سایت سرگرمی مدگردی

سایت سرگرمی مدگردی

شاهزاده و سانتا مانیکا

آن زمان ها که دانلود کردن مد نبود، 

یعنی به دلیل داشتن سیستم ذغالی و اینترنت ذغالی و کلا تکنولوژی ذغالی دانلود کردن آنقدر آسان نبود،

اگر از یک آهنگی وسط یک فیلم یا بازی یا سریال خوشمان می آمد، باید همان تکه اش را ضبط میکردیم یا مثلا بازی مورد نظر را صدبار تمام میکردیم که باز بتوانیم آهنگ تیتراژ پایانی اش را بشنویم.


تا جایی که یادم می‌آید، اولین تجربه ام در این مورد برمیگردد به انیمیشن Lion king.

این انیمیشن یکی از کارتون های محبوب من بود و روی برچسب نوار وی اچ اس قرمزش، با خودکار اکلیلی صورتی نوشته بودم "شیرشاه"، و روزهایی که مشقهایم را زود تمام میکردم می توانستم بروم و تماشایش کنم.

یک آوازی درش داشت آنجا که سیمبا و نالا، آن پرنده ی رنگی‌رنگی بخت برگشته را مچل می کردند و رفتند پی عشق و حال خودشان شروع می کردند به خواندن و من بسیاااار این آواز را دوست داشتم. و با اینکه متوجه هم نمی شدم اما  هربار چندین و چند بار دکمه ی >> دستگاه ویدیوی مشکی را میزدم که باز برگردد به اول همان آواز. 

چند روز پیش به طور اتفاقی، شیرشاه را بین انیمیشن ها دیدم و هوس کردم تماشایش کنم... و می‌دانید؟ هنوز هم برایم لذت بخش است.. هنوز هم ساندترک ها و آهنگ هایش برایم زیباست اما حالا دیگر مجبور نیستم خود فیلم را عقب جلو کنم... و به نزدیک ترین دانلود سنتر موجود مراجعه کردم و بعد از دانلود این آهنگ خاطره انگیز، حالش را بردم.


این اتفاق در مورد بازی resident evil 3 و فارنهایت Fahrenheit هم افتاد، 

عاشق تیتراژ پایانی شان شده بودم و بارها به اتمام رساندمشان فقط و فقط برای همین. با اینکه چیز خاصی هم نبود. اولی یک تم پیانوی ساده بود و دومی یک آهنگ راک معمولی از یک بند معمولی..

و فیلم ها و بازی ها و سریال های دیگر که الان اسکور همه شان، میان آلبوم هایم هست و سالی یکبار هم به سراغشان نمی روم.

انگار مزه اش به همین بود که آدم داغ داغ گوششان کند و اینطوری اصلا... اصلا آن حسی که آن زمان به آنها داشتم را درک نمی کنم..


شاید هم، بعضی چیزها بهتر است در حد همان خاطره بمانند، 

و اگر با نبش قبر خاطرات بخواهیم دنبالشان بگردیم، ممکن است به چیزهایی بر بخوریم که خیلی خوشایندمان نباشد...



تیتراژ پایانی بازی Fahrenheit: indiego prophecy 


Santa Monica / Theory of a DeadMan




ادامه مطلب

مراعات

بابچه ها مشغول حرف زدن بودیم

هر جمله ای که میگفتم؛زنداداش میگفت:عین حاجی حرف میزنه،مث اون فکر میکنه

خندم گرفته بود

اونم هی تاکید میکرد

بحث تولد گرفتن و هدیه دادن و...بود

یه بنده خدایی هست تو اقوام ،فک کنم نذر داره هرسال برا پسرش تولد بگیره و یه جشن مفصل:/

جشنم که خب داستان خودشو داره

هدیه ی درست حسابی و لباس درست درمون و ....

داشتم میگفتم:من هیچوقت نمیتونم خودمو راضی کنم که هی بخوام برا خودم یا بچه هام تولدی بگیرم که دیگران و تو زحمت بندازم

ینی واقعا وقتی کسی،مدام این کار و تکرار میکنه،دیگران با میل ورغبت براش هدیه میخرن یا اجبار؟؟؟؟

اصلا چه لزومی داره اینجوری اطرافیان و به زحمت بندازیم

یه وقتی یه کسی اهل هدیه دادنه و دوست داره حتی اگه جشنی هم نباشه ،هدیه بده،اما همه که همچین روحیه ای ندارن

قرار نیس برا دلخوشی چن ساعته ی خودمون و فرزندمون دیگران رو تو رودربایسی بندازیم

ما تو جمع خواهرانه و زنداداشای گل،قرارمون اینجوریه که تولدامون یه مبلغی و بهم هدیه میدیم

همه با رضایت خاطر

اون مبلغم برا هممون یکسانه

فقط هم در حد یه دورهمی

کسی به زحمت نمی افته

و همیشه از این کارمون لذت بردیم

ولی وقتی دیگران رو با مراسمای آنچنانی،اونم پشت هم،وادار به کاری میکنیم،صورت خوشی نداره

یه کم اهل مراعات باشیم

کاری کنیم اطرافیان با طیب خاطر و اشتیاق،خاطرمون رو بخوان و هدیه ای تقدیممون کنن

هیچ پیشکش اجباری،خوشایند نیس




ادامه مطلب

یادگاری!

تا به حال یادم نمیاد به کسی کادویی داده باشم یا از کسی کادو گرفته باشم!!! یادگاری که جای خود داره!

در هرحال یکی یه کتابی به مبلغ 1500 تومن ؛ چاپ 84 بهم داده که هرچند قشنگ مشخصه که نمیخواسته هزینه کنه؛ علاوه بر اون خنگ‌بازیش گل کرده و جلد سوم رو گرفته!!! دو جلد قبلش هم مغازه‎دار نداره :/ 

منم که نمیخوام بدون جبران بذارم؛ تصمیم گرفتم یه چیزی بدم! کتاب که نمیشناسم و نخوندم بخوام بدم! هرکتابی هم بخوام بگیرم قطعا قیمتش بالای 10 تومنه ...

زین رو تصمیم گرفتم که یه وبلاگ واسش بسازم تا متن‌ها و انشاءها و خزعبلات! و کلاً هرچیزی که میخواد رو بنویسه! همینکه با وبلاگ‌نویسی آشنا میشه کافیه برام :)) ***لازم به ذکره که من هرگز آدرس خودم رو بهش نخواهم داد :دی

+ اگه آدرس و عنوانِ مناسب و جالب و خوبی به ذهنتون رسید و بگید ممنون میشم :)

++ فکر میکنم دعوت به وبلاگ‌نویسی و فضای وبلاگ بهترین یادگاری‌ای هست که ماندگاریِ بالایی داره :)



ادامه مطلب

عوامل یا ارازل، مساله این است

شاید شما هم در اخبار یا شبکه‌های اجتماعی، پیش از این سلسله مراتب ارازل و اوباش دنیای مجازی را دیده باشید. آدم می‌ماند این آدم‌های ارازل نادان چه جور پروفسوری هستند؟ این که ارازل بودند را پلیس تشخیص داده بود اما نادان بودنشان را خودم فهمیدم. آخر آدم اسم و نشانی‌اش را وسط شبکه‌هایی که در ایران دسترسی به آن‌ها هم قدغن می‌باشد، با صدای بلند با زبان خودش بیان می‌دارد. قشنگ معلوم است این‌ها از آن دست بچه‌هایی بودند که وقتی در کودکی به تنهایی بیرون می‌رفتند، نه تنها سوار ماشین مردم می‌شدند بلکه از آن‌ها غذا و خوراکی هم دریافت می‌نمودند و چون به خلوت می‌رفتند آن کار دیگر می‌کردند!

بسه دیگه، همش افتاده‌اید به دنبال مسایل ناموسی ملت. کجا بودیم؟ اینجا بودیم که حالا این‌ها خودشان قبل از اجرای حرکات آکروباتیک و جراندن خشتک و دراندن جامه از سر و وضعشان معلوم بود خود درگیری مزمن دارند. مساله‌ای که این وسط اهمیت بیشتری می‌یافت، خبری بود که در همین دوران از حمله شبانه ماموران شهرداری به کارگران یک کارواش در خبرگزاری‌ها پخش شد. از این خبر هنوز مدتی نگذشته است که خبر درگیری شدید ماموران شهرداری با دست‌فروشان به میان آمده است. قربان شکلت بشود آن ادوات سنگین شهرداری، بله، گفته‌اند به شما عوامل سد معبر را جمع و جور کنی، نگفته‌اند که آن‌ها را بفرستی روی تخت بیمارستان.

همین شیوه جلو بروید، فردا پس‌فردا به جای عوامل شهرداری به شما هم باید بگوییم ارازل شهرداری. به قول آهنگ پایانی یک سریال طنز شبکه نسیم که طرف از اول آهنگ تا آخرش، پشت سر هم می‌گوید: به کسی بر نخوره، به کسی بر نخوره.

بقال، چقال، نقال و خلاصه یک عالمه شغل مثل دکتر و مهندس و خلبان و ملوان و خانه‌دار و ... را اسم می‌برد ولی من هر چقدر دقت کردم اسمی از عوامل محترم شهرداری به میان نمی‌آورد. بنده به جای عوامل شهرداری بودم، همین فردا صبح اول وقت با بلدوزر شهرداری از روی دوربین و کل پشت‌صحنه فیلم و کلهم اجمعین شبکه نسیم یک چند دوری رد می‌شدم تا از این به بعد هر کی زد کانال نسیم، پخش زنده آسفالت تماشا کند!

پی‌نوشت:

1- من حتی اسم آن سریال را هم نمی‌دانم، چون تلویزیون تماشا نمی‌کنم. همین طوری اتفاقی داشتم از این سوی خانه به آن سوی خانه می‌رفتم که آهنگ آن به گوشم رسید.



ادامه مطلب

دوران شیرین نامزدی

انتخابات در کشورهای دنیا چگونه است؟ اگر یک نامزد انتخاباتی در کشوری توسط رای مردمی انتخاب شود، چگونه به قول‌هایش عمل می‌نماید؟ بد نیست یک سری بزنیم به تاریخ این کشورها و ببینیم که ماجرا از چه قرار بوده است:

آمریکا: دو نفر از دوحزب معروف به انتخابات نهایی می‌رسند. مهم نیست کدام یک پیروز شوند، هر کدام که برنده شد به نصف کشورهای خاورمیانه دستور حمله صادر کرده و بقیه کشورها را نیز درگیر جنگ می‌کنند. در کل مدت این دوره‌ها هم همیشه مشت محکمی از ملت ایران دریافت می‌نمایند فقط مشکلش اینجاست که بازتاب این مشت‌ها دک و دهن آمریکا را به هیچ وجه نمی‌تواند مورد عنایت قرار دهد.

مصر: نامزد مربوطه یا با رای انتخاب می‌شود یا با تفنگ. یک هفته هم بیشتر فرصت نمی‌داشت که فعالیت داشته باشد، هفته دوم خودش به دادگاه برده شده و حکم اعدام برایش صادر می‌گشت. بیشتر کسانی نامزد می‌شوند که نام خانوادگی‌یشان شاد یا تشکرآمیز باشد مانند: "مبارک"، "مرسی"، "متشکرم"، "ممنون"، "تبریک باشه" و از این دست فامیلی‌ها.

کوبا: این جور قرتی بازی‌ها برای کشورهایی است که در آن انتخابات برگزار می‌شود!

عراق: نامزد محترم که اول شده توسط داعش منفجر می‌شود. نفر دوم به آلمان پناهنده شده و نفر سوم هم توسط شورای نگهبان ایران تایید صلاحیت نمی‌شود! نفر آخر هم اگر خیلی شانس بیاورد و داعش او را نکشد، ر اثر قحطی و پارازیت و تشعشعت اتمی به صورت تدریجی از پای درخواهد آمد. در طول این مدت ایشان به جای عمل به وعده وعیدهایی که داده‌اند به فکر دوا درمان خودشان خواهند بود.

افغانستان: با این که در چند استان جنگ سختی در خواهد گرفت و بن‌لاله که فرزند بن‌لادن است خودش را مسول همه بمب گذاری‌ها اعلام می‌نماید، خلاصه یک شخصی به عنوان نامزد انتخاب می‌شود که برود در انتخابات ثبت نام نماید. اما چه فایده که به وسیله بمبی که القاعده به کمرش بسته است، آن قدری از خدا عمر نمی‌گیرد که بخواهد قولش را عملی کرده و نامزد شود. در آخر هم سایر کشورها از یک یا چند نماینده افغان حمایت کرده و آن را بر سر کار خواهند آورد!

ژاپن: نامزد مربوطه پس از انتخاب شدن، آن قدر برای تشکر دولا راست می‌شود که تنها از دولا راست شدن ایشان در هنگام تشکر به اندازه مصرف برق پنج تا از ایالات متحده آمریکا برق تولید می‌شود. سپس ایشان به تک تک قول‌هایی که داده و نداده‌اند عمل می‌نماید. یک ثانیه هم پس از اتمام دوره ایشان دار فانی را وداع می‌گویند. تراکتور هم اگر جای ایشان بود آن وسط دوره موتورش می‌سوخت. درست است که حالا ایشان فوت کرده‌اند اما هنوز اثرات ایشان به پایان نرسیده است چون که از مراسم خاک سپاری آن مرحوم نیز الکتریسیته تولید می‌گردد.

جمهوری آذربایجان: تنها نامزدهایی که آخر اسم فامیلیشان "اف" دارد به قول‌هایشان عمل می‌کنند مانند: "علی اف"، "محمد اف"، "قلی اف" و ... تنها کسانی که نام خانوادگی‌یشان به "پیف" ختم می‌شود حق شرکت در انتخابات را ندارند. اصولا در جمهوری آذربایجان خیلی به "اف" و "اوف" و "پیف" و "پف" و "پاف" و " توف" و این جور چیزها بسیار اهمیت می‌دهند. یک بار یکی رفته بود ثبت احوال برای پسرش سجل (شناسنامه) بگیرد، آخر فامیلی‌اش "ف" نداشت، مامور ثبت احوال در اثر سکته جان به جان آفرین تسلیم کرد.

کره شمالی: انتخابات بسیار گسترده‌ای صورت می‌گیرد، همه مردم در خطوط طولانی برای رای دادن ایستاده‌اند. تنها مشکلش اینجاست که یک نفر نامزد شده است و آن هم رهبر کنونی آن‌ها می‌باشد. هر کسی هم که بخواهد رای ندهد یا رای باطله داخل صندوق بیاندازد به ضرب گلوله تانک درجا کشته خواهد شد!

ایتالیا: یکی از خاندان کورلیونه سیسیلیانو که در سیسیل زندگی می‌کرده و همیشه یک گل سرخ روی جیب بالایی کتش وجود داشته نتیجه انتخابات را تعیین می‌کند. بقیه همه راضی هستند به جز یک نفر از خانواده‌ دن چیچو که آن هم زیاد مهم نیست چون توسط کورلیونه‌ها همیشه یک جوری ساکت خواهند شد.

ایران: از بیان بسیاری مسایل که ربطی هم به ما ندارد معذوریم، بیان مسایلی که به شما نیز مربوط نیست را می‌خواهید چه کار؟؟ فقط در انتها دیده شده برخی از نامزدهای مربوطه، قول‌هایشان را زیر پا می‌گذارند تا بلکه بتوانند یک روزی، روی قول‌هایش بایستند!

پی‌نوشت:

1- می‌خواستم متنی انتخاباتی برای فلسطین بنویسم، این قدر سوژه داشت که دیدم خودش یک پست است، بهتر دیدم کنارش بگذارم!



ادامه مطلب

ابر موهاتو نیفشون روی ماه صورتت

در زیر بخشی از سخنان دکتر ابراهیم فیاض، استاد مردم شناسی که میهمان برنامه تلویزیونی "هفت" بوده‌اند را به نقل از این خبرگزاری آورده‌ام.

"فیاض ادامه داد: لذا سینما در ایران امروز مریض شده است و در اثر این نادیده گرفتن، به سادیسم رسیده است. امروز با رفتن به سینما پورن می‌بینیم. هرچند سکس به سینمای ما به طور مستقیم نرفت، اما سبکی در سینما به وجود آوردیم که ما را به شدت سکسی می‌دانند. حرکات بدنی بازیگر، طراحی لباس‌ها و دیالوگ‌ها نشانگر سادیسم جنسی ماست و مخاطب با آمدن به سینمای ایران به شدت وحشت زده می‌شود. این موضوع پیش از انقلاب نیز بود. چون وضعیت ذهنی ما خراب است."

به قول شاعر که می‌فرماید: آخه من قربون اون چشات برم، تو چشام زل نزن این جور، جون من. یک جوری زل می‌زنند توی چشم‌های آدم و می‌گویند در سینما فیلم پورن می‌بینند، انگاری اینجا ینگه دنیاست. حالا جدا از شعر نمی‌دانم این حرف‌ها چقدر می‌تواند درست یا غلط باشند، فقط یک پرسش برایم پیش آمده است که این فیلم‌های بی‌ناموسی را در کدام سینماها پخش می‌کنند؟ نه این که فکر کنید نشانی‌اش را برای رزو بلیت می‌خواهم‌. نه، یک ملت را می‌شناسم پتانسیل بالا رفتن از بلندترین برج‌های این شهر را دارند، دیوار سینما که جلویش مانند پرچین است، برای آن‌ها می‌خواهم. بابا از این جور حرف‌ها در رسانه ملی می‌زنید که مردم از دیوار بالا می‌روند و آتش‌سوزی به راه می‌اندازند.

پرسش بعدی من هم این است که الان چه کسی ما را سکسی می‌داند؟ یعنی برای مثال می‌شود "جنیفر لارنس" ما را سکسی بداند؟ در مثال که جای بحث و جدل نیست. هست؟ همیشه باید "بن‌لادن" یا "سردسته شورشیان کوبا" ما را سکسی بداند؟ شانس است داشتیم ما؟ خدا آقای سلحشور را بیامرزد. تا فهمیدم ایشان به رحمت خدا رفته‌اند، یاد حرف‌های جنجالی ایشان به بخشی از بانوان سینمای ایران افتادم. دروغ چرا، یه کمی هم به یاد یوزارسیف افتادم. خب می‌شود آدم به یوزارسیف فکر کند و زلیخای خانم نیاید توی مخش؟ شماها هم عجب توقع‌هایی از یک کلنگ دارید؟

خلاصه این که، دکتر جان ابر موهاتو نیفشون روی ماه صورتت، بیا داخل گفتگوی ویژه خبری‌ای، برنامه نودی، چیزی که همه راحت ببینند، مستقیم این بی‌ناموسی‌ها را که اسم بردی تعریف کن، بقیه دست کم بدانند از دیوار کجا باید بکشند بالا !!

پی‌نوشت:

1- اصلاح‌طلبان چنان در انتخابات مجلس شورای اسلامی شهر تهران بر اصولگرایان پیشی یافته‌اند که آدم به یاد فوتبال ایران و مالدیو می‌افتد. هر چند کلنگ اصلا اهل سیاست نیست، فقط خوشحالی بیش از حد بعضی‌ها را نمی‌فهمم. حالا خوب است هر دوتایشان از یک صافی عبور می‌کنند.

2- حالا ما منتظر می‌مانیم ببینیم منتخبین این مجلس روزی چند نفر خواب و گوشی به دست در سالن دارد. از قدیم گفته‌اند انگری بردها را در آخرین مرحله می‌شمارند!

3- من این طوری یادم میاد یا توهم زدم؟ سال 1388 هجری خورشیدی ما صبح روز بعد از رای‌گیری که از خواب بیدار شدیم طوری رای‌ها را شمرده بودند که هشت صبح نتیجه معلوم بود و تا ظهر هم رای‌ها شمرده شده بود. الان یک روز بیشتر از اتمام رای‌گیری می‌گذرد هنوز آرای تهران در حال شمارش است! رای‌شمارها هم رای‌شمارهای قدیم. این جدیدی‌ها را انگار از چین آورده‌اند.



ادامه مطلب

این قافله عمر عجب می‌گذرد

از همان بچگی‌ها انگاری که همیشه یکی داشت به بخت ما لگد می‌زد یا وسط آن رخت چرک‌هایش را می‌شست. چه حکمتی داشت را نمی‌دانم اما روی پیشانی من نوشته بودند از این بپرس یا از این امتحان بگیر.

کلاس اول دبستان بودم. یک معلم داشتیم که اعصاب درست و درمانی هم نداشت. یک روز برگشت و ناغافل من را در کلاس با دست نشان داد و گفت فلانی تو مسوول برگزاری یک نمایش در مدرسه هستی. لابد چون شاگرد اول بودم اما نمی‌دانم به کدام دلیل مزخرفی ناگهان گفت نفر بعدی را طبق قرعه‌کشی معلوم می‌کنیم. بعد برداشت از توی کیسه اسم تنبل‌ترین دانش‌آموز کلاس را در آورد و عدل روزگار نقش اصلی را همان جا دو دستی تقدیم ایشان کرد.

درست است که بچه بودم و عقل درست و حسابی نداشتم ولی چه باور بکنید یا نه همان‌جا فاتحه‌ی آن نمایش را خواندم. خلاصه یک صفحه متن به هر کدام از ما داد و گفت تا هفته دیگر که جشن است وقت دارید تا نمایش را آماده کنید. نه می‌دانستم نمایش چیست و نه کارگردانی و نه نمایشنامه!

بزرگ‌ترین کار فرهنگی من تا آن زمان تماشای برنامه کودک حساب می‌شد، آن هم در خانه یکی دیگر از هم‌مدرسه‌ای‌هایم که همسایه روبرویی ما بودند. تازه دیدن تلویزیون در خانه همسایه خودش یک ماجرای مفصل‌تر دارد که حالا فرصت تعریف آن نیست. بگذریم، یک هفته تمام در همه زنگ‌های تفریح با این هم‌کلاسی‌ام تمرین کردیم. من علاوه بر خط‌های خودم خط‌های او را نیز حفظ شده بودم و دریغ از یک خط که او حفظ کرده باشد.

روز موعود فرا رسید، با یک سری خرت و پرت مثل کاغذ و چسب نواری برایمان ریش و سبیل گذاشتند. رفتیم روی صحنه، یعنی من این جور فکر می‌کردم اما وقتی اولین جمله‌ام را گفتم و برگشتم تا به سبک تمرین جوابم را بگیرم دیدم کسی جز خودم روی صحنه نیست! اصلا از در کناری روی صحنه نیامده بود.  بچه‌ها از خنده ولو شده بودند کف نیمکت‌ها. رفتم تا بیاورمش. به زور هل دادن معلم و کشیدن من آمد روی صحنه. شما فرض کنید خود جارختی، تو بگو یخچال یا کمد دیواری، به هیچ وجه تکان نمی‌خورد. انگاری برق دویست و بیست ولت بهش وصل کرده بودند. بدتر از همه چیز نگاه بلاهت‌بار و ناامیدش به من بود. دهانش هم نیمه باز بود. موهایش هم هر کدامش به طرفی رفته بود. همین طور هاج و واج من بود!

دوباره خط خودم را گفتم، بلد نبود چه باید بگوید، من هم مجبور شدم خط او را همان‌جا برایش بگویم، او هم پشت سر من همان را غلط و غلوط تکرار کرد! انگاری داشت ادای من را در می‌آورد. مثل تراکتوری که توی گل گیر کرده باشد، از خودش صدا در می‌آورد. مانده بودم توی آن کله لامذهب اصلا هیچی هم وجود دارد؟

خط‌های خودم را که می‌گفتم، سریع خط‌های او را نیز می‌گفتم. مثل یک چوب خشک به طرف من ایستاده بود و همش غلط و غلوط می‌گفت. بی‌خیال متن شدم و بهش گفتم چرا این طوری می‌گی؟ او هم گفت چرا این طوری می‌خونی؟ گفتم مگه چطوری می‌خونم؟ گفت مگه چطوری می‌خونی؟ گفتم چی رو چه چطوری می‌خونم؟ گفت مگه چی رو می‌خونم! معلم‌مان از آن پشت داد زد فکر می‌کنه اینایی که تو میگی خط‌های اونه! این دفعه همه معلم‌ها هم با بچه‌ها ترکیدند از خنده.

نه این که من چاق و تپلی هم بودم و آن بنده خدا هم لاغر مردنی بود، شده بودیم خود لرل و هاردی مدرسه. هی کودکی، یادت به خیر، کی گذشت این همه سال؟ یک زمانی هنوز کلاس اول دبستان بودم. با یک عالمه رویای کودکانه و بازی‌های شاد تمام نشدنی. خلاصه این که شاعر می‌فرماید:

این قافله عمر عجب می‌گذرد

دریاب دمی که با طرب می‌گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری

پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد

پی‌نوشت:

1- دیدن برنامه کودک کار به حساب می‌آید که فرهنگی باشد یا نباشد؟!

2- آقا یا خانم پلیس فتای گرامی، منظور از پیاله در بیت پایانی، پیاله ماست است. برادرها و خواهرهای گرامی فکر بد به ذهنشان راه ندهند.



ادامه مطلب

و این گونه بود که جهان در تاریکی فرو رفت

من کاری به نظریه مه‌بانگ (Big Bang) یا آخرین یافته‌های پژوهشکده بنیادی سرن (CERN) درباره چگونگی پیدایش این جهان ندارم، در عوض بیشتر به صورت خیلی بی‌ناموسی‌ای یکی از طرفداران داستان آدم و حوا می‌باشم.

با این توفیر که همیشه فکر می‌کنم علاوه بر "هابیل" و "قابیل" یک شخصیت دیگر هم در این داستان وجود داشته که هر وقت به این خانواده سر می‌زده همه چیز را یکجا از بین می‌برده است، از اعصاب گرفته تا راحتی و آسایش و خوراکی و هر چی که فکرش را بکنی، و آن هم چیزی نبوده به جز "فامیل".

پی‌نوشت:

1- یکی از دلایلی که "قابیل" به "هابیل" رحم نکرده بوده همین "فامیل" بوده که از قضا با "بیل" هم بوده!



ادامه مطلب

رامبد خیلی خیلی جوان

ما: آقای رجبی قرار است اینجا آقای جوان را نشان دهیم،

ایشان: خب همین طور که در این عکس مشاهده می‌نمایید من هم جوان هستم دیگر، این عکس را نبین من الان کلی فرق کرده‌ام. یه عکس از الان‌هایم بزارم؟

ما: نه آقا، همین یکی هم که زورتپانی چپاندی وسط آقای جوان، ببخشید وسط عکس‌های آقای جوان، برای هفت پشتمان کافیست.

ایشان: خیلی خب، به هر حال تعارف نکنیدا، من همین گوشه کنارا ایستادم.

ما: بله، خبر از کار و بار شما داریم، آقا، برویم عکس بعدی، دست بجنبانید، یک وقت دیدید، پورمخبری، شریفی نیایی، کسی آمد.

پی‌نوشت:

1- رامبد جوات !!



ادامه مطلب

عید نوروز و خانه تکانی یا امروز چه دانی تو که در آتش و آبم

این چه وضعیتی می‌باشد؟ همیشه که نباید من برایتان شش و هشت و بندری بزنم. بعدش هم خودم با یک لنگ بیایم وسط و مجلس را بگیرم دستم و هی قر و کرشمه و از این حرکات خارج از عفت عمومی بیایم که چه؟ بابا چرا نمی‌فهمیدید، از کمر افتادم، لامذهب‌ها، این کمر است، مثل مال شما نیست که فنر باشد. یک بار هم که شده شما بیایید وسط، از کت و کول افتادیم، از آن طرف هم هی بشور و هی بساب راه انداخته‌اند در خانه!

یعنی فرش اتاق من یک تهدید جهانی علیه بشریت است. باور نمی‌کنید؟ همین دیروزی‌ها "میم" داشت یک ساعت به حجم خاکی که از فرش اتاق من تکاندیم می‌خندید. لامصب هر چی خاک در هوای اهواز بود، بعد از عبور از احما (اعما) و اغشای ملت شریف خوزستان، می‌آمد خیلی با نظم و ترتیب می‌نشست لا به لای گره‌های فرش اتاق من که مثل موهای محمدصالح اعلا هر گره‌ای به یک سمتی رفته است.

همیشه که قرار نیست محمدصالح اعلا موهایش را شانه بزند، یک بار هم که شده دلش می‌خواهد ژولیده بیاید شبکه چهار. بعدش هم چه کسی گفته که برنامه‌های شبکه چهار فقط برای قشر فرهیختگان است؟ گسیختگان، گریختگان  و خلاصه شلختگان عزیز هم می‌توانند پا به پای سایر اقشار جامعه از این شبکه فرهیخته لذت ببرند. خب محمدصالح اعلا هم دلش می‌خواهد یک بار با قالب آلبرت اینشتین بیاید و یک بار هم با قالب لیدی گاگا، به کسی هم ربطی ندارد.

من خودم به شخصه هر وقت این عکس از ایشان را می‌بینم به یاد خستگی بعد از خانه تکانی می‌افتم. انگار که بعد از صد سال تنهایی که خوابم نمی‌گرفته، حالا به اندازه صد سال خواب دارم.

دیروز مادرم داشت کابینت‌های آشپزخانه را با عملیات تکانی برای سال بعد آماده می‌کرد. هی گردن می‌کشید لا و لو این کابینت‌ها، نمی‌دانم آن همه پارچه و روزنامه و مشما را از کجای قفسه‌ها کشیده بود بیرون. خلاصه هر چه جک و جهاز از قدیم‌هایش داشت یک دل سیر ریخت بیرون و برق سه فاز الهی بود که من یا پدرم را می‌گرفت اگر به سمتش می‌رفتیم.

دست نزن، به اون دست نزن، به این دست نزن، گم بشو از آشپزخانه من برو بیرون، من کمک شما را نمی‌خواهم. (سه ثانیه بعد) مادر قربونت بره، بیا اینو از این بالا بردار. برداشتی؟ دستت درد نکنه. (خب حالا چی کار کنم؟) باز هم که اومدی تو آشپزخونه؟ مگه نگفتم گم بشوی بروی بیرون!!

سرتان را درد نیاورم، یک جوری بوی عید و عیدی را از همین حالا کرده توی چشم و چال خانواده که بیا و ببین. تازه شانس آوردیم دیروز و پریروز هوا بارانی بود، باز نمی‌دانم چی شد از یک چیز دیگر پریدم آمدم در مورد یک چیز دیگر نوشتن! باور کنید من سالم هستم، مادرم مرا کودک که بودم برده بود برای آزمایش.

یک عدد با چوب گذاشتم پشت فرش اتاقم، دو تا پس گردنی و سه تا کشیده بهم پس داد! بی‌شرف را می‌شد با خاکش، هفت هشت ده تا کوزه گلی درست کرد. در حال حاضر هیات دولت خانه ما به این نکته پی برده که با این طرح‌های چرتکی چوب تکانی و قیرپاشی دشت‌های عراق، این گرد و خاک را نمی‌توان مهار کرد. قرار شد فرش را بیاندازیم به آب، آن هم که صبح به صبح ناشتا آدم این دکتر پرویز کردوانی را می‌بیند هی در مورد خشکیدن هشت هزارمتری عمق تهران و کرمان و مازندران صحبت می‌کند، دل غشه می‌گیرد. به هر ترتیب گفتیم تا تشکیل کامل مجلس جدید دست نگه داریم.

رفتیم در فاز عید و خانه‌تکانی و فرش و دکتر، گفتیم بد نیست یادی هم بکنیم از دکتر خودمان، پزشک خانواده را می‌گویم؟ نه بابا، نه از آن دکترها که هر چه قرص و دوا و ادویه هندی است می‌بندند به ناف آدمیزاد، از آن دکتر دکترها، از آن دکتر عینکی‌های دکتر. در ادامه شما را به خواندن سخنان گهربار دکتر که در طول سالیان متمادی از ایشان گردآوری شده است، دعوت می‌نمایم.

از پیش‌بینی‌های مهم دکتر: بهای کنونی نفت (150دلار در سال86) بسیار پایین است و من پیش بینی می کنم که نفت به 200 دلار هم برسد.

از پیش‌بینی‌های مهم دیگر دکتر: درست است که بهای نفت دارد کاهش پیدا می کند (130دلار اوایل در سال87)، ولی بطور قاطع می گویم زیر 100 دلار نخواهد رسید.
 از پیش‌بینی‌های مهم سیاسی دکتر:  هرگز نمی گذارند که اوباما رئیس جمهور آمریکا شود.
از پیش‌بینی‌های مهم فلسفی دکتر: روشنفکران، به اندازه ی بزغاله هم نمی فهمند.
از راه‌های دور زدن برجام در روزهای سخت مانند حالا که اجازه غنی‌سازی را مانند گذشته نداریم: یک دختر 15 ساله توانسته است در زیرزمین خانه شان، اورانیوم را غنی کند.

بچه‌ها این هم خود دکتر، دکتـــــــــــــــــر، بچه‌ها، بچه‌ها، دکتــــــــــــر.


در انتها تشکر می‌کنم از خانواده‌های خانه تکان و سخت کوش این مرز و بوم، نمی دانم والا این پست اصلا قرار بود درباره چه باشد؟ اگر شما سر درآوردید به من هم بگویید که دست کم خودم هم بفهمم که فازم چه بوده است؟ تک فاز بوده؟ سه فاز بوده؟ از پشت کنتور بوده؟ در پایان هم شما را دعوت می‌نمایم به این چند بیت بسیار زیبا. لطفا در حالی که زیر دوش حمام قرار دارید این‌ها را در دستگاه شور، چه‌چه بزنید. مواظب باشید که آن قدر شور نشود که فشار خون سایر اعضا خانواده بالا برود. باقی، بقای‌یتان. (buss)

باغبان مژده ی گل می‌شنوم از چمنت

قاصدک کو که سلامی برساند ز منت؟

وقت آن است که با نغمه‌ی مرغان سحر

پر و بالی بگشایی به هوای وطنت

خون دل خوردن و دلتنگ نشستن تا چند؟

دگر ای غنچه برون آر سر از پیرهنت

پی‌نوشت:

1- مادرم بسیار دوست‌داشتنی و عزیز است. خودم دربست نوکرش هستم. بنا بر آن چه که من شنیده‌ام همه مادرها واقعا دوست‌داشتنی هستند. سر سلامتی همه پدر و مادرها از جمله پدر و مادر خودتان، برای همه پدر و مادرها یک دعای خیر بنمایید.

2- همان طور که در متن متوجه شدید در تقسیم‌بندی جدید کشوری خانه‌ی ما، آشپزخانه از آن مادرم است. باقی نقاط خانه هم، هر کجایش در مالکیت قطعی یکی از اعضای خانه است. به من از کل دارایی خانه یک فروند آفتابه رسیده و نیم کیلو عدس که دست بر قضا امروز صبح نیم کیلو عدسه گم شده بود! تا کنون که در حضور شما می‌نویسم، بنده مسوولیت خرابی شیرهای حمام، قفل درب دابلیو سی و ریخته شدن مقداری خرده نان در اطراف یخچال را بر عهده گرفته‌ام. آخر بنده در خانه به صورتی نسبی نقش داعش را بر عهده دارم. هر کجای خانه بترکد، مادرم با یک صدایی به حالت انفجاری به دنبال مدیر مسوول آن حادثه می‌گردد. از آن جایی که بنده عضو جوان و یوقوری محسوب می‌شوم و نفهمی جزو شرح وظایف روزانه‌ام می‌باشد، چه بخواهم، چه نخواهم مسوول آن خودم خواهم بود. پس چه بهتر که همیشه داوطلب باشم. این اواخر دیگر اهمیت نمی‌دهم داستان سر چیست، تا کسی با صدای بلند چیزی می‌پرسد می‌گویم، من بودم!

3- آقای اعلا برایم من یک شخیت بسیار جالبی دارد. نظر ایشان به نظر بنده در زمینه ژولیدگی بسیار نزدیک است.

4- به جان عزیزان باراک اوباما خودم هم ربط کل متن به یکدیگر و و عنوان متن را به ماتحت متن نمی‌دانم. من بروم بچه را از روی گاز بردارم. الان بچه کف می‌کند. می‌خواهیم فرش بشوییم! تا بعد.

..... بعدتر اضافه شد:

5- همین الان سر پارو هنگام شستن فرش شکست. مادرم فریادی زد که من الان این بالا کنار کلاغ‌ها دارم پر می‌زنم. من چهار متری با پدرم فاصله داشتم اما نمی‌دانم به جرم کدامین پاروی نشکسته، کماکان مقصر من هستم. "میم" هم الان داره میاد کمک! خدا آخر و عاقبت مرا امسال به خیر بگذراند!

... آخرین به روز رسانی:

6- افتادم از کت و کول. الان یک حبه قند انداختم بالا، دوازده متر فرش کافر را بعد از دو ساعت شستن، لوله کرده، انداخته جلوی پای من و پدرم می‌گوید لنگش کن! د لامذهب، این الان هزار لیتر آب به خوردش رفته، می‌گویم بگذار بعد از لول کردن رویش چند دوری فشار وارد کنیم آبش بچلد، می‌دانید مادرم به من چه گفت؟ هیچی نگفت با تیربرق افتاده دنبالم! برگشتیم فرش را با هزار متر مکعب آب بلند کنیم، خب مگر من یک نفری بیل مکانیکی هستم. می‌گویم با شماره سه، یک، دو، سه، به زور چهل سانتیمتر یک طرف فرش را آویزان آویزان آورده‌ام بالا، پدرم که در کل نیم سانتیمتر فرش را در جهت افقی تکان داد. حالا فرض کنید من در ارتفاع چهل سانتیمتری یک دقیقه به حالت شهادت یا مفقودالاثر شدن قرار گرفته‌ام، می‌گوید خب درسته بلندش کن بردار ببر آن بالا !! می‌دانید چه شد؟ فرش خودش به حرف آمد، گفت حاج خانم این طفلک زورش نمی‌رسد، اجازه بدهید من خودم بروم هر بالایی که شما امر می‌فرمایید. بعد خیلی شیک و مجلسی رفت آن بالا. آره ارواح عمه آن فرش! دیسک هفتم کمرم از جا در آمد تا فرش را انداختیم بالای ایوان. من بروم حمام، سر تا پایم بوی فرش می‌دهد. شاید هم سر تا پای فرش بوی من را بدهد!



ادامه مطلب
صفحه 4 از 19« بعدی...23456...10...قبلی »

آن زمان ها که دانلود کردن مد نبود، 

یعنی به دلیل داشتن سیستم ذغالی و اینترنت ذغالی و کلا تکنولوژی ذغالی دانلود کردن آنقدر آسان نبود،

اگر از یک آهنگی وسط یک فیلم یا بازی یا سریال خوشمان می آمد، باید همان تکه اش را ضبط میکردیم یا مثلا بازی مورد نظر را صدبار تمام میکردیم که باز بتوانیم آهنگ تیتراژ پایانی اش را بشنویم.


تا جایی که یادم می‌آید، اولین تجربه ام در این مورد برمیگردد به انیمیشن Lion king.

این انیمیشن یکی از کارتون های محبوب من بود و روی برچسب نوار وی اچ اس قرمزش، با خودکار اکلیلی صورتی نوشته بودم "شیرشاه"، و روزهایی که مشقهایم را زود تمام میکردم می توانستم بروم و تماشایش کنم.

یک آوازی درش داشت آنجا که سیمبا و نالا، آن پرنده ی رنگی‌رنگی بخت برگشته را مچل می کردند و رفتند پی عشق و حال خودشان شروع می کردند به خواندن و من بسیاااار این آواز را دوست داشتم. و با اینکه متوجه هم نمی شدم اما  هربار چندین و چند بار دکمه ی >> دستگاه ویدیوی مشکی را میزدم که باز برگردد به اول همان آواز. 

چند روز پیش به طور اتفاقی، شیرشاه را بین انیمیشن ها دیدم و هوس کردم تماشایش کنم... و می‌دانید؟ هنوز هم برایم لذت بخش است.. هنوز هم ساندترک ها و آهنگ هایش برایم زیباست اما حالا دیگر مجبور نیستم خود فیلم را عقب جلو کنم... و به نزدیک ترین دانلود سنتر موجود مراجعه کردم و بعد از دانلود این آهنگ خاطره انگیز، حالش را بردم.


این اتفاق در مورد بازی resident evil 3 و فارنهایت Fahrenheit هم افتاد، 

عاشق تیتراژ پایانی شان شده بودم و بارها به اتمام رساندمشان فقط و فقط برای همین. با اینکه چیز خاصی هم نبود. اولی یک تم پیانوی ساده بود و دومی یک آهنگ راک معمولی از یک بند معمولی..

و فیلم ها و بازی ها و سریال های دیگر که الان اسکور همه شان، میان آلبوم هایم هست و سالی یکبار هم به سراغشان نمی روم.

انگار مزه اش به همین بود که آدم داغ داغ گوششان کند و اینطوری اصلا... اصلا آن حسی که آن زمان به آنها داشتم را درک نمی کنم..


شاید هم، بعضی چیزها بهتر است در حد همان خاطره بمانند، 

و اگر با نبش قبر خاطرات بخواهیم دنبالشان بگردیم، ممکن است به چیزهایی بر بخوریم که خیلی خوشایندمان نباشد...



تیتراژ پایانی بازی Fahrenheit: indiego prophecy 


Santa Monica / Theory of a DeadMan


  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۵ام, ۱۳۹۵

بابچه ها مشغول حرف زدن بودیم

هر جمله ای که میگفتم؛زنداداش میگفت:عین حاجی حرف میزنه،مث اون فکر میکنه

خندم گرفته بود

اونم هی تاکید میکرد

بحث تولد گرفتن و هدیه دادن و...بود

یه بنده خدایی هست تو اقوام ،فک کنم نذر داره هرسال برا پسرش تولد بگیره و یه جشن مفصل:/

جشنم که خب داستان خودشو داره

هدیه ی درست حسابی و لباس درست درمون و ....

داشتم میگفتم:من هیچوقت نمیتونم خودمو راضی کنم که هی بخوام برا خودم یا بچه هام تولدی بگیرم که دیگران و تو زحمت بندازم

ینی واقعا وقتی کسی،مدام این کار و تکرار میکنه،دیگران با میل ورغبت براش هدیه میخرن یا اجبار؟؟؟؟

اصلا چه لزومی داره اینجوری اطرافیان و به زحمت بندازیم

یه وقتی یه کسی اهل هدیه دادنه و دوست داره حتی اگه جشنی هم نباشه ،هدیه بده،اما همه که همچین روحیه ای ندارن

قرار نیس برا دلخوشی چن ساعته ی خودمون و فرزندمون دیگران رو تو رودربایسی بندازیم

ما تو جمع خواهرانه و زنداداشای گل،قرارمون اینجوریه که تولدامون یه مبلغی و بهم هدیه میدیم

همه با رضایت خاطر

اون مبلغم برا هممون یکسانه

فقط هم در حد یه دورهمی

کسی به زحمت نمی افته

و همیشه از این کارمون لذت بردیم

ولی وقتی دیگران رو با مراسمای آنچنانی،اونم پشت هم،وادار به کاری میکنیم،صورت خوشی نداره

یه کم اهل مراعات باشیم

کاری کنیم اطرافیان با طیب خاطر و اشتیاق،خاطرمون رو بخوان و هدیه ای تقدیممون کنن

هیچ پیشکش اجباری،خوشایند نیس


  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۵ام, ۱۳۹۵

تا به حال یادم نمیاد به کسی کادویی داده باشم یا از کسی کادو گرفته باشم!!! یادگاری که جای خود داره!

در هرحال یکی یه کتابی به مبلغ 1500 تومن ؛ چاپ 84 بهم داده که هرچند قشنگ مشخصه که نمیخواسته هزینه کنه؛ علاوه بر اون خنگ‌بازیش گل کرده و جلد سوم رو گرفته!!! دو جلد قبلش هم مغازه‎دار نداره :/ 

منم که نمیخوام بدون جبران بذارم؛ تصمیم گرفتم یه چیزی بدم! کتاب که نمیشناسم و نخوندم بخوام بدم! هرکتابی هم بخوام بگیرم قطعا قیمتش بالای 10 تومنه ...

زین رو تصمیم گرفتم که یه وبلاگ واسش بسازم تا متن‌ها و انشاءها و خزعبلات! و کلاً هرچیزی که میخواد رو بنویسه! همینکه با وبلاگ‌نویسی آشنا میشه کافیه برام :)) ***لازم به ذکره که من هرگز آدرس خودم رو بهش نخواهم داد :دی

+ اگه آدرس و عنوانِ مناسب و جالب و خوبی به ذهنتون رسید و بگید ممنون میشم :)

++ فکر میکنم دعوت به وبلاگ‌نویسی و فضای وبلاگ بهترین یادگاری‌ای هست که ماندگاریِ بالایی داره :)

  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۵ام, ۱۳۹۵

شاید شما هم در اخبار یا شبکه‌های اجتماعی، پیش از این سلسله مراتب ارازل و اوباش دنیای مجازی را دیده باشید. آدم می‌ماند این آدم‌های ارازل نادان چه جور پروفسوری هستند؟ این که ارازل بودند را پلیس تشخیص داده بود اما نادان بودنشان را خودم فهمیدم. آخر آدم اسم و نشانی‌اش را وسط شبکه‌هایی که در ایران دسترسی به آن‌ها هم قدغن می‌باشد، با صدای بلند با زبان خودش بیان می‌دارد. قشنگ معلوم است این‌ها از آن دست بچه‌هایی بودند که وقتی در کودکی به تنهایی بیرون می‌رفتند، نه تنها سوار ماشین مردم می‌شدند بلکه از آن‌ها غذا و خوراکی هم دریافت می‌نمودند و چون به خلوت می‌رفتند آن کار دیگر می‌کردند!

بسه دیگه، همش افتاده‌اید به دنبال مسایل ناموسی ملت. کجا بودیم؟ اینجا بودیم که حالا این‌ها خودشان قبل از اجرای حرکات آکروباتیک و جراندن خشتک و دراندن جامه از سر و وضعشان معلوم بود خود درگیری مزمن دارند. مساله‌ای که این وسط اهمیت بیشتری می‌یافت، خبری بود که در همین دوران از حمله شبانه ماموران شهرداری به کارگران یک کارواش در خبرگزاری‌ها پخش شد. از این خبر هنوز مدتی نگذشته است که خبر درگیری شدید ماموران شهرداری با دست‌فروشان به میان آمده است. قربان شکلت بشود آن ادوات سنگین شهرداری، بله، گفته‌اند به شما عوامل سد معبر را جمع و جور کنی، نگفته‌اند که آن‌ها را بفرستی روی تخت بیمارستان.

همین شیوه جلو بروید، فردا پس‌فردا به جای عوامل شهرداری به شما هم باید بگوییم ارازل شهرداری. به قول آهنگ پایانی یک سریال طنز شبکه نسیم که طرف از اول آهنگ تا آخرش، پشت سر هم می‌گوید: به کسی بر نخوره، به کسی بر نخوره.

بقال، چقال، نقال و خلاصه یک عالمه شغل مثل دکتر و مهندس و خلبان و ملوان و خانه‌دار و ... را اسم می‌برد ولی من هر چقدر دقت کردم اسمی از عوامل محترم شهرداری به میان نمی‌آورد. بنده به جای عوامل شهرداری بودم، همین فردا صبح اول وقت با بلدوزر شهرداری از روی دوربین و کل پشت‌صحنه فیلم و کلهم اجمعین شبکه نسیم یک چند دوری رد می‌شدم تا از این به بعد هر کی زد کانال نسیم، پخش زنده آسفالت تماشا کند!

پی‌نوشت:

1- من حتی اسم آن سریال را هم نمی‌دانم، چون تلویزیون تماشا نمی‌کنم. همین طوری اتفاقی داشتم از این سوی خانه به آن سوی خانه می‌رفتم که آهنگ آن به گوشم رسید.

  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۴ام, ۱۳۹۵

انتخابات در کشورهای دنیا چگونه است؟ اگر یک نامزد انتخاباتی در کشوری توسط رای مردمی انتخاب شود، چگونه به قول‌هایش عمل می‌نماید؟ بد نیست یک سری بزنیم به تاریخ این کشورها و ببینیم که ماجرا از چه قرار بوده است:

آمریکا: دو نفر از دوحزب معروف به انتخابات نهایی می‌رسند. مهم نیست کدام یک پیروز شوند، هر کدام که برنده شد به نصف کشورهای خاورمیانه دستور حمله صادر کرده و بقیه کشورها را نیز درگیر جنگ می‌کنند. در کل مدت این دوره‌ها هم همیشه مشت محکمی از ملت ایران دریافت می‌نمایند فقط مشکلش اینجاست که بازتاب این مشت‌ها دک و دهن آمریکا را به هیچ وجه نمی‌تواند مورد عنایت قرار دهد.

مصر: نامزد مربوطه یا با رای انتخاب می‌شود یا با تفنگ. یک هفته هم بیشتر فرصت نمی‌داشت که فعالیت داشته باشد، هفته دوم خودش به دادگاه برده شده و حکم اعدام برایش صادر می‌گشت. بیشتر کسانی نامزد می‌شوند که نام خانوادگی‌یشان شاد یا تشکرآمیز باشد مانند: "مبارک"، "مرسی"، "متشکرم"، "ممنون"، "تبریک باشه" و از این دست فامیلی‌ها.

کوبا: این جور قرتی بازی‌ها برای کشورهایی است که در آن انتخابات برگزار می‌شود!

عراق: نامزد محترم که اول شده توسط داعش منفجر می‌شود. نفر دوم به آلمان پناهنده شده و نفر سوم هم توسط شورای نگهبان ایران تایید صلاحیت نمی‌شود! نفر آخر هم اگر خیلی شانس بیاورد و داعش او را نکشد، ر اثر قحطی و پارازیت و تشعشعت اتمی به صورت تدریجی از پای درخواهد آمد. در طول این مدت ایشان به جای عمل به وعده وعیدهایی که داده‌اند به فکر دوا درمان خودشان خواهند بود.

افغانستان: با این که در چند استان جنگ سختی در خواهد گرفت و بن‌لاله که فرزند بن‌لادن است خودش را مسول همه بمب گذاری‌ها اعلام می‌نماید، خلاصه یک شخصی به عنوان نامزد انتخاب می‌شود که برود در انتخابات ثبت نام نماید. اما چه فایده که به وسیله بمبی که القاعده به کمرش بسته است، آن قدری از خدا عمر نمی‌گیرد که بخواهد قولش را عملی کرده و نامزد شود. در آخر هم سایر کشورها از یک یا چند نماینده افغان حمایت کرده و آن را بر سر کار خواهند آورد!

ژاپن: نامزد مربوطه پس از انتخاب شدن، آن قدر برای تشکر دولا راست می‌شود که تنها از دولا راست شدن ایشان در هنگام تشکر به اندازه مصرف برق پنج تا از ایالات متحده آمریکا برق تولید می‌شود. سپس ایشان به تک تک قول‌هایی که داده و نداده‌اند عمل می‌نماید. یک ثانیه هم پس از اتمام دوره ایشان دار فانی را وداع می‌گویند. تراکتور هم اگر جای ایشان بود آن وسط دوره موتورش می‌سوخت. درست است که حالا ایشان فوت کرده‌اند اما هنوز اثرات ایشان به پایان نرسیده است چون که از مراسم خاک سپاری آن مرحوم نیز الکتریسیته تولید می‌گردد.

جمهوری آذربایجان: تنها نامزدهایی که آخر اسم فامیلیشان "اف" دارد به قول‌هایشان عمل می‌کنند مانند: "علی اف"، "محمد اف"، "قلی اف" و ... تنها کسانی که نام خانوادگی‌یشان به "پیف" ختم می‌شود حق شرکت در انتخابات را ندارند. اصولا در جمهوری آذربایجان خیلی به "اف" و "اوف" و "پیف" و "پف" و "پاف" و " توف" و این جور چیزها بسیار اهمیت می‌دهند. یک بار یکی رفته بود ثبت احوال برای پسرش سجل (شناسنامه) بگیرد، آخر فامیلی‌اش "ف" نداشت، مامور ثبت احوال در اثر سکته جان به جان آفرین تسلیم کرد.

کره شمالی: انتخابات بسیار گسترده‌ای صورت می‌گیرد، همه مردم در خطوط طولانی برای رای دادن ایستاده‌اند. تنها مشکلش اینجاست که یک نفر نامزد شده است و آن هم رهبر کنونی آن‌ها می‌باشد. هر کسی هم که بخواهد رای ندهد یا رای باطله داخل صندوق بیاندازد به ضرب گلوله تانک درجا کشته خواهد شد!

ایتالیا: یکی از خاندان کورلیونه سیسیلیانو که در سیسیل زندگی می‌کرده و همیشه یک گل سرخ روی جیب بالایی کتش وجود داشته نتیجه انتخابات را تعیین می‌کند. بقیه همه راضی هستند به جز یک نفر از خانواده‌ دن چیچو که آن هم زیاد مهم نیست چون توسط کورلیونه‌ها همیشه یک جوری ساکت خواهند شد.

ایران: از بیان بسیاری مسایل که ربطی هم به ما ندارد معذوریم، بیان مسایلی که به شما نیز مربوط نیست را می‌خواهید چه کار؟؟ فقط در انتها دیده شده برخی از نامزدهای مربوطه، قول‌هایشان را زیر پا می‌گذارند تا بلکه بتوانند یک روزی، روی قول‌هایش بایستند!

پی‌نوشت:

1- می‌خواستم متنی انتخاباتی برای فلسطین بنویسم، این قدر سوژه داشت که دیدم خودش یک پست است، بهتر دیدم کنارش بگذارم!

  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۴ام, ۱۳۹۵

در زیر بخشی از سخنان دکتر ابراهیم فیاض، استاد مردم شناسی که میهمان برنامه تلویزیونی "هفت" بوده‌اند را به نقل از این خبرگزاری آورده‌ام.

"فیاض ادامه داد: لذا سینما در ایران امروز مریض شده است و در اثر این نادیده گرفتن، به سادیسم رسیده است. امروز با رفتن به سینما پورن می‌بینیم. هرچند سکس به سینمای ما به طور مستقیم نرفت، اما سبکی در سینما به وجود آوردیم که ما را به شدت سکسی می‌دانند. حرکات بدنی بازیگر، طراحی لباس‌ها و دیالوگ‌ها نشانگر سادیسم جنسی ماست و مخاطب با آمدن به سینمای ایران به شدت وحشت زده می‌شود. این موضوع پیش از انقلاب نیز بود. چون وضعیت ذهنی ما خراب است."

به قول شاعر که می‌فرماید: آخه من قربون اون چشات برم، تو چشام زل نزن این جور، جون من. یک جوری زل می‌زنند توی چشم‌های آدم و می‌گویند در سینما فیلم پورن می‌بینند، انگاری اینجا ینگه دنیاست. حالا جدا از شعر نمی‌دانم این حرف‌ها چقدر می‌تواند درست یا غلط باشند، فقط یک پرسش برایم پیش آمده است که این فیلم‌های بی‌ناموسی را در کدام سینماها پخش می‌کنند؟ نه این که فکر کنید نشانی‌اش را برای رزو بلیت می‌خواهم‌. نه، یک ملت را می‌شناسم پتانسیل بالا رفتن از بلندترین برج‌های این شهر را دارند، دیوار سینما که جلویش مانند پرچین است، برای آن‌ها می‌خواهم. بابا از این جور حرف‌ها در رسانه ملی می‌زنید که مردم از دیوار بالا می‌روند و آتش‌سوزی به راه می‌اندازند.

پرسش بعدی من هم این است که الان چه کسی ما را سکسی می‌داند؟ یعنی برای مثال می‌شود "جنیفر لارنس" ما را سکسی بداند؟ در مثال که جای بحث و جدل نیست. هست؟ همیشه باید "بن‌لادن" یا "سردسته شورشیان کوبا" ما را سکسی بداند؟ شانس است داشتیم ما؟ خدا آقای سلحشور را بیامرزد. تا فهمیدم ایشان به رحمت خدا رفته‌اند، یاد حرف‌های جنجالی ایشان به بخشی از بانوان سینمای ایران افتادم. دروغ چرا، یه کمی هم به یاد یوزارسیف افتادم. خب می‌شود آدم به یوزارسیف فکر کند و زلیخای خانم نیاید توی مخش؟ شماها هم عجب توقع‌هایی از یک کلنگ دارید؟

خلاصه این که، دکتر جان ابر موهاتو نیفشون روی ماه صورتت، بیا داخل گفتگوی ویژه خبری‌ای، برنامه نودی، چیزی که همه راحت ببینند، مستقیم این بی‌ناموسی‌ها را که اسم بردی تعریف کن، بقیه دست کم بدانند از دیوار کجا باید بکشند بالا !!

پی‌نوشت:

1- اصلاح‌طلبان چنان در انتخابات مجلس شورای اسلامی شهر تهران بر اصولگرایان پیشی یافته‌اند که آدم به یاد فوتبال ایران و مالدیو می‌افتد. هر چند کلنگ اصلا اهل سیاست نیست، فقط خوشحالی بیش از حد بعضی‌ها را نمی‌فهمم. حالا خوب است هر دوتایشان از یک صافی عبور می‌کنند.

2- حالا ما منتظر می‌مانیم ببینیم منتخبین این مجلس روزی چند نفر خواب و گوشی به دست در سالن دارد. از قدیم گفته‌اند انگری بردها را در آخرین مرحله می‌شمارند!

3- من این طوری یادم میاد یا توهم زدم؟ سال 1388 هجری خورشیدی ما صبح روز بعد از رای‌گیری که از خواب بیدار شدیم طوری رای‌ها را شمرده بودند که هشت صبح نتیجه معلوم بود و تا ظهر هم رای‌ها شمرده شده بود. الان یک روز بیشتر از اتمام رای‌گیری می‌گذرد هنوز آرای تهران در حال شمارش است! رای‌شمارها هم رای‌شمارهای قدیم. این جدیدی‌ها را انگار از چین آورده‌اند.

  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۴ام, ۱۳۹۵

از همان بچگی‌ها انگاری که همیشه یکی داشت به بخت ما لگد می‌زد یا وسط آن رخت چرک‌هایش را می‌شست. چه حکمتی داشت را نمی‌دانم اما روی پیشانی من نوشته بودند از این بپرس یا از این امتحان بگیر.

کلاس اول دبستان بودم. یک معلم داشتیم که اعصاب درست و درمانی هم نداشت. یک روز برگشت و ناغافل من را در کلاس با دست نشان داد و گفت فلانی تو مسوول برگزاری یک نمایش در مدرسه هستی. لابد چون شاگرد اول بودم اما نمی‌دانم به کدام دلیل مزخرفی ناگهان گفت نفر بعدی را طبق قرعه‌کشی معلوم می‌کنیم. بعد برداشت از توی کیسه اسم تنبل‌ترین دانش‌آموز کلاس را در آورد و عدل روزگار نقش اصلی را همان جا دو دستی تقدیم ایشان کرد.

درست است که بچه بودم و عقل درست و حسابی نداشتم ولی چه باور بکنید یا نه همان‌جا فاتحه‌ی آن نمایش را خواندم. خلاصه یک صفحه متن به هر کدام از ما داد و گفت تا هفته دیگر که جشن است وقت دارید تا نمایش را آماده کنید. نه می‌دانستم نمایش چیست و نه کارگردانی و نه نمایشنامه!

بزرگ‌ترین کار فرهنگی من تا آن زمان تماشای برنامه کودک حساب می‌شد، آن هم در خانه یکی دیگر از هم‌مدرسه‌ای‌هایم که همسایه روبرویی ما بودند. تازه دیدن تلویزیون در خانه همسایه خودش یک ماجرای مفصل‌تر دارد که حالا فرصت تعریف آن نیست. بگذریم، یک هفته تمام در همه زنگ‌های تفریح با این هم‌کلاسی‌ام تمرین کردیم. من علاوه بر خط‌های خودم خط‌های او را نیز حفظ شده بودم و دریغ از یک خط که او حفظ کرده باشد.

روز موعود فرا رسید، با یک سری خرت و پرت مثل کاغذ و چسب نواری برایمان ریش و سبیل گذاشتند. رفتیم روی صحنه، یعنی من این جور فکر می‌کردم اما وقتی اولین جمله‌ام را گفتم و برگشتم تا به سبک تمرین جوابم را بگیرم دیدم کسی جز خودم روی صحنه نیست! اصلا از در کناری روی صحنه نیامده بود.  بچه‌ها از خنده ولو شده بودند کف نیمکت‌ها. رفتم تا بیاورمش. به زور هل دادن معلم و کشیدن من آمد روی صحنه. شما فرض کنید خود جارختی، تو بگو یخچال یا کمد دیواری، به هیچ وجه تکان نمی‌خورد. انگاری برق دویست و بیست ولت بهش وصل کرده بودند. بدتر از همه چیز نگاه بلاهت‌بار و ناامیدش به من بود. دهانش هم نیمه باز بود. موهایش هم هر کدامش به طرفی رفته بود. همین طور هاج و واج من بود!

دوباره خط خودم را گفتم، بلد نبود چه باید بگوید، من هم مجبور شدم خط او را همان‌جا برایش بگویم، او هم پشت سر من همان را غلط و غلوط تکرار کرد! انگاری داشت ادای من را در می‌آورد. مثل تراکتوری که توی گل گیر کرده باشد، از خودش صدا در می‌آورد. مانده بودم توی آن کله لامذهب اصلا هیچی هم وجود دارد؟

خط‌های خودم را که می‌گفتم، سریع خط‌های او را نیز می‌گفتم. مثل یک چوب خشک به طرف من ایستاده بود و همش غلط و غلوط می‌گفت. بی‌خیال متن شدم و بهش گفتم چرا این طوری می‌گی؟ او هم گفت چرا این طوری می‌خونی؟ گفتم مگه چطوری می‌خونم؟ گفت مگه چطوری می‌خونی؟ گفتم چی رو چه چطوری می‌خونم؟ گفت مگه چی رو می‌خونم! معلم‌مان از آن پشت داد زد فکر می‌کنه اینایی که تو میگی خط‌های اونه! این دفعه همه معلم‌ها هم با بچه‌ها ترکیدند از خنده.

نه این که من چاق و تپلی هم بودم و آن بنده خدا هم لاغر مردنی بود، شده بودیم خود لرل و هاردی مدرسه. هی کودکی، یادت به خیر، کی گذشت این همه سال؟ یک زمانی هنوز کلاس اول دبستان بودم. با یک عالمه رویای کودکانه و بازی‌های شاد تمام نشدنی. خلاصه این که شاعر می‌فرماید:

این قافله عمر عجب می‌گذرد

دریاب دمی که با طرب می‌گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری

پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد

پی‌نوشت:

1- دیدن برنامه کودک کار به حساب می‌آید که فرهنگی باشد یا نباشد؟!

2- آقا یا خانم پلیس فتای گرامی، منظور از پیاله در بیت پایانی، پیاله ماست است. برادرها و خواهرهای گرامی فکر بد به ذهنشان راه ندهند.

  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۴ام, ۱۳۹۵

من کاری به نظریه مه‌بانگ (Big Bang) یا آخرین یافته‌های پژوهشکده بنیادی سرن (CERN) درباره چگونگی پیدایش این جهان ندارم، در عوض بیشتر به صورت خیلی بی‌ناموسی‌ای یکی از طرفداران داستان آدم و حوا می‌باشم.

با این توفیر که همیشه فکر می‌کنم علاوه بر "هابیل" و "قابیل" یک شخصیت دیگر هم در این داستان وجود داشته که هر وقت به این خانواده سر می‌زده همه چیز را یکجا از بین می‌برده است، از اعصاب گرفته تا راحتی و آسایش و خوراکی و هر چی که فکرش را بکنی، و آن هم چیزی نبوده به جز "فامیل".

پی‌نوشت:

1- یکی از دلایلی که "قابیل" به "هابیل" رحم نکرده بوده همین "فامیل" بوده که از قضا با "بیل" هم بوده!

  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۴ام, ۱۳۹۵

ما: آقای رجبی قرار است اینجا آقای جوان را نشان دهیم،

ایشان: خب همین طور که در این عکس مشاهده می‌نمایید من هم جوان هستم دیگر، این عکس را نبین من الان کلی فرق کرده‌ام. یه عکس از الان‌هایم بزارم؟

ما: نه آقا، همین یکی هم که زورتپانی چپاندی وسط آقای جوان، ببخشید وسط عکس‌های آقای جوان، برای هفت پشتمان کافیست.

ایشان: خیلی خب، به هر حال تعارف نکنیدا، من همین گوشه کنارا ایستادم.

ما: بله، خبر از کار و بار شما داریم، آقا، برویم عکس بعدی، دست بجنبانید، یک وقت دیدید، پورمخبری، شریفی نیایی، کسی آمد.

پی‌نوشت:

1- رامبد جوات !!

  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۴ام, ۱۳۹۵

این چه وضعیتی می‌باشد؟ همیشه که نباید من برایتان شش و هشت و بندری بزنم. بعدش هم خودم با یک لنگ بیایم وسط و مجلس را بگیرم دستم و هی قر و کرشمه و از این حرکات خارج از عفت عمومی بیایم که چه؟ بابا چرا نمی‌فهمیدید، از کمر افتادم، لامذهب‌ها، این کمر است، مثل مال شما نیست که فنر باشد. یک بار هم که شده شما بیایید وسط، از کت و کول افتادیم، از آن طرف هم هی بشور و هی بساب راه انداخته‌اند در خانه!

یعنی فرش اتاق من یک تهدید جهانی علیه بشریت است. باور نمی‌کنید؟ همین دیروزی‌ها "میم" داشت یک ساعت به حجم خاکی که از فرش اتاق من تکاندیم می‌خندید. لامصب هر چی خاک در هوای اهواز بود، بعد از عبور از احما (اعما) و اغشای ملت شریف خوزستان، می‌آمد خیلی با نظم و ترتیب می‌نشست لا به لای گره‌های فرش اتاق من که مثل موهای محمدصالح اعلا هر گره‌ای به یک سمتی رفته است.

همیشه که قرار نیست محمدصالح اعلا موهایش را شانه بزند، یک بار هم که شده دلش می‌خواهد ژولیده بیاید شبکه چهار. بعدش هم چه کسی گفته که برنامه‌های شبکه چهار فقط برای قشر فرهیختگان است؟ گسیختگان، گریختگان  و خلاصه شلختگان عزیز هم می‌توانند پا به پای سایر اقشار جامعه از این شبکه فرهیخته لذت ببرند. خب محمدصالح اعلا هم دلش می‌خواهد یک بار با قالب آلبرت اینشتین بیاید و یک بار هم با قالب لیدی گاگا، به کسی هم ربطی ندارد.

من خودم به شخصه هر وقت این عکس از ایشان را می‌بینم به یاد خستگی بعد از خانه تکانی می‌افتم. انگار که بعد از صد سال تنهایی که خوابم نمی‌گرفته، حالا به اندازه صد سال خواب دارم.

دیروز مادرم داشت کابینت‌های آشپزخانه را با عملیات تکانی برای سال بعد آماده می‌کرد. هی گردن می‌کشید لا و لو این کابینت‌ها، نمی‌دانم آن همه پارچه و روزنامه و مشما را از کجای قفسه‌ها کشیده بود بیرون. خلاصه هر چه جک و جهاز از قدیم‌هایش داشت یک دل سیر ریخت بیرون و برق سه فاز الهی بود که من یا پدرم را می‌گرفت اگر به سمتش می‌رفتیم.

دست نزن، به اون دست نزن، به این دست نزن، گم بشو از آشپزخانه من برو بیرون، من کمک شما را نمی‌خواهم. (سه ثانیه بعد) مادر قربونت بره، بیا اینو از این بالا بردار. برداشتی؟ دستت درد نکنه. (خب حالا چی کار کنم؟) باز هم که اومدی تو آشپزخونه؟ مگه نگفتم گم بشوی بروی بیرون!!

سرتان را درد نیاورم، یک جوری بوی عید و عیدی را از همین حالا کرده توی چشم و چال خانواده که بیا و ببین. تازه شانس آوردیم دیروز و پریروز هوا بارانی بود، باز نمی‌دانم چی شد از یک چیز دیگر پریدم آمدم در مورد یک چیز دیگر نوشتن! باور کنید من سالم هستم، مادرم مرا کودک که بودم برده بود برای آزمایش.

یک عدد با چوب گذاشتم پشت فرش اتاقم، دو تا پس گردنی و سه تا کشیده بهم پس داد! بی‌شرف را می‌شد با خاکش، هفت هشت ده تا کوزه گلی درست کرد. در حال حاضر هیات دولت خانه ما به این نکته پی برده که با این طرح‌های چرتکی چوب تکانی و قیرپاشی دشت‌های عراق، این گرد و خاک را نمی‌توان مهار کرد. قرار شد فرش را بیاندازیم به آب، آن هم که صبح به صبح ناشتا آدم این دکتر پرویز کردوانی را می‌بیند هی در مورد خشکیدن هشت هزارمتری عمق تهران و کرمان و مازندران صحبت می‌کند، دل غشه می‌گیرد. به هر ترتیب گفتیم تا تشکیل کامل مجلس جدید دست نگه داریم.

رفتیم در فاز عید و خانه‌تکانی و فرش و دکتر، گفتیم بد نیست یادی هم بکنیم از دکتر خودمان، پزشک خانواده را می‌گویم؟ نه بابا، نه از آن دکترها که هر چه قرص و دوا و ادویه هندی است می‌بندند به ناف آدمیزاد، از آن دکتر دکترها، از آن دکتر عینکی‌های دکتر. در ادامه شما را به خواندن سخنان گهربار دکتر که در طول سالیان متمادی از ایشان گردآوری شده است، دعوت می‌نمایم.

از پیش‌بینی‌های مهم دکتر: بهای کنونی نفت (150دلار در سال86) بسیار پایین است و من پیش بینی می کنم که نفت به 200 دلار هم برسد.

از پیش‌بینی‌های مهم دیگر دکتر: درست است که بهای نفت دارد کاهش پیدا می کند (130دلار اوایل در سال87)، ولی بطور قاطع می گویم زیر 100 دلار نخواهد رسید.
 از پیش‌بینی‌های مهم سیاسی دکتر:  هرگز نمی گذارند که اوباما رئیس جمهور آمریکا شود.
از پیش‌بینی‌های مهم فلسفی دکتر: روشنفکران، به اندازه ی بزغاله هم نمی فهمند.
از راه‌های دور زدن برجام در روزهای سخت مانند حالا که اجازه غنی‌سازی را مانند گذشته نداریم: یک دختر 15 ساله توانسته است در زیرزمین خانه شان، اورانیوم را غنی کند.

بچه‌ها این هم خود دکتر، دکتـــــــــــــــــر، بچه‌ها، بچه‌ها، دکتــــــــــــر.


در انتها تشکر می‌کنم از خانواده‌های خانه تکان و سخت کوش این مرز و بوم، نمی دانم والا این پست اصلا قرار بود درباره چه باشد؟ اگر شما سر درآوردید به من هم بگویید که دست کم خودم هم بفهمم که فازم چه بوده است؟ تک فاز بوده؟ سه فاز بوده؟ از پشت کنتور بوده؟ در پایان هم شما را دعوت می‌نمایم به این چند بیت بسیار زیبا. لطفا در حالی که زیر دوش حمام قرار دارید این‌ها را در دستگاه شور، چه‌چه بزنید. مواظب باشید که آن قدر شور نشود که فشار خون سایر اعضا خانواده بالا برود. باقی، بقای‌یتان. (buss)

باغبان مژده ی گل می‌شنوم از چمنت

قاصدک کو که سلامی برساند ز منت؟

وقت آن است که با نغمه‌ی مرغان سحر

پر و بالی بگشایی به هوای وطنت

خون دل خوردن و دلتنگ نشستن تا چند؟

دگر ای غنچه برون آر سر از پیرهنت

پی‌نوشت:

1- مادرم بسیار دوست‌داشتنی و عزیز است. خودم دربست نوکرش هستم. بنا بر آن چه که من شنیده‌ام همه مادرها واقعا دوست‌داشتنی هستند. سر سلامتی همه پدر و مادرها از جمله پدر و مادر خودتان، برای همه پدر و مادرها یک دعای خیر بنمایید.

2- همان طور که در متن متوجه شدید در تقسیم‌بندی جدید کشوری خانه‌ی ما، آشپزخانه از آن مادرم است. باقی نقاط خانه هم، هر کجایش در مالکیت قطعی یکی از اعضای خانه است. به من از کل دارایی خانه یک فروند آفتابه رسیده و نیم کیلو عدس که دست بر قضا امروز صبح نیم کیلو عدسه گم شده بود! تا کنون که در حضور شما می‌نویسم، بنده مسوولیت خرابی شیرهای حمام، قفل درب دابلیو سی و ریخته شدن مقداری خرده نان در اطراف یخچال را بر عهده گرفته‌ام. آخر بنده در خانه به صورتی نسبی نقش داعش را بر عهده دارم. هر کجای خانه بترکد، مادرم با یک صدایی به حالت انفجاری به دنبال مدیر مسوول آن حادثه می‌گردد. از آن جایی که بنده عضو جوان و یوقوری محسوب می‌شوم و نفهمی جزو شرح وظایف روزانه‌ام می‌باشد، چه بخواهم، چه نخواهم مسوول آن خودم خواهم بود. پس چه بهتر که همیشه داوطلب باشم. این اواخر دیگر اهمیت نمی‌دهم داستان سر چیست، تا کسی با صدای بلند چیزی می‌پرسد می‌گویم، من بودم!

3- آقای اعلا برایم من یک شخیت بسیار جالبی دارد. نظر ایشان به نظر بنده در زمینه ژولیدگی بسیار نزدیک است.

4- به جان عزیزان باراک اوباما خودم هم ربط کل متن به یکدیگر و و عنوان متن را به ماتحت متن نمی‌دانم. من بروم بچه را از روی گاز بردارم. الان بچه کف می‌کند. می‌خواهیم فرش بشوییم! تا بعد.

..... بعدتر اضافه شد:

5- همین الان سر پارو هنگام شستن فرش شکست. مادرم فریادی زد که من الان این بالا کنار کلاغ‌ها دارم پر می‌زنم. من چهار متری با پدرم فاصله داشتم اما نمی‌دانم به جرم کدامین پاروی نشکسته، کماکان مقصر من هستم. "میم" هم الان داره میاد کمک! خدا آخر و عاقبت مرا امسال به خیر بگذراند!

... آخرین به روز رسانی:

6- افتادم از کت و کول. الان یک حبه قند انداختم بالا، دوازده متر فرش کافر را بعد از دو ساعت شستن، لوله کرده، انداخته جلوی پای من و پدرم می‌گوید لنگش کن! د لامذهب، این الان هزار لیتر آب به خوردش رفته، می‌گویم بگذار بعد از لول کردن رویش چند دوری فشار وارد کنیم آبش بچلد، می‌دانید مادرم به من چه گفت؟ هیچی نگفت با تیربرق افتاده دنبالم! برگشتیم فرش را با هزار متر مکعب آب بلند کنیم، خب مگر من یک نفری بیل مکانیکی هستم. می‌گویم با شماره سه، یک، دو، سه، به زور چهل سانتیمتر یک طرف فرش را آویزان آویزان آورده‌ام بالا، پدرم که در کل نیم سانتیمتر فرش را در جهت افقی تکان داد. حالا فرض کنید من در ارتفاع چهل سانتیمتری یک دقیقه به حالت شهادت یا مفقودالاثر شدن قرار گرفته‌ام، می‌گوید خب درسته بلندش کن بردار ببر آن بالا !! می‌دانید چه شد؟ فرش خودش به حرف آمد، گفت حاج خانم این طفلک زورش نمی‌رسد، اجازه بدهید من خودم بروم هر بالایی که شما امر می‌فرمایید. بعد خیلی شیک و مجلسی رفت آن بالا. آره ارواح عمه آن فرش! دیسک هفتم کمرم از جا در آمد تا فرش را انداختیم بالای ایوان. من بروم حمام، سر تا پایم بوی فرش می‌دهد. شاید هم سر تا پای فرش بوی من را بدهد!

  • نویسنده :
  • تعداد نظرات : بدون دیدگاه
  • خرداد ۴ام, ۱۳۹۵