سایت سرگرمی مدگردی

سایت سرگرمی مدگردی

زندگی یک طنز تلخ است

از اعماق وجودم و از تهِ تهِ تهِ دلم، نمی‌توانم زندگیِ حال حاضرم - از ابتدا تا حال حاضر - را بپذیرم. از خط به خطش، حالم بهم می‌خورد. می‌شود تغییر کند؟ تغییر مثبت؟ می‌شود عوض شود؟ عوض شدنی مثبت؟ می‌شود؟ خدایا؟ کم آورده‌ام. خیلی وقت است که کم آورده‌ام. دیگر صبری برایم نمانده است. خودم را هم تا حدودی از دست داده‌ام. غرق شده‌ام. بس نیست؟ تا به کِی باید اینطور جلو بروم؟ هلاکت جز این است؟



ادامه مطلب

به بهانه‌ی دوسالگیِ مُنَقَّش

دوسال از وبلاگ‌داری گذشت. داشتنِ وبلاگ، برخلافِ هر شبکه‌ی دیگری و هرنوعِ دیگری از ارتباطات، یک حسِ امنیت و آزادی و خشنودیِ فوق‌العاده دارد که هرگز با هیچ‌چیز، نمی‌شود قیاسش کرد.
مرور کردنِ دوسال و حدود هفتصد پست، نفس‌گیر است. نه از بُعد تعداد، که از بُعدِ هجوم خاطرات و دلتنگی‌هایی که برای دوران سلامت و آرامش ذهنی ایجاد می‌شود.

.

به بهانه‌ی دوسالگی وبلاگ، به خودم و به شما و به وبلاگ، قول می‌دهم که تا سال بعد ذهنی آرام و کنجکاو و پویا و سالم فراهم آورم و از این هیاهوی نفسانی رها بشوم. بی‌شک سه‌سالگیِ این وبلاگ را به جشن خواهم نشست به شرط حیات :)



ادامه مطلب

هم سوخته شمعِ ما، هم سوخته پروانه…

شهید حججی، در راه اعتقادش، تا پای جان، ایستاد. شهید حججی، ثابت‌قدمِ اعتقاداتش بود. شهید حججی، نشان داد که اعتقادات ارزش جان را هم دارند وقتی شمرهای معاویه‌صفتِ یزیدی، در برابر ملت‌های بی‌گناه سبز شده‌اند و از یمین و یسار، ظلم می‌کنند و سر می‌برند... محسن حججی، افتخار است. اقتدار است. شهید است. زنده است. 

بشنوید

+ تا سر به بدن باشد، این جامه کفن باشد... 



ادامه مطلب

در جستجوی اهل دلی، عمر ما گذشت

1. منظور از پستِ موقتِ قبل این نبود که عازمِ مشهد هستم، که اگه قطعی بود، صریح‌تر می‌گفتم. صرفاً منظور همونی بود که نوشتم: بعد از گفتنِ اسم مشهد، دلم هرّی ریخت. 

2. خسته‌ام از خودم. دلم سنگینه. سبک نمیشه لاکردار. مشهدی در کار نیست. هیچ‌وقت دوست نداشتم زیرِ بارِ منتِ کسی باشم.حالم بهم می‌خوره کسی سرم منت بذاره؛ هرکی هم میخواد باشه فرقی نداره برام. واسه همینه که درآمد می‌خوام. که به هر راهی سرک می‌کشم. که به هر چیزی متصل میشم. اصلا واسه همینه که اومدم تجربی. نمی‌دونم. مثلِ احمق‌ها، دورِ خودم می‌چرخم. نمی‌دونم. نمی‌دونم ربطِ این حرف‌ها رو پیدا می‌کنید یا نه. ولی بی‌ربط نیستن. من همیشه دوست داشتم خودم باشم. خودم و خودم. بی‌منتِ کسی. بی‌نیاز از آدم‌ها. ولی نشده. نمیشه. چه کنیم دیگه. 

3. این چند روز ذهنم خیلی درگیر بود. یه مسئله‌ای برام روشن نمی‌شد. هی برام پیچیده‌تر از قبل می‌شد. من یقین داشتم که امام‌رضا تا نطلبه، کسی نمی‌تونه قدم از قدم برداره برای زیارت. اگه کسی، چه خوب باشه و چه بد، داخلِ حرم هست، زیر سایه‌ی حضرت، پس حتماً طلبیده شده. راهی براش باز شده. بهش اذن داده شده. از طرفی می‌گفتم امام چرا باید منِ بی‌شعورِ بی‌وجود رو بطلبه؟ منِ بی‌اراده‌ی بی‌ایمانِ احمق رو؟ خب خداروشکر مسئله رفع شد. طلبی در کار نیست. و من دارم در خودم و هرچه که هستم غرق میشم. چرا هیچ‌چیز و هیچ‌کس غریق‌نجاتم نمیشه؟ 

4. دلم سنگینه. سبک نمیشه لاکردار. امروز صبح خیلی خوابم سنگین شده بود. در حدی که خانواده فکر کرده بود مرده‌م :)) یادم نیست دقیقاً خواب چی بود. ولی لوکیشنش فکر کنم قطبِ جنوبی، سیبری‌ای چیزی بوده باشه! لابد واسه همین برگشتِ روح طول کشیده :دی ای کاش توی همون سنگینیِ محض، تموم می‌شدم. ای کاش...

.

+ عنوان مصراعی از رهی معیری.

در جستجوی اهل دلی، عمر ما گذشت

جان در هوای گوهر نایاب داده‌ایم



ادامه مطلب

درددل‌های خستگی

دیروز چهلمِ مامانی بود. رفتیم. سنگِ قبر رو نصب کرده بودن. یه سنگِ قبرِ سفیدِ خیلی قشنگ ولی مزخرف! اشتباه املایی و تاریخی داره. به دلم ننشست. خیلی می‌تونستن بهتر بسازن. حالا سنگ مهم نیست. بقیه که رفتن داخل مسجد برای مراسم، اومدم نشستم سر قبر. روز خاکسپاری رو مرور می‌کردم. روبه‌روی صورتِ مامانی، که الان جز استخوون چیزی نمونده، نشستم. می‌گفتم دیدی مامانی؟ دیدی ارزش نداشت؟ دیدی این دنیا و دار و دسته‌ش کشک بود؟ دیدی؟ الان بچه‌هاتو می‌بینی؟ می‌بینی چه بیخودی دشمنی دارن؟ می‌بینی؟ آهنگ «چنگ دل» از کویتی‌پور رو براش گذاشتم. دقیقه‌ش رو نگاه کردم و دیدم نزدیکِ هفت‌دقیقه‌ست. با خودم گفتم چه کلیپِ هفت‌دقیقه‌ایِ درست‌وحسابی‌ای می‌تونم واسش بسازم؟ یا یه فیلمِ کوتاه بسازم و اینو بذارم برای تیتراژ. هنوز به آخرش نرسیده بود که دیدم عموسعید و سهیل دارن میان. موسیقی رو همینطور که داشت می‌خوند: «ناله‌ی عشق است و آتش می‌زند...» قطع کردم. بلند شدم و سلام گفتم. به سعید سلام رو گفتم و دست دادم. سهیل بهم گفت سلام. جوابش رو دادم و یه خوبیِ پرسشی چسبوندم به سلام. گفت «بله». یه‌جورایی دلم شکست. البته نه اینکه اون خبر داشته باشه ها. نه. اون اصلا نمی‌تونه بفهمه چرا دلم شکست. اون خلافِ بچگی‌ش، خیلی خجالتی شده و با همه‌ی خجالتی شدنش سلام داده بهم! ولی در جوابِ خوبی؟ گفت بله. من از غریبه‌ترین آدم‌های زندگی‌م هم اینطور «بله» نشنیده بودم. اینقدر غریبه شدیم با هم؟ اینقدر؟ سعید یه آبی روی قبر ریخت و رفت. دوباره نشستم. زدم ادامه‌ش رو. ولی دیگه دلم نگرفت. پا شدم رفتم دور زدم. نمی‌تونستم بفهمم. نمی‌تونستم بفهمم که چی شد که اینقدر غریبه شدیم. نمی‌تونم بفهمم. هیچ‌وقت هم نمی‌تونم بفهمم. باید یه بار از سهیل بپرسم که چی شد که اینقدر غریبه شدیم؟ کی مقصره؟ بابات و بابام و عمو؟ پول؟ مامانی؟ من و تو؟ مامان‌هامون؟ کی؟ چی؟ چی و کی اینقدر همه‌چی رو نابود کرد؟ حرصِ برادرانِ مرادی برای پول؟ حسادت و بخل و غرض‌ورزیِ‌ عمه؟ کی؟ چی؟ چرا؟ چطور؟ من نمی‌بخشم. مهم اینه که نباید اینطور می‌شد. همین. فقط همین مهمه. 

+ حالا خیلی مونده. هنوز بحثِ ارث و میراث و مغازه‌ها و زمین‌ها مونده! این قصه، سرِ دراز دارد! والا. البته که به‌درک! من خیلی‌وقته که فاتحه‌ی این فک‌وفامیل رو خوندم. خیلی‌وقته...

++ به سهیل حق میدم اینقدر غریبه ببینه من رو. اون روز که من نرفته بودم خونه‌ی علی، به داداشم گفته بود که من رو به‌زور شناخته و داداشم رو اصلا نشناخته! یهو به ذهنم اومد که آخرین بار که من رو دیده بود تازه رفته بود اول ابتدایی! چه توقعی میره که بشناسه؟! هیچ! هیچ توقعی نمیره. غریبه بودن که شاخ و دم نداره :)



ادامه مطلب

کسی چه می‌داند؟

هوا سرد است. برخلافِ بیرون از اینجا که هوا شدیداً گرم است، اینجا سرد است. طوری که آدم یخ می‌بندد. صبح‌ها روبه‌روی کولر می‌نشینم و بعدازظهرها  - یعنی دقیقاً همین الان - پشت به کولر. صبح سردتر است ولی حالا هم چیزی از صبح، کم ندارد. همین حالا مجتبی زنگ زد. از بچه‌های انجمن. از انجمن، در سه‌جلسه‌ی قبلی، برنامه‌ی جدی و جدیدی ندیده‌ام. امیدی ندارم به اصلاحش. ولی باید اعتراف کنم که بچه‌هایش و کتابخانه‌اش و مواردِ دیگری از آن را همچنان دوست دارم. ساختمانش. سادگیِ وسایلش. سادگیِ رفتارهای دیگران. خیلی خوب است. ولی حیف. نمی‌دانم کلاس فتوشاپ را کجای دلم بگذارم. هم برای شلوغیِ سرم می‌خواهم اینجا را بیایم و هم می‌خواهم آنجا بروم. نه می‌توانم از اینجا کنار بزنم - که البته می‌توانم! - و هم دلم می‌خواهد آن‌جا هم باشم. نمی‌شود دو جا بود. اینجا اگر نظم را رعایت می‌کرد می‌توانست هفت‌ونیم کلاس را تمام کند. منم تا هشت خودم را می‌رساندم آنجا. یک‌ساعت هم یک‌ساعت است دیگر! ولی ندارند. اصلا نظم ندارند. حالا حرفِ نظم و انجمن و اینجا هم نیست. حرفِ دل است. همین حالا کولر را هم خاموش کردند. دیگر اصلا سرد نیست. حتی گرم هم شده است. نمی‌دانم سرما را ترجیح می‌دهم یا گرما را. اصلا اگر به ترجیح باشد، هوای خنکِ بهار را به همه‌ی دنیا ترجیح می‌دهم. ولی بینِ صرفِ گرما، و صرفِ سرما، با اطمینان گرما را ترجیح می‌دهم. اصلاً حرفِ آب‌وهوا هم نیست ها. حرفِ دل است. همین حالا صدای «ای حرمت» هم آمد. ای حرمت، ملجاء درماندگان. شاید هم حرف بر سرِ درماندگی باشد. کسی چه می‌داند؟

18:38


فتوشاپ را دیگر نمی‌روم. انجمن هم رفتم ولی امروز مرا خیلی حرص داد. خیلی ساده سخن می‌گویند و فکر می‌کنند دارند جذب می‌کنند. با واقعیت هم می‌شود جلب کرد. چرا از خود در می‌آورید؟ ای بابا! این را می‌شود به همه‌ی مداحان و واعظان گفت.

در راه برگشت، مراسمِ شهرداری را برای جشن ولادت دیدم. بغضم گرفت. دورش زدم و با نهایت سرعت سعی کردم دور بشوم. مراسمِ جشنِ پارسال را به‌خاطر می‌آوردم. که تاب نیاوردم و رفتم خانه و در پارکینگش نشستم به بغض. به ناراحتی. به این‌که چرا. ولی حالا، تاب نیاوردم چون بد شده‌ام. چون بدتر شده‌ام. چون دیگر من حتی آدمِ خواستن نیستم. چون دیگر حتی تواناییِ‌ خواستن هم نخواهم داشت. چون دیگر همه‌چیز بوی نرسیدن می‌دهد. چون بد شده‌ام. درمانده شده‌ام. از آنجا رانده و از اینجا مانده. همین.



ادامه مطلب

سوالاتِ اساسی!

چرا من خودم نیستم؟ چطور خودم رو گم کردم؟ چرا خودم رو پیدا نمی‌کنم؟



ادامه مطلب

اندر خمِ یه دو سه کوچه‌ایم!

زندگی‌ـم به‌صورتِ بدی قفل شده. اعتقادی به این خرافه‌ها ندارما. ولی انگاری که طلسم شده. تقصیرِ خودم هم بوده. ولی از اولش هم من آدمی نبودم که محیط و اطرافم رو به کتفِ چپم بگیرم و زندگیِ خودمو بکنم. نمیشه. لعنتی نمیشه. من رو، محیط و افرادش، داغونم کردن. بعد از اونا هم خودم، خودم رو داغون کردم. دیگه چیزی ازم نمونده که. 

یکی میره مشهد بهش میگم برام دعا کنه. یکی قم. یکی کربلا. یکی نجف. یکی سوریه حتی. خدایا، چه توقعی داری از یه بنده‌ی سست عنصر؟ از یه احمقِ بی‌اراده؟ تحبس‌الدعام کردی رفت؟! 

+ هرکی جای من بود، اگه دوزار غیرت و غرور داشت، می‌رفت. به قرآن می‌رفت. من هردوش رو دارم. ولی اراده‌ش رو نه. ترس دارم از آینده. ترس. ولی حالا با موندنم، می‌ترسم از روزی که منفجر بشم. می‌ترسم. از کِی «ترس»، عضوِ جدایی‌ناپذیرِ وجودِ من شد؟ 



ادامه مطلب

به کجا بروم؟

کدام بی‌شرف می‌داند که من این یکسال چه کشیده‌ام؟ هم از دستِ خود. هم از دستِ آن‌ها. هم از دستِ دیگران. کدام بی‌شرف می‌داند که من چندسال چه کشیده‌ام؟ هم از دستِ خود. هم از دستِ آن‌ها. هم از دستِ دیگران. کدام بی‌شرف می‌داند من چرا بی‌شرف شده‌ام؟

+ بی‌شرفی، شاخ و دم ندارد. باید مراقب بود که مبتلا نشد. همانند بی‌شعوری...



ادامه مطلب

الکی مثلاً …

زندگی را شلوغ کنید. اجازه بدهید همه‌چیز در هم بپیچد. بگذارید یادتان نیاید همین ثانیه‌ی پیش، شناسنامه‌ی در دست‌تان را کجا گذاشته‌اید. بگذارید از خستگی و دربه‌دری گوشه‌ای بایستید و فقط به آسمان نگاه کنید. اجازه بدهید حسرتِ همه‌ی بعضی‌ها را بخورید. خودتان را وادار به بدبختی کنید. چرا که فقط اینگونه می‌شود خوشبختی را چشید. چون می‌دانید همه‌‌ی بدبختی‌ها درست می‌شوند. - البته به جز همان حسرت! بقیه‌ش درست‌شدنی‌اند. -

+ الکی مثلاً شلوغی‌های ساختگی یا غیرساختگی، جواب می‌دهند و فراموشی می‌آورند! ولی دریغ که ... که اینگونه نیست. 



ادامه مطلب
صفحه 1 از 1912345...10...قبلی »