرفت تنظیم جدید اغلب قطعات بود که باعث شده بود این کنسرت نسبت به اجراهای قبلی علیزاده رنگ و بوی متفاوتی داشته باشد.

پس از قطعه احساس، زندگی با همراهی سولوی داربوکا حمیدرضا نصرالهی اجرا شد. نوازنده پرکاشنی که عضو جدید گروه محمد علیزاده است و این اولین کنسرت تهران او با این خواننده بود. بعد از اجرای این کار ریتمیک، محمد علیزاده گفت:«شعر از دل برود هر آنکه از دیده برفت را قبول نداریم چون بعضی ها هستند که به قلب آدم چسبیده‌اند و حتی در کنسرت هم ما را رها نمی‌کنند.» این توضیحات مقدمه‌ای بود برای اجرای آهنگ خاطرت تخت که هفته گذشته به تهیه‌کنندگی شرکت ایران گام منتشر شد و مورد توجه طرفداران محمد علیزاده قرار گرفت. در پایان این کار هم داود اریکه با سولوی ساکسوفون اعضای گروه را همراهی کرد.

قطعه قدیمی و خاطره‌انگیز جز تو و برگرد در اواسط رپرتوار این کنسرت اجرا شدند و بعد از آن محمد علیزاده سراغ قطعه برادر رفت. اثری که در این کنسرت هم مانند اجراهای گذشته طرفداران زیادی داشت. اما یکی از محبوب‌ترین قطعات محمد علیزاده، عشقم این روزا است که در فضایی احساسی و با همخوانی بالای حاضرین در سالن اجرا شد. اثری که سال گذشته تندیس طلایی بهترین تک قطعه موسیقی پاپ داخل آلبوم را از چهارمین جشن سالانه «موسیقی ما» کسب کرد. نهایتاً هم پس از قطعه بی تو آینده کنسرت محمد علیزاده با ریمیکس پرانرژی و شاد زندگی به پایان رسید.

امیرحسین اویسی (کیبورد، پیانو و رهبر ارکستر)، حمیدرضا نصرالهی (پرکاشن)، ایمان ذاکری (درامز)، بهمن میرزازاده (لیدگیتار)، فراز نصیری (گیتار الکتریک)، علی پورنگهبان (گیتاربیس)، اشکان صدیق آذر (لانچ پد)، داود اریکه (ساکسوفون و فلوت) و پوریا فیروزی (کیبورد) اعضای ارکستر محمد علیزاده بودند که در این کنسرت ها اجرای موفقی را روی صحنه بردند. همچنین پدر و مادر محمد علیزاده، پدر و مادر بهنام بانی، میلاد ترابی، شهاب اکبری، سجاد افشاریان، بهرام افشاری، فرهاد ظریف، فرزاد حاتمی، مهرتاش شیخ‌الاسلام و مژده لواسانی مهمانان محمد علیزاده در این کنسرت‌ها بودند.



ادامه مطلب

جدیدترین کنسرت مهدی یراحی در برج میلاد

جدیدترین کنسرت مهدی یراحی در برج میلاد

سالن مرکز همایش‌های برج میلاد تهران شامگاه پنجشنبه اول آذر میزبان جدیدترین کنسرت «مهدی یراحی» بود. خواننده‌ای که وارد شلوغی‌های این روزهای بازار موسیقی نشده و به قول خودش زمین متفاوتی را برای بازی انتخاب کرده است و دارد. شاهد این مدعا هم روند کاری مهدی یراحی طی ده سال اخیر و خصوصاً چند سال گذشته است که نه کارهایش عاشقانه‌اش شبیه کارهای هیت بازار است و نه انتخاب‌هایش در حوزه کارهای اجتماعی عوام‌پسند است. آخرین نمونه آن هم قطعه «سرسام» بود که چندی پیش با یک موزیک‌ویدئو منتشر شد و اولین اثر آلبوم «سه گانه اجتماعی اول» است که به گوش رسید. اثری که به گفته یراحی قرار است طی دو ماه آینده در قالب یک صوتی و تصویری در اختیار دوستدارانش قرار بگیرد.

یکی از نکات کنسرت‌های مهدی یراحی این است که او معمولاً تلاش می‌کند تا در هر برنامه رپرتوار جدیدی را روی صحنه ببرد. او این‌بار هم برای شروع سراغ قطعاتی رفته بود که کمتر در کنسرت‌هایش اجرا شده بودند. اینتروی کنسرت یراحی با مدلی قطعات «پاییز» و «باید میشناختیم همو» بود. پس از آن به سرعت سراغ قطعه شاد «چشم تو» رفت که این اثر به همراه مدلی ریتمیک ابتدای برنامه و اکت‌های مهدی یراحی باعث شد تا کنسرت او با فضایی پرانرژی آغاز شود. سپس این خواننده از «مهرداد احمدزاده» که در ردیف اول کنسرت او نشسته بود نام برد. نوازنده‌ای که طی چند سال اخیر به صورت ثابت با ساز کیبورد و اجرای بک‌وکال، گروه مهدی یراحی را همراه می‌کرد اما به تازگی از این ارکستر جدا شده است. یراحی در اقدامی غیرمنتظره از مهرداد احمدزاده دعوت کرد تا برای همراهی بک‌وکال روی صحنه حاضر شود که این موضوع با تشویق حاضرین همراه شد و احمدزاده تا پایان برنامه به یاد اجراهای قدیم روی صحنه حضور داشت. در ادامه نوبت به اولین اجرای قطعه «صورتک» رسید. اثری که چندی پیش منتشر شد و اجرای آن با پخش موزیک‌ویدئوی این اثر به کارگردانی «سپهر وکیلی» همراه بود.

کنسرت سوم آذر در حقیقت شب مدلی‌های خاطره‌انگیز مهدی یراحی بود و او برای بخش بعدی برنامه‌اش مدلی قطعات «بهونه» و «مهم اینه» را اجرا کرد. آثار شادی که با تنظیم‌های جدید همراه بود و با همخوانی بالای دوستدارانش همراه شد. یراحی پیش از اجرای قطعه «چرا نمی‌رسی» گفت:«آهنگی که الان می‌خواهیم بخوانیم امشب کشته مرده می‌دهد.»

او سپس برای معرفی «سعید زمانی» گفت:«موزیسینی که خوش‌قلب است و همکاری‌هایی که با او در سال‌های اخیر داشتم برایم توفیقات زیادی داشت.» این خواننده همچنین برای معرفی «امیرعلی بهادری» به این توضیحات اشاره کرد:«خواننده، آهنگساز و ترانه‌سرایی که همکاری با او در این سال‌ها باعث شد متفاوت پیش بروم و امیدوارم به زودی او را روی صحنه ببینم.» مهدی یراحی پس از قطعات «عطر تو» و «مثل مجسمه» که با تنظیم‌های جدید اجرا شدند گفت:«کار بعدی آلبوم سه‌گانه اجتماعی اول اثری است که مجوزهای آن را دریافت کرده‌ایم ولی شاید برایمان دردسرساز شود و تنظیم آن بر عهده هومن نامداری است. آلبوم سه‌گانه اجتماعی اول ربطی به بازار موسیقی ندارد ولی درد من و تو و ما است.» او همچنین از یک اتفاق مهم این آلبوم رونمایی کرد:«در اینجا می‌خواهم برای اولین‌بار از اتفاق مهم این آلبوم رونمایی کنم. آن هم اینکه در آلبوم سه گانه اجتماعی اول از حضور سرکار خانم «ژاله علو» که از بزرگترین اساتید هنر گویندگی و سینما هستند بهره‌ برده‌ایم و به زودی این آلبوم در قالب یک مجموعه تقدیمتان می‌شود.»

یراحی در ادامه برای معرفی «مونا برزویی» ترانه‌سرای قطعه «سرسام» گفت:«می‌گویند ایشان بانوی اول ترانه پس از انقلاب هستند.» اما این خواننده با وجود درخواست‌های مکرر مخاطبانش قطعه سرسام که هفته پیش منتشر شد را نخواند و صرفاً به اجرای بخشی از ترانه این کار بسنده کرد. اما یکی از مهمانان این کنسرت که در کمتر اجرایی حاضر می‌شود پس از قطعه «آینه قدی» معرفی شد. مهدی یراحی گفت:«ایشان یکی از بهترین فیلمنامه‌نویس‌های تاریخ سینمای ایران هستند و بازی‌هایشان را هم من بسیار دوست دارم و اگر بخواهم از فیلم‌ها و موفقیت‌هایشان بگویم تا صبح باید ادامه بدهم.» او با این توضیحات از «پیمان قاسم‌خانی» نام برد و استقبال دوستدارانش را به دنبال داشت.

در ادامه پس از قطعه ریتمیک «حیک» که عیدانه نوروز ۹۷ مهدی یراحی به دوستدارانش بود او با نوازندگی گیتار خودش قطعه «از خودت خبر بیار» را خواند. سپس با همراهی گیتار عظیم روحانی و ساکسوفون مرسل وطنی قطعه «نفس» را خواند. یراحی بعد از اتمام این کار گفت:«همه با آهنگ ریتمیک ارتباط می‌گیرند اما همیشه دوست داشتم شنوندگان کارهایم از شنیدن کارهایی که عمق دارند اینگونه به وجود بیایند و خوشحالم که شما مخاطب من هستید.»

«تلقین» یکی دیگر از کارهای این کنسرت بود که همزمان موزیک‌ویدئوی آن به کارگردانی «فرید ناصری» هم پخش شد و نوبت یک مدلی دیگر از قطعات آخرین اسیر، آخرین دفاع، انفرادی و شالگردن رسید. این مدلی‌ها در رپرتوار چند وقت اخیر کنسرت‌های مهدی یراحی وجود نداشت و او در این برنامه عظیم روحانی را به عنوان تنظیم‌کننده قطعاتش معرفی کرد.

این خواننده در ادامه برای معرفی «سیامک عباسی» از عبارت خواننده‌ای که بازاری‌خوان نیست استفاده کرد. همچنین «امید افخم» را اینگونه معرفی کرد:«خواننده خوش‌آتیه‌ای که صدایش را دوست دارم و امیدوارم بیشتر بترکاند.» یراحی همچنین برای معرفی «عبدالجبار کاکایی» ضمن اجرای بخش‌هایی از ترانه «کبوتر»، از این توضیحات استفاده کرد:«ایشان یکی از مشوقین من در زمینه خوانندگی بودند و از اساتید کار خودشان هستند و خوشحالم که در ارشاد حضور دارند. امیدوارم از جنس این افراد یا استاد محمدعلی بهمنی بیشتر در ارشاد داشته باشیم.» خواننده آینه قدی در ادامه با توضیحاتی راجع به همکاری‌های موفقی که با هومن نامداری داشته این تنظیم‌کننده را به حاضرین معرفی کرد.

در پایان هم مهدی یراحی اجرای خود را با قطعات بیست و یک روز بعد، آشوب، مدلی عربی و حیک به پایان رساند.

دکتر مسعود صابری، علی اوجی، سپهر وکیلی، جواد خواجوی، محسن ایزی، مژده لواسانی، الهام جعفرنژاد و مینو قاسم‌پور هم از جمله مهمانان دو سانس این کنسرت بودند. همچنین در این برنامه حامد حمیدزاده (گیتاربیس)، علی افلاطونی (گیتار الکتریک)، مجید رضاپور (درامز)، دانیال دانشور (پرکاشن) و عظیم روحانی (گیتار اسپانیش و تنظیم قطعات) اعضای گروه مهدی یراحی در این کنسرت بودند. «انوشیروان تقوی» هم عضو جدید گروه مهدی یراحی در این برنامه بود که پس از چند سال دوباره کنار این خواننده ساز کیبورد را می‌نواخت.



ادامه مطلب

میدیا فرج‌نژاد این قطعه یکی از تجربی‌ترین آثارم

میدیا فرج‌نژاد: این قطعه یکی از تجربی‌ترین آثارم

این آهنگساز موسیقی ایرانی درباره خواننده تازه‌ترین اثرش می‌گوید:‌ «خواننده این قطعه «ترکاش» است. به جرات می‌توانم بگویم که از نظر گستره صوتی، تکنیک و جنس صدا یکی از بهترین خوانندگانی است که تا کنون دیده‌ام. سواد موسیقی کافی دارد و موسیقی مقامی را می‌شناسد و آواز کلاسیک هم کار کرده است. هوش خوانندگی بالایی هم دارد. بارها از خودم پرسیده‌ام که در چنین دوره‌ای خواننده‌ای مانند ترکاش که ابزار درستی دارد چرا شناخته شده نیست.قطعه‌ی «مرا ببخش» با آهنگسازی میدیا فرج‌نژاد و صدای ترکاش از صبح امروز چهارشنبه ۳۰ آبان منتشر شده تا در اختیار علاقه‌مندان قرار گیرد. شعر این قطعه را «علیرضا کلیایی» سروده و با تهیه‌کنندگی «مهدی باقریان» و از سوی «آوای سوته‌دلان» منتشر شده است.

میدیا فرج‌نژاد درباره این قطعه می‌گوید: «مرا ببخش» برای من تجربه جدید و چالش جذابی است. در این کار سعی کرده‌ام فرمت‌های مختلف تنظیم در موسیقی که در دهه‌های مختلف و در نقاط مختلف دنیا مرسوم بوده را با موسیقی ایرانی تلفیق کنم. در واقع ارکستراسیونی که متعلق به موسیقی ما نیست، به خدمت موسیقی ایرانی درآمده و در نهایت هم آنچه شنیده می‌شود از حس و حال موسیقی ایرانی جدا نیست. اگر احساس کنم تنظیم قطعه‌ای نیاز دارد که به سمت موسیقی دهه هفتاد فرانسه بروم، یا اینکه نیاز باشد از موسیقی الکترونیک استفاده کنم، حتما این کار را می‌کنم. یکی از تجربی‌ترین بخش‌های رزومه کاری‌ام همین همکاری با آقای «ترکاش» است. در این اثر آوازها و خط ملودی کاملا ایرانی است. در سازبندی ساز ایرانی داریم. اما در تنظیم فرمت‌های خاصی را به کار بسته‌ام. در ژانربندی هم هیچ اصراری ندارم که این اثر موسیقی سنتی ایرانی باشد. در تنظیم هیچ آدابی و ترتیبی نجسته‌ام.»‌

این آهنگساز موسیقی ایرانی درباره خواننده تازه‌ترین اثرش می‌گوید:‌ «خواننده این قطعه «ترکاش» است. به جرات می‌توانم بگویم که از نظر گستره صوتی، تکنیک و جنس صدا یکی از بهترین خوانندگانی است که تا کنون دیده‌ام. سواد موسیقی کافی دارد و موسیقی مقامی را می‌شناسد و آواز کلاسیک هم کار کرده است. هوش خوانندگی بالایی هم دارد. بارها از خودم پرسیده‌ام که در چنین دوره‌ای خواننده‌ای مانند ترکاش که ابزار درستی دارد چرا شناخته شده نیست. این مسئله انگیزه‌ای شد که حتی الامکان فضای شنیده شدن بیشتر را برای این دست خواننده‌های توانا فراهم کنم. البته پیشتر هم با خوانندگان جوان و همنسل کار کرده‌ام و همیشه دوست داشتم که برای آنها راهگشا باشم. »

دیگر عوامل ساخت قطعه «مرا ببخش» عبارتند از: بهنام ابوالقاسم – نوازنده پیانو، پدرام فریوسفی – نوازنده ویلن و ویولا، آتنا اشتیاقی – نوازنده ویلنسل، پیمان توسلی – نوازنده سازهای الکترونیک، تینا بخشی – طراحی لباس و گریم، فرشاد عظیمی – مجری گریم، معین هاشمی‌نسب – عکس، میلاد فاتحی طراح گرافیک. ضبط، میکس و مسترینگ این اثر در استودیو ۵۴ انجام شده است



ادامه مطلب

جایگاه واکاوی در نقد موسیقی در ایران

جایگاه واکاوی در نقد موسیقی در ایران

دومین جلسه ویژه نقد و بررسی نقد در موسیقی با عنوان «جایگاه واکاوی در نقد موسیقی در ایران» روز جمعه دوم آذرماه در خانه هنرمندان برگزار می‌شود این نشست با حضور محمدرضا فیاض منتقد، آهنگساز و پژوهشگر موسیقی و آروین صداقت کیش منتقد و پژوهشگر موسیقی و حمیدرضا عاطفی، عضو هیئت مدیره خانه موسیقی و مجری، به همت کانون پژوهشگران خانه موسیقی برگزار می‌شود.

در این نشست، هر یک از دو سخنران، فیاض و صداقت‌کیش، دیدگاه خود را نسبت به نقش و جایگاه واکاوی در نقد موسیقی به مفهوم امروزین بیان خواهند کرد.

محمدرضا فیاض این دیدگاه را شرح می‌دهد که: «اثر هنری، در هر ترازی که باشد، حاوی انبوه بی پایانی از کدها و ارجاعات درونی و بیرونی است. بر این اساس می‌توان حتی به طبقه‌بندی کدها و ارجاعات دست زد. نقد از هنگامی از سطح اظهارنظر فراتر می‌رود که کاوش در قلمرو این کدها و ارجاعات را هدف قرار دهد. اگرچه نباید از نظر دور داشت که خود اظهارنظرها و نقدها هم همیشه می‌توانند و باید در سطوح مختلف مورد واکاوی قرار گیرند. به این ترتیب ضرورت وجودی نقد مرتبط می‌شود با آنچه قوام همبود انسانی را فراهم می‌کند: تداوم گفتگو».

آروین صداقت‌کیش اما از زاویه‌ دیگری درباره‌ی جنبه‌هایی از واکاوی که آن را عملا در قلمرو تأویل و تفسیر در نقد قرار می‌دهد، نقش زمینه‌های تاریخی در شکل دادن به آن و نیز نیاز نقد موسیقی ما به واکاوی‌ به معنای کاوش دوباره و چندباره در آثار، صحبت خواهد کرد و نشان می‌دهد که گفتگو می‌تواند تا کجا در نقد موسیقی گسترده شود و چه شکل‌هایی به خود بگیرد.

پرسش و پاسخ حضار و کارشناسان از دیگر قسمت‌های این برنامه خواهد بود.

نشست «نقد نقد در موسیقی ایران» روز جمعه ۲ آذرماه از ساعت۱۵ الی ۱۷در سالن استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان واقع در خیابان طالقانی، خیابان شهید موسوی، خانه هنرمندان برگزار می‌شود و ورود برای عموم علاقه‌مندان آزاد است



ادامه مطلب