سایت سرگرمی مدگردی

سایت سرگرمی مدگردی

روایتی تصویری از نود و هشت سانت برف!

دیروز صبح [جمعه] برف تازه شروع شده بود. هنوز همه جا سفید نشده بود و برف هم پراکنده‌تر بود ، اما پیش‌بینی‌ها درست از آب در اومد و برف شدیدتر شد. باد از برف، بوران ساخته بود و همه‌جا و نه تنها زمین، سفید دیده میشد. در مسئله‌ی نشستن برف ، مسئله‌ی اصلی تداوم محسوب میشه. برفی که مداوم بباره، واقعا خیلی خوب میتونه تعطیل‌کننده باشه :دی مسئله‌ی دیگه‌ای که مهم هست اینه که شب باشه!! برف توی شب جورِ دیگه‌ای میشینه که شاید بخاطر رفت و آمدِ کمترِ آدمیزاد و ماشین‌هاشون باشه. در واقع اونقدری که توی دیروز نشست، دوبرابرش دیشب زمین رو سنگین کرد.

سفید بودنِ همه‌جا نقطه‌ی مشترکِ روزهای برفی هست. و چقدر دیدنیه برفی که جمع شده یکجا، صاف و یکدست، بدونِ تیرگی. :)

بارشِ شب دیدنی بود. آسمون قرمز شده بود، آدم دلش میخواست همیشه همین‌رنگی بمونه. یه‌جورِ خاصی امیدبخش بود. کوچه یکسره سفید شده بود و دیگه ردِ چرخِ ماشین‌ها دیده نمیشد. ماشین‌ها دیگه زمین‌گیر شده بودن و راهی برای فرارِ از کوچه نداشتن.

دیشب خوب بود. آروم بود. دوست‌داشتنی بود. سرد بود. گرم می‌شد. تاریک نبود. دلگیر نبود. می‌شد کتاب خوند و از خوندنش لذت برد. می‌شد به تعطیلی فکر کرد و نخوابید. می‌شد زل زد به برفی که سریع می‌نشست رو زمین و بادی که هِی جابجاش می‌کرد. دیشب خوب بود.

صبح کم کم دیگه برف نیومد. دیگه وقتش بود که بره. رفت. اما خیلی نشسته بود. روی زمین. روی سقف. روی دیوار. روی ماشین. توی حیاط. توی خیابون و توی خونه‌های ویلاییِ خراب شده! ساعت یازده رفتم بیرون ولی نمی‌دونم چرا همش حس می‌کردم صبحِ زود هستش :/ بعضی کوچه‌ها خلوت بود و سراسر سفید و این خیلی خوب بود. یه‌دور زدم و یه‌مسیرهایی رو رفتم. سعی کردم از صعب‌العبورترین مسیر برم :دی خیلی وقت بود همچین ارتفاعی از برف رو ندیده بودم :)

عکس‌ها هم در ادامه ... 

ادامه مطلب


ادامه مطلب

لطفاً تماس نگیرید!

نمیدونم چرا با تماس رابطه‌ی خوبی ندارم. پشتِ تلفن فاجعه حرف میزنم. اگه آشنا نباشه دیگه بدتر!! 

زنگ‌خورِ گوشی‌ـم سالی چهار پنج تاست کلاً! الان یکی زنگ زد، از طرف کانون جوانان رضوی که چند روز پیش امتحان گرفتن برای قرعه‌کشیِ سفرِ مشهد! از اونجایی که حوصله نداشتم هِی به بقیه توضیح بدم که تماس‌گیرنده کی هست و چیکار داشته و اینا ، اولاً که با وولوم بسیار پایین حرف زدم که هیچ! -صوتِ تماس‌ها رو به دلایل ذخیره می‌کنم.- بعد الان من دارم هِی از اول پخش می‌کنم میبینم همون اولش گفته سلام علیکم!! در حالی که من از اول تا آخرش سه بار گفتم بله، دوبار گفتم بفرمایین، دو بار گفتم باشه، دو بار هم گفتم مرسی و یه‌بار خسته نباشید :| چرا سلام نکردم؟! :/ هوووف :| 



ادامه مطلب

از دوست درد ماند و از یار یادگاری

زنگ اول دبیر فیزیک نیومد. یکی از رفیقام چهارشنبه رفته بود قم. همه خبر داشتن و میگفت گفته بهم ولی من اصلاً یادم نبود بهم گفته باشه!! مدلش خیلی متفاوته! اصلاً به رفتارهای ظاهری و روزمره‌ش نمیخوره :دی ولی تفکرِ درست‌تری نسبت به بقیه داره. میخواد بره حوزه :دی توی این سفرش به قم، رفته بود حوزه‌های قم رو دیده بود. در موردشون پرسیده بود و اینا ... حجره‌ها میگفت نصفِ کلاس ماست و سه نفر توش زندگی میکنن! بعد گفت دوتا فرش شیش متری میگیره :| خیلی خوبه که! خوابگاه‌ها یه دونه فرش نه متری فوقش میگیرن، چهارنفر توش هستن! حس میکنم بزرگتر از خوابگاه‌هاییه که دیدم. از شرایط پذیرش و ایناها گفت. آینده‌ی کاری و ایناهاشم گفت. میگه میخواد بره قضاوت :دی قضاوت سخته! من که علاقه‌ای به قضاوت ندارم. ولی کارِ خوبی داره میکنه. میگه درس‌های اونجا سخت‌تره ولی خب حداقلش از شر زیست و فیزیک راحت میشه :دی تازه دبیر انشا هم که باهاش لج‌ـه بهش داده 18 :دی میدونم قمی‌های خوبمون از اینجا رد میشن وگرنه راجب به مردمش هم حرف زدیم :)))) خوبیش اینه که کاااااملاً اتفاقِ نظر داریم و حرفِ هم رو می‌فهمیم درباره‌ی خلق و خوی مردمانش :دی حتی یکی دیگه از رفیق‌هام خاله‌ش قم زندگی می‌کنه و مُهرِ تاییدِ معتبرِ دیگه‌ای به حرف‌های من زد :دی

یه کتابی داده بودن که بعد ازش امتحان بگیرن و بعدش قرعه کشی کنن و 25 تا اسم رو برای سفر مشهد انتخاب کنن. با توجه به اینکه معاون هم حتی سهم میخواد که بیاد :دی الان که فکرمیکنم حس میکنم اولاً که مشهد رفتن با آشنا جماعت کلاً به مذاقِ من خوش نمیاد! و به عبارتی هربار کوفتم شده به طریقی! دوماً مشهد رفتن با هم‌سن و سال جماعت، مخصوصاً که هم‌فکر هم نباشن، فاجعه‌ی بزرگتریه زیرا که نمونه‌های کوچکترش رو توی اردوهای مثلاً دانش‌آموزی تجربه کردم. فلذا اگه بخوان اینطوری ببرن، اسمم هم در بیاد نمیرم :| صدالبته که توفیقِ همون اسم در اومدنِ خشک و خالی رو هم ندارم :)

زنگ دوم عربی بود. وسط کلاس فهمید گوشیش رو گم کرده، شماره‌ش داد یکی بره از دفتر زنگ بزنه ببینه کجاست گوشی :دی نمیخواست شماره‌ش لو بره ولی خب من تخت اول بودم شنیدم :دی شماره‌ی رُندی هم داره :دی نمیدونم آخرش گوشیش رو پیدا کرد یا نه :دی

زنگ آخرمون هم انشا بود. نصفِ انشایی که نوشته بودم تقریباً مثل همون پیش‌نویسی بود که دوهفته‌ی پیش تو کلاس نوشتم ولی نصفه‌ی دومش دیشب به ذهنم رسید و بدونِ چک نویس کردن، نوشتمش. نمیدونم چرا اینقدر متعجب میشه از انشاهام :| پرسید هفته‌ی بعد ورقه A4 بیارم سر کلاس میتونی تو یک ساعت همچین انشایی بنویسی؟! :/// گفتم اینو تو پنج دقیقه نوشتم، آره میتونم :/ ولی کلاً دبیرانِ محترمِ انشا باید به این امر دقت کنن که آدمیزاد هرساعتی حوصله و ایده‌ی نوشتن نداره. خب من توی این دو هفته هیچی به ذهنم نرسید ولی دیشب یهو یه چیزایی یادم اومد و آوردمش روی کاغذ. ولی معلوم نیست هفته‌ی بعد زنگ سومِ یکشنبه، همینقدر حوصله برای نوشتن داشته باشم یا نه!! بیست داد ولی :)



ادامه مطلب

هرکجا باشم غمت هست

1. خیلی وقته که تصمیم گرفتم توی اینجور تجمعات شرکت نکنم. ولی هربار شرکت میکنم‌ :| هیچ ربطِ سیاسی هم نداره. من واقعا زجر می‌‌کشم بین جمعیت. نه بخاطر شلوغی. اصن ماجرا بس ناجوانمردانه پیچیده‌ست! آقای ر. گفته بود ساعت ده بریم یه‌جایی و از اونجا معلوم نیست میخواد بره کجا. رفتم اما هیچی که هیچی. کلاً همه پراکنده شدن و من موندم و زجری که هرطوری شده از دستش در رفتم! خوب خودم رو گول زدم :دی شما اگه معاون پرورشی شدین ، هیچ‌وقت بخاطر چهارتا عکس و کارهای نمایشی و الکی، دانش‌آموزی رو حتی داوطلبانه نکشونید مدرسه :|

2. یادتون باشه به هیچ وجه من الوجوه ، امکان نداره و نمیشه با پای پیاده، ماشینی رو تعقیب کرد. اصلاً امکان نداره! حتی اگه ترافیک باشه بالاخره گمش می‌کنین! پس مثل من خودتون رو نکشید! من موندم دوـیِ 540 متر رو چجوری میخوام امتحان بدم با این کم آوردنِ نفس :| در ضمن پلاکش به چه دردم میخوره وقتی نمیشه صاحبش رو شناخت :/ چه خوبه اونایی که آشنا دارن تو راهنمایی رانندگی، سه سوت مشخصاتِ پلاک رو می‌فهمن ؛ خوش‌به‌حالشون :دی :)))

3. آتیش زدن پرچم رژیم غاصب صهیونیستی که اصلاً و ابداً اشکالی نداره! ولی ای‌کاش با اینکه آتیش زدنِ پرچم آمریکا هم عملاً و رسماً اشکالی نداره، آتیش نمیزدنش بخاطر حساسیتِ یه عده. اینطور بهتر بود.

4. این ترقه ترکوندنا یعنی چی واقعا؟! سکته کردم بی‌شعورِ نفهم :|

5. میخوام خودم رو با ننوشتن مجازات کنم :)) اگه یه بار دیگه بشه اونچه که نباید بشه ، تا عید حقِ بازکردنِ پنل کاربری رو ندارم :) فکرکنم این مجازات ، به اندازه‌ی کافی بازدارنده باشه :)

6. هرچی می‌گذره ، واقعی‌تر حس می‌کنم که درس رو باید خوند! با نگاه کردنِ به کتاب چیزی حل نمیشه!

7. نمیخوام بگم زود گذشت ، چون زود نگذشت! از 22 بهمنِ پارسال تا الان زود نگذشته ، اسفندش که برای خودش دنیایی بود! عید که میتونه نامزدِ جایزه‌ی بدترین عیدِ سال‌های عمرِ من بشه و خردادی که شدیداً سخت گذشت و تابستونی که بی‌شک برنده‌ی جایزه‌ی طلاییِ بدترین روزهای عمرم رو میگیره و پاییز و زمستونی که به فجیع‌ترین شکل گند زدم به هرچی که میشد اسمش رو گذاشت زندگی!! پس زود نگذشت! ولی انگار همین چندساعتِ پیش بود که توی مسیر برگشت از راهپیمایی یکی از هزاران کاغذ رنگی نصیبم شد و سریع ازش  عکس گرفتم و اومدم پست گذاشتم!! انگار بیست و دو بهمنِ سه سال پیش همین نیم ساعت پیش بود که خیلی خسته از سرمای سوزناکِ قم، زیر آفتابِ تندش ، قدم‌های آخرم رو برمیداشتم تا برسم به خونه و ناهارش هم فسنجون داشتیم!! زود نگذشت ولی گذشت.

8. همیشه با خودم می‌گفتم کسی که بدونه یه سال، یه ماه، یه روز دیگه می‌میره حتماً آدم میشه!!‌ پس چرا آدم نشدم؟ بلکه بدتر شدم! 

9. اینقدر دوست دارم همه‌ی اینا یه خواب باشه. نیست ولی!

10. همه‌چی خوبه! این وسط فقط من خیلی بدم :)



ادامه مطلب

زندگی باید کرد!

1. سه‌شنبه‌هایی که زیست نداریم، روزِ راحتیه. روزِ رهاییه! روزی هست که میتونی یک زنگ ، بدونِ تکنولوژی! هرکاری دلت میخواد انجام بدی ؛ کتاب بخونی ، درس بخونی یا حتی پینگ پونگ بازی کنی و یا حتی یکی رو یادِ این بندازی که چقدر تنهاست[+] این سه‌شنبه‌ها رو دوست دارم. سه‌شنبه‌ها برام روزهای خوبی بودن. پارسال هم سه‌شنبه‌ها روزهای خوبی بودن معمولاً!

زنگِ بیکاری ، به خرخون شماره یک ، همونی که دوهفته قبل فکر کرده بود منی که داداش! بزرگتر دارم خوشبختم! همون ؛ بهش گفتم ورزش بهت چند داده؟ گفت نوزده. گفتم بیا بریم درستش کنه بیست. گفت نه دیگه. همین خوبه. :| آخه دانش‌آموز اینقــــــدر مثبت؟ :دی بالاخره راضیش کردم و رفتیم و دبیر راضی بود که هم نمره‌ی من درست بشه هم نمره‌ی اون :)) فقط گفت صبر کنیم همه کارنامه‌هاشون رو بگیرن تا همه‌رو با هم درست کنه :|

خیلی خیلی سعی کردم خوشحال نشم ، اما یه کوچولو ، واقعا یه کوچولو خوشحال شدم وقتی شنیدم خرخون شماره یک معدلش شد 19/47 :دی درسته! نباید خوشحال میشدم. 19/81 خیلی کمه واسه من آخه :( دوست نداشتم معدل سوم هم حساب بشم :دی من همش وسط امتحانات فکر میکردم نمره‌ها رُند میشه و همه‌ی امتحان‌ها رو با این فرض ، تا یک نمره! برای خودم جا گذاشتم تا استرسم کم بشه! من چه میدونستم فارسی 19/5 رو بیست نمیده آخه :/ 

:::

2. حس پشیمونی ؛ حسِ خوبیه. داشتنش معجزه میکنه. من تقریباً از دستش دادم. آدم که بد بشه ، غرق میشه. دیگه پشیمون هم نمیشه. به واقع هلاک میشه چون پشیمون نمیشه.

:::

3. خیلی مسخره‌ست که من نمیدونم از زندگی چی میخوام و نمیدونم باید چیکار کنم و حتی نمیدونم تواناییم در چه زمینه‌ایه! و خیلی بده که هیچ راهِ مشخصی ندارم و فقط دارم همینطوری ادامه میدم بدونِ هدف! بدونِ انگیزه! بدونِ دلخوشی حتی :|

اما خب ؛‌ اینو میدونم که در آینده‌ی نسبتاً دور برای چیزی که میخوام چیکار میتونم انجام بدم و چه کارهایی از دستم بر میاد. البته اگه زنده باشم.



ادامه مطلب

هویجوری یهویی

تو خوابِ دیشبم زدم یکی از این سیاسی‌ها رو کشتم :))) الان هیچ یادم نیست کی بود ولی یادمه که تو خواب ، یادِ حدیثِ پیامبر افتادم که از ترور نهی کرده بود و پشیمون شده بودم از کشتنش؛ در واقع از غافلگیرانه کشتنش پشیمون شدم نه از خودِ کشته شدنش :دی آخه با خوشحالی در رو باز کرد اومد تو که مغزشو پاچوندم رو در‌ ؛ خیلی غافلگیر شد حتماً :))) خدایا کی بود؟ چرا یادم نیست اسمش :‌‌| :دی



ادامه مطلب

خرخون شماره یک

بدونِ مقدمه ؛ دفاعی بیست شدم.

زنگ دوم بیکار بودیم. دلم درد می‌کرد. یه‌کم که سرگرم شدم دل‌دردم از بین رفت. تقریباً ده و نیم بود که رفتم ساختمون اصلی ، دیدم دو نفر از بچه‌ها دارن پینگ پونگ بازی میکنن. یکی رفت و من رفتم با اون یکی ، که توی بعضی پست‌ها با عنوان "خرخون شماره یک" ازش یاد کردم. منم خرخون شماره دو اصن! بازیش خوبه. حال و حوصله داشته باشم میتونم ببرم ولی وقتی حوصله نداشته باشم زیادی قوی‌ـه :دی 

فکر کنم بازیِ دوم رو داشتیم شروع می‌کردیم ؛ گفت:«آقای مرادی ، میتونم یه سوالی ازتون بپرسم؟». لازم هست که بگم عادتشه! همه رو با لفظ آقا و با ضمیر شما ، خطاب قرار میده و من چهارماه هست که دنبال فرصتم که بهش بگم اینقدر نگو "شما" :)) گفتم بپرس. گفت:«شما برادر خواهر دارید؟» گفتم آره ؛ گفت چی؟ گفتم برادر و قبل از اینکه بپرسه گفتم بزرگتر. گفت:«خوبه. الان خوشبختید دیگه» اینو که شنیدم برق سه فاز از سرم پرید! کشیده و عمیق گفتم نـــــــــــــــــــه! اصلاً اینطور فکر نکن. همچین فایده‌ای هم نداره! گفت:«من تک‌بچه‌ام. احساس تنهایی میکنم. کسی نیست دیگه، همدمی چیزی» یه لحظه با تعجب گفتم عه! چرا؟! بعد با خودم گفتم کوفتِ چرا!! چرا داره تک‌فرزند بودن؟ :دی گفتم البته میدونم چرا ولی خب فکر میکردم یه برادر داشته باشی ؛ حالا همچین چیزی هم نیست. حتی بعضی اوقات تک بودن بهتر هم هست :دی آدم تا وقتی چیزی رو نداره حسرتش رو میخوره اما وقتی داشته باشه هیچی که هیچی!!  گفت درسته و دیگه در این‌باره حرفی نزدیم ولی من تا آخر بازی حواسم سرِ همین حرفش بود! که همیشه بقیه رو با این دید نگاه میکنه که فلانی تنها نیست من چرا تنهام؟ و نمیدونم چقدر براش سخته! هرچی باشه ، براش سخت‌تر از منه. و البته بالاخره بهش گفتم که نیاز نیست از ضمیر "شما" استفاده کنی! نه برای من که برای هیچ‌کس! همه هم سن و سالیم دیگه! خوب نیست. درست هم نیست. :)

زنگ سوم جغرافی داشتیم. جغرافی رو هم بیست شدم. حتی غلط هم نگرفته بود اون نیم نمره‌ای که احیاناً غلط بود. خداروشکر :) خیلی سخته بخاطر بیست و پنج صدم و نیم نمره‌ها ، معدل بیاد پایین!! ورزش به‌تنهایی خیلی کم میکنه معدل رو :/ خدا کنه درستش کنه.

دبیر جغرافی خیلی خوبه. قبل از دبیری ، آدمِ خوبیه. بیش‌تر از یه دبیر نمیشناسمش. ولی مطمئنم خوبه. اولین و آخرین فردی نیست که فکر میکنم زندگیش رو درست چیده ولی نسبت به بقیه درست‌تر چیده. اینطور به نظر میاد. :) به همه کمک کرد. دستش درد نکنه. هرچند یه مقدار از این منطق پیروی کرد که به اونایی که کمتر شدن بیش‌تر ارفاق بشه ولی بازم اشکال نداره :دی دستش درد نکنه :) انصافاً خیلی جالبه برام. سعی میکنم بیش‌تر بشناسمش :دی 



ادامه مطلب

بی‌عدالتی در بی‌عدالتی

میدونم نمره‌دادنِ دبیرها عدالت نیست. میدونم. خودمم راضی نیستم. به‌جز ریاضی ، انصافاً دبیرها اونقدری هم به من اضافه نکردن! یعنی فوقش نیم تا یک بوده! مثل مستمرِ فیزیک و البته هفتاد و پنج صدم به ورقه زیست. :| من به نوزده و نیمی که توی زیست بهم داده بود راضی بودم. احتمال میدم نوزده و نیم هم با بیست رُند نشه و باز معدلم بخاطر همینا کم بشه!! ولی راضی بودم! ولی امروز ، همین دبیر ، که اصلاً بهش نمی‌اومد که نمره بده به بچه‌ها ، جوری رو نمره‌ها کشید که واقعاً ناراحت شدم. نه از اینکه به بقیه داده! نه! ولی از این منطق بدم میاد! از این منطق که به اونایی که پایین‌تر شدن بیش‌تر ارفاق بشه. مثلا 9 روی ورقه رو داد 12 ، و مستمر رو که احتمالاً 10 یا 11 بود رو داد 13 :| این یعنی چی؟ سه نمره به اونی که کِیفش رو می‌کنه ، سرِ کلاس هرغلطی دلش میخواد می‌کنه ، بیرونِ کلاس هرغلطی میخواد می‌کنه ؛ اونوقت سه نمره هم مُفتی بگیره؟ ولی من 18/75 رو بده 19/5؟ هفتاد و پنج صدم؟ یعنی چی آخه؟ میدونم اگه بهش میگفتم شاید میداد 20! و میگم فردا پس فردا بهش!! ولی فکر نمی‌کردم هیچ‌کس همچین کاری کنه! در واقع فکر می‌کردم خودشون این فهم رو داشته باشن که به اون بی‌شعورا نباید این‌قدر بده!! البته یکی همیشه درسش خوبه ، ولی یه‌بار بد میده ، اصلاً اشکالی نداره؛ با اون مشکلی ندارم ؛ مشکلِ من سرِ اینه که به اونایی اینقدر الکی داد که بی‌شعوری بیش نبودن! کسی که کلِ ترم کلاس نیومده و نمره‌ای نداشته ، مستمر و پایانی داده 10! این ده نمره‌ی مستمر از کجا اومد؟ یعنی چی آخه؟ چجوری میشه 14/75 رو داد 16 و یک و بیست و پنج اضافه کرد ولی 18/75 رو نمیشه؟ این معنی میده؟ دمِ دبیری فیزیک گرم که انصاف داشت! اگه 10 رو داد 12 ؛ 18 رو هم داد بیست [من هجده نشده بودم؛ یکی دیگه بود] همونقدر انصاف داشت حداقل!! این اصلاً انصاف نیست کسی که اونقدر سرخوش میگرده دوبرابر نمره‌ی مفت بگیره و مایی که به‌معنای واقعیِ کلمه می‌خونیم اینقدر اضافه بشه! این دیگه بی‌عدالتی داخلِ بی‌عدالتی میشه! این دیگه فاجعه‌ست :||| 

ورزش هم احتمالاً 19 شاید هم 18!! بهش میگم مقاله ، میگه قبلِ تموم شدنِ امتحانا :| دِ لامصب وسط امتحانا مگه وقت بود اصلاً؟ اینقدر خوب به‌نظر میرسین ، دوزار هم شعور و درک به خرج بدین خب :/ چرا گند میزنین توی وجهه خودتون؟ :|

زبان هم مستمر 20 و پایانی 19 :| لامصب این دیگه چجوری یه‌نمره غلط شد آخه :| 

+ همش تقصیرِ خودم بود. من مقصرترین آدم توی زندگیم هستم! دلیلش رو بعداً می‌نویسم :|

++ نمیدونم! به درک اصلاً :|



ادامه مطلب

هستی چه باشد؟ آشفته خوابی!

اولش یه بیت بنویسم :

از هجر و وصلم، حاصل همین بود:

یـــا انـــتظاری، یـــا اضـــطرابـی

"رهی معیری"

یه بیتِ دیگه هم :

دریایــم و نیست باکــم از طوفـــان

دریـا همه عمـر خـوابش آشفته است

"شفیعی کدکنی"

فکر کنم کافی باشه و بهتر هستش که برم سراغ روزانه‌نویسی‌ِ خودم!! دیگه حال و حوصله‌ی مبهم‌نویسی رو ندارم :دی فقط همین که بگم «هوا بس ناجوانمردانه ابری‌ست» ، کافیه! :)

:::

صبح خوب شروع نشد! با استرس ، با دیر بیدار شدن و با سردی و ابری بودنِ هوا و خیلی چیزهایِ غیرخوبِ دیگه!! زنگ اول فیزیک بود. دل تو دلم نبود ببینم چه کردم توی ترم! نسبت به ورقه حس خوبی داشتم و حس میکردم خوب نوشتمش. ولی مستمر رو نمیدونستم چیکار کنم! به هر صورت کار از کار گذشته بود و فقط می‌شد منتظر موند و تماشا کرد. 

دبیر فیزیک اومد. مثل‌اینکه در دفتر بسته بود و معاون نیومده بوده انگار! یا یه همچون چیزی! نمره‌ها رو توی دفتر نمره ننوشته بود! گفت به نمره‌ی رو ورقه اضافه کرده، به همه. خیالم از ورقه راحت بود ، راحت‌تر شد! ولی مستمر؟!‌ نمیدونستم هنوز! گفت برو تخته پاک کن و وسایل رو بیار ؛ رفتم ، معاون پرورشی توی راهرو بود، گفتم کسی دفتر هست؟ برم وسایلو بیارم. گفت برو بردار. رفتم و دیدم ورقه‌ها هم همونجاست :دی اومدم بالا گفتم ورقه‌ها توی قفسه بودناااااا :دی گفت خب فعلا بذار بمونه ، چارشنبه قشنگ بررسیشون میکنیم. گفتم باشه! درس رو شروع کرد. یه ربع بیست دقیقه مونده بود به زنگ که گفت برگه‌ها رو بیار. رفتم دفتر. معاون پرورشی بود. گفت احکام بودی؟ گفتم نه. نهج البلاغه. گفت مطمئنی؟ احکام بودیاا. گفتم نه! گفت برو نگاه کن. رفتم نگاه کردم و اومدم گفتم نهج البلاغه هستم و فلانی احکامه! گفت منابع رو دادم بهتون؟ گفتم نه! جا خورد :| تاریخش چندمه؟ تا میخواست فکر کنه که دوباره باید برم نگاه کنم ، گفتم دوشنبه یازدهمه. دیروز تاریخش رو خونده بودم. گفت باشه ، زنگ تفریح بیا بهت بدم. گفتم پس من ورقه‌ها رو میبرم. راستی دبیر میتونه ورقه‌ها رو بده؟ گفت که ترم اول مال دانش‌آموزه. بستگی به دبیر داره که بده یا نه. ورقه‌ها رو بردم. داشت میخوند میرفت جلو. رسید به مال من ؛‌ «آفرین، بیست شدی» خداروشکر. گفت اعتراضی داری رو ورقه!؟ خندیدم گفتم ورقه که نه. مستمر چی؟ گفت اونم بیست دادم. ممنون گفتم و نشستم! تخت اولم! مسیرِ طولانی‌ای نبود :دی انصافاً خیلی به بچه‌ها کمک کرد. بعد از ریاضی ، دیگه سراغ نداشتم کسی اینجوری روی نمره ورقه کمک کرده باشه‌:| دستش درد نکنه :)) امتحانش به‌نظرم کاملاً آسون بود!

زنگ بعد عربی داشتیم. نسبت به عربی هم حس خوبی داشتم :دی یه‌کم درس داد ؛ بعد درباره‌ی سوالاش گفت! اینکه چه سوالای خوبی داده بوده و از اینکه چقدر دبیرهای کشور توی گروه از سوالاش تعریف کردن و ازش خواستن فایلِ سوال رو بهشون بده که از همین برای تیزهوشان امتحان بگیرن:دی از اینکه شیراز و بجنورد و یه‌شهرِ دیگه از این سوالا برای تیزهوشان استفاده کردن :دی و میگفت اگه بالای پونزده شدین یعنی زرنگید :دی من که خیلی تعجب کردم! همین سوالات؟ همین سوالاتِ ترم؟ سوالاتِ خوبی بودن ولی اینقدر کاربردی که چندتا شهر استفاده کنن ازش؟ :)) عربی رو هم بیست شدم. به بقیه گفت که ببرن خونه و امضا بزنن ، یه نمره بهشون میده:دی اگه هشت‌تا باب رو هم بتونن درست صرف کنن ، یه نمره‌ی دیگه :))) قشنگ میشه گفت دو نمره به همه یا اکثریت اضافه میکنه :دی

کارنامه‌های آزمون پیشرفت تحصیلی رو هم دادن. توی مدرسه اول شدم. میدونم چیزِ مهمی نیست و اساساً با 136 تا غیرآماده‌ی خونسرد امتحان دادن ، رقابت به حساب نمیاد! والاع! ولی ادبیات رو 93 درصد زدم! فقط یه سوالاش رو خالی گذاشتم و اتفاقاً همون گزینه‌ای که بخاطر شک ، نزدمش درست بود :دی حیف شد :)) زبان رو هم فقط یکی رو نزدم و بقیه رو درست زدم! الکی مثلاً زبانم خوبه :دی ولی این یکی رو هم میشد زد ، بازم دقت نکردم و نزدمش :)

ولی فردا :| نمیدونم ورزش چند میده بهم :/ هنوزم مقاله‌ای واسش ننوشتم. واسه آزمایشگاه هیچ گزارش کاری ننوشتم و اصلاً معلوم نیست روش نمره‌دهیش! خدا کنه سخت نگیره :/ 

+ و دیگر هیچ ...



ادامه مطلب

روزِ شوک!

صبح خیلی اتفاقی ، کسی رو دیدم که شیش سال ندیده بودم.

وقتی داشتم برمیگشتم بازم کسی رو دیدم که توقع نداشتم.

فروشنده اونطور که ازش خونده بودم ، نبود! نه مثلِ حرف‌های خوبش نه بدش!

وقتی داشتم بادیگارد رو می‌دیدم از کشته شدنِ حیدر شوک شدم.

ولی بعد از بادیگارد با خبری شوکه شدم که نظیرش رو نشنیده بودم :(

و حالا موندم امروز دیگه قراره چی بشه ...

خدا رحمت کنه جان‌باختگانِ آتش‌نشان رو ... خیلی سخته ...

و خدا لعنت کنه این فرهنگی رو که انگار هیچ‌وقت قرار نیست خوب بشه. چه توی یه روز عادی و چه توی بحران.

نمیدونم چی میشه گفت! ساختمون ، مثلِ یک تیکه کاغذ افتاد! جوری که انگار بمب ترکونده باشه ساختمون رو :| 



ادامه مطلب
صفحه 1 از 1112345...10...قبلی »